Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

Έλειψα λίγες μερούλες για ένα ταξίδι.
Ένα ταξίδι που δεν ιστορείται παρόλο που είναι ιστορικό.
Ένα ταξίδι που ορίστηκε με αφορμή και αιτία την κατάκτηση μιας ελληνικής πρωτιάς, μιας κατάκτησης που απαιτεί επίπονη προπόνηση, ισχυρό χαρακτήρα, ατσάλινη θέληση.
Χαρίσματα που η Δανάη Μενεξιάδη, Η ΔΑΝΑΗ ΜΑΣ τώρα πια, απέδειξε πως διαθέτει.
Για τυχόν ανενημέρωτους , η Δανάη είναι η πρώτη Ελληνίδα μαραθωνοδρόμος κολυμβήτρια που διέσχισε ή ένωσε αν θέλετε κολυμπώντας Ευρώπη με Αφρική.
Αντίξοες καιρικές συνθήκες, θαλάσσια ρεύματα, χαμηλές θερμοκρασίες, δελφινοειδή και καρχαριοειδή, εκτός από σωματική κόπωση είναι αυτά που πρέπει να αντιμετωπίσει ο τολμών παρόμοιων εγχειρημάτων.
Η Δανάη μας τα αντιμετώπισε όλα. Λίγο έλειψε να τη λυγίσουν κάτι ευμεγέθη καβούρια που τη τσιμπούσαν λίγο πριν τον τερματισμό, μα αντιμετώπισε και αυτό το ασυνήθιστο γεγονός με το γνωστό πλέον της κουράγιο και τη διατήρηση τής ψυχραιμίας της.
Ο διάπλους του Γιβραλτάρ δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα. Γίνεται εξατομικευμένα με την επίβλεψη και παρακολούθηση των εκεί οργανωτών. Πέφτεις από ένα συγκεκριμένο σημείο της Ταρίφας

και πρέπει ν' ακουμπήσεις σε οποιοδήποτε σημείο της Αφρικής.
Η πιο σύντομη διαδρομή είναι 16 χιλιόμετρα μα λόγω συνθηκών η Δανάη κολύμπησε 22.
Είμαι σίγουρη πως θα έκανε κι άλλα 22, τόσο αποφασισμένη φαινόταν.
Και αν στάθηκε άτυχη με τα ρεύματα μπορούμε να πούμε ήταν τυχερή που ο καιρός την επέτρεψε να κολυμπήσει.
Επιλέγεις μέσω των οργανωτών την εβδομάδα που νομίζεις ως καταλληλότερη για σένα και μετά την ημέρα που θεωρείς πιο ιδανική.

Για την Δανάη ήταν η Τρίτη 9 Ιουνίου.

Συναντήσαμε τη Δανάη, που συνοδευόταν από τη μητέρα της Γαβριέλα και τον προπονητή της Ρεπανά Νίκο, στην Ταρίφα της Ισπανίας, ο Παντελής, η Μάχη, ο Μιχάλης και γω, την Κυριακή το βράδυ.
Ο καιρός προμηνυόταν καλός, λέμε είσαι τυχερή, γιατί η αναμονή και η αναβολή καταβάλουν.
Δυστυχώς όμως τη Δευτέρα δεν ήταν καλός.
Αργότερα έμαθα πως υπήρχαν περιπτώσεις όπου οι συνθήκες ήταν απαγορευτικές, έως και βδομάδα.
Δέχθηκε στωικά την κατάσταση και αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το βράχο του Γιβραλτάρ.
Σε όλη τη διαδρομή ήταν κεφάτη, τίποτε δε φανέρωνε άνθρωπο με ανεβασμένη αδρεναλίνη, όπως υποθέτω θα έπρεπε να είναι.
Στον ξεναγό μας εκεί, έναν καταπληκτικό άνθρωπο με γνώσεις και μεράκι - δεν έχω εύκαιρα τα στοιχεία του μα θα τα βρώ- όταν μας έλεγε για την απόσταση των στενών και του είπαμε το λόγο που ήμασταν εκεί, αυθόρμητα του βγήκε και είπε:"You have balls".
Το ξέρει η Δανάη και μας το απέδειξε την άλλη μέρα.


Δυστυχώς δεν μπόρεσα να είμαι στη συνοδευτική βάρκα.
Εμπόδιο στάθηκε μια μηχανική βλάβη που έπρεπε να επισκευαστεί τη συγκεκριμένη μέρα.
Αποδείχτηκε πως οι ψυχές περνάν τα όρια τους μα οι μηχανές όχι.
Κουράστηκε φαίνεται το καημένο το αυτοκίνητο από τα χιλιόμετρα.
Δεν παραπονιέμαι όμως, σωστότερα δεν παραπονούμαστε ο Μιχάλης και γω, αντιθέτως ευχαριστούμε την Δανάη που στάθηκε η αφορμή να παραβρεθούμε και να ζήσουμε από κοντά τον άθλο της, που μοιραστήκαμε πρωτόγνωρες για μας εμπειρίες και φυσικά τη Μάχη και τον Παντελή που είναι οι συνδετικοί κρίκοι.
Εννοείται πως θα ακολουθούμε τη Δανάη σε όλα τα μελλοντικά της κατορθώματα.

Υ.Γ.Λόγω έλλειψης χρόνου- και ενός μικρού οδοιπορικού στη Ρουμανία- ( ναι ρε, δεν έχουμε κάτσιμο), οπτικό υλικό θα δούμε από Δευτέρα.

8 σχόλια:

Adamantia είπε...

Xίλια μπράβο και για τον λόγο του ταξιδιού και για το ότι δεν έχετε σταματημό και γυρνάτε συνέχεια, ότι καλύτερο!!!
Να περνάτε τέλεια όπου και να'σαστε!!

καλημέρα είπε...

Στην Δανάη όσα μπραβο και να πω πάλι λίγα θα είναι!
Τι καλα που μπορούσες απο κοντα να ζήσεις όλη αυτήν την υπεροχη προσπαθεια, Κωνσταντινιά μου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί χάρη σε σενα, είχα κι εγώ την ευκαιρία να μοιραστώ κάτι από την αγωνία και την χαρα σας.
Πολλά φιλιά...

ΝΙΝΑ είπε...

Καλώς ήρθατε και καλό ταξίδι πάλι.
Όταν πριν καιρό σας είχα ευχηθεί να ταξιδεύετε, δεν ήξερα πόσο θα πιάσει η ευχή μου.
Μας λείψατε.
Ευχαριστούμε που εξ αιτίας σας γνωρίσαμε κι εμείς τη Δανάη και τους άθλους της. Τί ψυχή μπορεί να θέλουν τέτοιου είδους εγχειρήματα;
Και δεν είναι καθόλου απίθανο αυτό που για μας φαντάζει ακατόρθωτο και το θαυμάζουμε, γι αυτήν να είναι κάτι απόλυτα φυσικό.
Τεράστια δύναμη κρύβει ο άνθρωπος. Αρκει να την κινητοποιήσει!

sofia είπε...

Δεν υπάρχουν λόγια βέβαια να εκφράσουν το θαυμασμό μου!
Και γω με το παραμικρό πονάω! Έγινα χάλια τώρα!
Πλάκα κάνω! Καλές πολλές πολλές βόλτες!
καλημέρα

kostaslogh είπε...

άμα αποφασίσεις να κάτσεις 2 ώρες στο σπίτι βάλε μιά φωνή,μόνο βουνό με βουνό δε σμίγει!
...ο φαρμακόμυαλος

manetarius είπε...

Πάλι λείπουν αυτοί οι άνθρωποι; τσ τσ τσ ... αααχ... δε θα βγω κι εγώ στη δύνανταξη;;; (μην τολμήσετε να απαντήσετε..)

Άντε, καλά να περνάτε και περιμένουμε φωτόοοος!
φιλιά

manetarius είπε...

Άντεεεε καλέεεεεεεεε... έχουμε ξεροσταλιάσει...!

(μα που πήγανε τελικά; Στη Βραζιλία;)

manetarius είπε...

Δε θα πάρω κι εγώ σύνταξη; θα ψάχνετε και δε θα με βρίσκετε...αααχ... άτιμη φτώχια ..καταραμένο ΙΚΑ!