Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

ΤΟ ΔΕΚΑΡΙ ΤΟ ΚΑΛΟ




1. Δεν σε θέλω γι’ αυτό που είσαι, αλλά γι’ αυτό που γίνομαι όταν είμαι μαζί σου. 

2. Κανένα άτομο δεν αξίζει τα δάκρυα σου. Εάν όμως υπάρχει κάποιο, αυτό ποτέ δεν θα σε έκανε να δακρύσεις.

3. Επειδή κάποιος δεν σ’ αγαπάει όπως θα ήθελες εσύ, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σ’ αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του!


4. Ο αληθινός φίλος είναι αυτός που δίνοντας σου το χέρι, σου αγγίζει την καρδιά.


5. Μη σταματάς να χαμογελάς έστω και αν είσαι θλιμμένος. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να σ’ αγαπήσει γι’ αυτό σου το χαμόγελο.

6. Μπορεί για όλο τον κόσμο να είσαι ένα άτομο. Όμως για κάποιο άτομο, είσαι ολόκληρος ο κόσμος του!

7. Μη κλαις για κάτι που τελείωσε. Χαμογέλα γιατί το έζησες!

8. Πάντα θα υπάρχουν άτομα που θα σε απογοητεύουν. Εσύ, συνέχισε να εμπιστεύεσαι. Όμως, να είσαι επιφυλακτικός με τα άτομα που θα εμπιστευθείς για δεύτερη φορά!

9. Αν δεν σου αρέσει αυτό που είσαι, γίνε ένα καλύτερο άτομο. Ποτέ όμως μην επιτρέψεις στους άλλους, να δουν αυτό που ήσουν!


10. Μη απογοητεύεσαι επειδή κάποια προσπάθεια σου απέτυχε. Τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις!








(Gabriel Jose Garcia Marquez)

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Αν και το "Για τα μάτια σου"



είναι το 9ο βιβλίο  του Ντανιελ Τσαβαρία στα ελληνικά,




 εγώ τώρα τον ανακάλυψα.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ θα πείτε και αυτό ισχύει και για τον ίδιο γιατί ξεκίνησε στα 50 του  να γράψει για πρώτη φορά.
Και έχει πολλά να μας πει ο Τσαβαρία, αν κρίνουμε από την πολυτάραχη και επαναστατική ζωή του. Απ ότι λέει στο βιογραφικό του, στα είκοσι του μπάρκαρε σ' ένα πλοίο για την Ισπανία. Διέσχισε την Ευρώπη και εργάστηκε ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Αμβούργου, ναύτης σε ελληνικό πλοίο και περιπλανήθηκε στην Ιταλία. Επιστρέφοντας στη Λατινική Αμερική ολοκλήρωσε τις σπουδές φιλολογίας και εργάστηκε ως ηθοποιός στο Μοντεβίδεο. Στα 1964, όπως πολλοί αριστεροί διανοούμενοι, έτσι και ο Τσαβαρία βρίσκεται στη Βραζιλία. Το στρατιωτικό πραξικόπημα ανατρέπει τον δημοκρατικό πρόεδρο Joao Goulart και ο Τσαβαρία καταφεύγει στον Ταπαζός, παραπόταμο του Αμαζονίου έχοντας μαζί του τα Ποιήματα του Οράτιου και τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου. Μετά από οκτώ μήνες παραμονής στη ζούγκλα καταλήγει στις ακτές του Ειρηνικού. Εκεί εργάζεται στο Duty Free του τοπικού αεροδρομίου και κάνει λαθρεμπόριο ουίσκι και τσιγάρων. Παράλληλα συνδέεται με το E.L.N., το κίνημα των ανταρτών του Φιντέλ Κάστρο. Στις 27 Οκτωβρίου 1969, το στρατηγείο του E.L.N. του διαμηνύει ότι ένας αντάρτης αυτομόλησε δίνοντας στην αστυνομία μία λίστα με ονόματα όπου εμφανιζόταν και το δικό του. Αναγκάζεται να ξαναφύγει. Την επομένη επιβιβάζεται σ' ένα μικρό αεροπλάνο και οπλισμένος μ' ένα περίστροφο αναγκάζει τον πιλότο ν' αλλάξει πορεία προς την Κούβα. Όπως λέει ο ίδιος, «Τη χρονιά εκείνη έγιναν εξήντα πέντε αεροπειρατείες με προορισμό την Κούβα». Έκτοτε ζει στην Αβάνα και διδάσκει αρχαία ελληνικά, λατινικά και κλασική φιλολογία.

Μια διόλου πεζή και συνηθισμένη ζωή θα μπορούσα να πω.

Χωρίς αμφιβολία περνα τις πολιτικές του πεποιθήσεις και τις φιλοσοφικές του ανησυχίες μέσα από το έργο του.

Στις αναφορές που κάνω για τα βιβλία δεν θέλω να αναφέρομαι -όσο είναι αυτό δυνατόν- στην πλοκή και στην εξέλιξη της υπόθεσης, επειδή πιστεύω πως έτσι προδίδεις το έργο.

Για να είμαι συνεπής με τις αρχές μου θα μεταφέρω αυτά που υπάρχουν στο οπισθόφυλλο:"Τρεις διαφορετικοί, απομακρυσμένοι και άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι που συμπεριφέρονται με πανομοιότυπο τρόπο, ένα μυστηριώδες και παντελώς άσημο ίδρυμα που μοιράζει εξωπραγματικά ποσά για ανεξήγητους λόγους, μία συντροφιά ετερόκλητων υπερηλίκων που περιλαμβάνει ακτιβιστές της αριστεράς και παλιούς χιτλερικούς, η Αθήνα του σήμερα, η Ρώμη, η Σεβίλλη, το Αμβούργο, η Σαρδηνία και το Παρίσι είναι μερικά μόνο από τα απειράριθμα στοιχεία που αποτελούν την πρώτη ύλη του χορταστικού πιάτου του Ντανιέλ Τσαβαρία".


Με το σκεφτικό του Κομφούκιου, (θα μου άρεζε να πιστεύω), που υποστηρίζει πως:"όταν το κράτος διοικείται με ανθρωπιά και επικρατεί η καλή προαίρεση, μόνο τότε δημιουργείται κλίμα καλής διάθεσης στο λαό που προσφέρει με προθυμία τη συνεργασία του στους συνανθρώπους και στο κράτος. Αν ο άρχοντας είναι ανώτερος άνθρωπος, εξαλείφεται ο ατομικισμός και η αναρχία", ο συγγραφέας δημιουργεί τους "καλούς" ήρωες στο "Για τα μάτια σου" για  πρότυπα προς μίμηση και παραδειγματισμό.

Τίμιοι, ευσυνείδητοι, ευφυείς, προπαντός  αλτρουιστές, μα και με κλασικές σπουδές, αυτές είναι για τον συγγραφέα οι αρετές για έναν "ανώτερο" άνθρωπο.
Ο ίδιος την εισαγωγή τους προσδιορίζει ως:"γενναιόδωρα και απλά άτομα, δίχως φιλοδοξίες για εξουσία ή πλούτη, με εξαιρετική νοημοσύνη", (κάτι ανάλογο με τον ορισμό του Πλάτωνα στην Πολιτεία για τους άριστους ανθρώπους θα έλεγα),μα στην πορεία τους ερωτεύεται, όπως μας εξομολογείται και τους επιστρατεύει για μάχη εναντίον του κακού.

Και για τον Τσαβαρία το κακό στις μέρες μας εκπροσωπείται από τους προέδρους ισχυρών κρατών,   ιδιοκτητών Μ.Μ.Ε., Διευθύνοντες συμβούλους πολυεθνικών, τραπεζών, κερδοσκόπους, κ.λ.π.

Αυτοί "οι καλοί"λοιπόν  είναι και οι τρεις άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι που αναφέρονται στο οπισθόφυλλο.
Και πλάθει τους ήρωες του πράγματι καλούς, μα και με τις αδυναμίες τους, ιδιαίτερα σαρκικές.
Δεν ταυτίζει τον καλό με τον όσιο όπως εσφαλμένα πολλοί θεωρούμε.
 Γοητευτικοί  οι χαρακτήρες του και ενδιαφέρουσα   η πλοκή του βιβλίου, που σε πολλά σημεία σε προβληματίζει, περισσότερο  όμως για τον τρόπο  που συμπεριφερόμαστε ως άνθρωποι και για τις αδικίες που μαστίζουν την κοινωνία μας και όχι τόσο για τις λύσεις των  αινιγμάτων, που φαντάζομαι πως  προσδοκά ο συγγραφέας.
Υπάρχουν και κάποιες πιπεράτες περιγραφές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πόσο φιλαράκια ήταν με τον Γκουτιέρες  όσο ήταν ακόμη στην Κούβα.

Η πλοκή όμως σταματά στην μέση του βιβλίου και αρχίζει  ένα αφηγηματικό κομμάτι εν ήδη βιογραφικού ημερολογίου, που είναι αφενός η γνωριμία μας με την συντροφιά των "ετερόκλητων υπερηλίκων" και αφετέρου ένα σύντομο  μα επιμορφωτικό μάθημα της νεότερης ιστορίας μας.
Διαβάζεται ευχάριστα παρά την αλλαγή γραφής και σίγουρα σε ταρακουνάει σε θέματα βίας, ρατσισμού, εκμετάλλευσης και διαφοράς νοοτροπίας.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

Βιβλίο και κινηματογράφος: Μια ιστορία αγάπης




Το ΕΚΕΒΙ συμμετέχει στο 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
(13 - 22 Νοεμβρίου 2009)
Δύο εξαιρετικά ελληνικά λογοτεχνικά έργα που αγαπήθηκαν από το αναγνωστικό κοινό θα απολαύσουμε φέτος στη μεγάλη οθόνη, αφού οι «Επικίνδυνες μαγειρικές» (του Ανδρέα Στάικου το βιβλίο, του Βασίλη Τσελεμέγκου η ταινία) και τα «Οπωροφόρα της Αθήνας» (του Σωτήρη Δημητρίου το βιβλίο, του Νίκου Παναγιωτόπουλου η ταινία) ετοιμάζονται να βγουν στις αίθουσες. Θα δούμε επίσης δύο ντοκιμαντέρ εμπνευσμένα από τη ζωή και το έργο λογοτεχνών: «Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου και «Βικτώρια Θεοδώρου: Τα κύματα που με δίδαξαν το ανυπότακτο» του Κώστα Νταντινάκη.
Η σχέση λογοτεχνίας και κινηματογράφου είναι παλιά όσο και η ιστορία του σελιλόιντ - ήταν πάντα η λογοτεχνία μια ανεξάντλητη δεξαμενή ιδεών που χρησιμοποίησαν οι δημιουργοί της έβδομης τέχνης. Στην Ελλάδα ξεκινώντας από την βασισμένη στο ειδύλλιο του Λόγγου «Δάφνις και Χλόη», που γύρισε ο Ορέστης Λάσκος το 1931 δημιουργώντας την πρώτη ρεαλιστική ελληνική ταινία (κάνοντας μάλιστα το πρώτο γυμνό στον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο) καταγράφονται μέχρι σήμερα 132 ελληνικές ταινίες βασισμένες σε λογοτεχνικά έργα ελλήνων δημιουργών. Ενδιαφέρον απολογισμός αλλά σίγουρα υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης – αν λάβουμε υπόψη μάλιστα ότι η παγκόσμια κινηματογραφική παραγωγή σήμερα βασίζεται κατά 50% σχεδόν στη λογοτεχνία.
Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) στηρίζει, χρηματοδοτεί και ενθαρρύνει σταθερά τη συνάντηση λογοτεχνίας και κινηματογράφου διοργανώνοντας σεμινάρια, διαλέξεις προβολές, βραβεύοντας διασκευασμένα σενάρια, συμμετέχοντας σε κινηματογραφικά φεστιβάλ. Στο πλαίσιο αυτό το ΕΚΕΒΙ συμμετέχει και φέτος με δικό του περίπτερο στο 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης .
Από τις 13 έως τις 22 Νοεμβρίου, οι σινεφίλ επισκέπτες του Φεστιβάλ θα έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν για όλα αυτά τα θέματα στο περίπτερο του ΕΚΕΒΙ με θέμα «Βιβλίο και Κινηματογράφος», (στην αποθήκη Γ’ του λιμανιού) και να δουν την έκθεση που περιλαμβάνει τα βιβλία λογοτεχνίας που έγιναν ταινίες στον ελληνικό κινηματογράφο.
Με την ευκαιρία αυτή και στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 χρόνων του Φεστιβάλ το ΕΚΕΒΙ θα κυκλοφορήσει δωρεάν την αναθεωρημένη έκδοση «ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ. Όλη η ελληνική βιβλιογραφία για την τέχνη του κινηματογράφου, τις κινηματογραφικές ταινίες και τους δημιουργούς*» που  περιλαμβάνει περισσότερους από 1.200 τίτλους που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα, και χωρίζεται στις ενότητες: Περί κινηματογράφου (θεωρία, ερμηνεία και κριτική, εγκυκλοπαίδειες και λεξικά, ιστορία, λευκώματα, τεχνική) Λογοτεχνία και κινηματογράφος (λογοτεχνικά έργα που έγιναν ταινίες σενάρια), Πρόσωπα (δημιουργοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί) καθώς και Παράρτημα με τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου βασισμένες σε ελληνικά λογοτεχνικά έργα.
[Κατεβάστε την έκδοση σε μορφή PDF ]
* Ο κατάλογος «Βιβλία για τον Κινηματογράφο. Όλη η ελληνική βιβλιογραφία για την τέχνη του κινηματογράφου, τις κινηματογραφικές ταινίες και τους δημιουργούς» βασίστηκε στη ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ, την ηλεκτρονική βάση βιβλιογραφικών δεδομένων του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (http://www.biblionet.gr/). Η αναθεωρημένη έκδοσή του εμπλουτίστηκε με βιβλιογραφικά στοιχεία της βιβλιοθήκης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και της βιβλιοθήκης του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αλλά και με την άμεση ενημέρωση των εκδοτικών οίκων. Ενσωματώθηκαν βιβλιογραφικά στοιχεία των εκδόσεων του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Τέλος, παραχωρήθηκαν βιβλιογραφικά στοιχεία από την έκδοση του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων «Τα βιβλία της Επικοινωνίας (1998-2003)».



Πηγή:URL: www.ekebi.gr

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ




Πριν από κανένα μήνα η Αναστασία μου είπε πως κάποιες κουβέντες μου της έδωσαν την αφορμή για να εκφράσει κάποιες σκέψεις της.
Σήμερα αυτά τα λόγια της:"Τώρα το φτιάχνουμε αυτό που θα είμαστε, πώς, με ποιους και γιατί", μου δίνουν το έναυσμα για να διατυπώσω κάποιες δικές μου που αφορούν στη φιλία και στη διαχρονικότητά της.

Το ότι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν και συγχρωτιζόμαστε  είναι  αξία ανεκτίμητη, πιστεύω πως είναι κοινά αποδεκτό.

Τι είναι αυτό όμως που δημιουργεί, κρατάει και διατηρεί τις φιλίες;

Η πρώτη εντύπωση σίγουρα παίζει μεγάλο ρόλο, όχι πάντοτε όμως θετικό, όσο αφορά στην εξέλιξη.

Τυχαίνει όσο περισσότερο μας εντυπωσιάζει ένας άνθρωπος με την πρώτη ματιά, τόσο περισσότερο και να μας απογοητεύσει  στην πορεία,  γιατί δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που είχαμε κατασκευάσει στο μυαλό μας.

Μια βασική αρχή λοιπόν πιστεύω για μια σχέση με σταθερές βάσεις, είναι να μην θεωρούμε πως γνωρίζουμε τον άλλο.

Τα κοινά ενδιαφέροντα και ίδιο μήκος συχνότητας στη σκέψη και στο χιούμορ, είναι ίσως από τα πρώτα στοιχεία που μας έλκουν στο να θέλουμε να γνωρίσουμε κάποιον καλύτερα και βαθύτερα.
Τα δύσκολα στις σχέσεις μας με τους άλλους, για να μη μείνουμε μόνο στη φιλία μα και στις κοινωνικές σχέσεις γενικότερα, έρχονται στις διάφορες προστριβές που φέρνει μια στενότερη σχέση, ξεκινώντας από  τη διαφορά νοοτροπίας ή  γούστου έως  και ποδοσφαιρικών επιλογών.


Και το κλειδί, κατ εμέ, βρίσκεται στην αποδοχή.


Η κατανόηση του άλλου, το δικαίωμα να έχει τα δικά του πιστεύω, ο σεβασμός σε τυχόν ιδιαιτερότητες του, η αυτονομία του, η κάλυψη αναγκών του όσο είναι δυνατόν, είναι βασικά και σημαντικά στοιχεία για να κρατήσει μια σχέση.

Να γνωρίζει ο άλλος ότι μπορεί να στραφεί σε σένα σε δύσκολη στιγμή, να εκμυστηρευτεί, να κλάψει, να βρίσει.


Παρεξηγήσεις και διενέξεις θα υπάρξουν.


Η καλή θέληση και προπάντων η αποδοχή της  ευθύνης που σίγουρα  μας αντιστοιχεί,  εξομαλύνουν τις προστριβές.

Δεν καπελώνουμε τους φίλους μας, δεν επιβάλλουμε τις απόψεις μας, δεν πρέπει όλοι να ασπάζονται τα πιστεύω μας, δεν αγαπούν όλοι τα θρίλερ ή τρώνε κινέζικο.


Οι φίλοι είναι σύμμαχοι δεν είναι ανταγωνιστές.


Κοινός στόχος η βαθύτερη επικοινωνία, η αλληλοϋποστήριξη, η εξερεύνηση νέων τόπων και τρόπων και γιατί όχι η διασκέδαση και η ψυχαγωγία.


Η φιλία δεν είναι εξάρτηση.


Συνηθίζω να λέω, οι φίλοι μου το ξέρουν αυτό, πως οι σχέσεις πρέπει να αναπνέουν.


Χρειάζονται  χώρο για να μπορούν να μεγαλώνουν και αποδοχή για να διατηρούνται.


Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

3 Νοεμβρίου 2009.
Πρωινό.
Έξω βρέχει και φυσάει, μέσα θέλει λιγάκι ζέστη, μα έχω τους οικολόγους (πατέρα και γιο) που μου λένε βάλε ζακετούλα και καλτσούλες και κάνε υπομονή.
Σαν να έχουν δίκιο. Στο κάτω-κάτω υπάρχει και η θαλπωρή. Ζεσταίνουν τα σώματα, θερμαίνουν οι παρουσίες.
Έχει  δίκιο μου λοιπόν και η πεθερά μου που λέει:"Δύσκολα ζεσταίνεται το σπίτι μου πουλάκια μου,  μόνη είμαι!".
Βάζεις λοιπόν τη ζακετούλα, τα λες στο τηλέφωνο με την Νίνα, μιλάς με την πεθερά, προσκαλείς τον μπαμπά για το μεσημέρι και μετά τι;
Δεν σε τραβάει το έξω για βόλτες, γυμναστήρια, αγορές.
Δεν έλκεσαι από την ηλεκτρική σκούπα. Καλά κάθεται στη γωνιά της. Ας ξεκουραστεί.
Σου λείπει μια αγαπημένη φωνή στο ραδιόφωνο, μα αποζημιώνεσαι από τις επιλογές της.
Παίρνεις στα χέρια το πλεχτό, μα δεν τραβάει . Στις 3 σειρές το παρατάς.
Μπορείς να διαβάσεις, να λουστείς, να κάνεις τα νύχια σου, να προσπαθήσεις να ζωγραφίσεις, να λύσεις σταυρόλεξο, να φανταστείς, να αναπολήσεις, να σκεφτείς πως μπορείς να κάνεις πάρα πολλά στον ελεύθερό σου χρόνο, αν έχεις την διάθεση.
Ο χρόνος εκτός από χρήμα, είναι και δημιουργία.
Δημιουργία, μια λέξη εκπληκτική, μια λέξη που κρύβει μέσα της άπειρο πλούτο.
Πλάθεις με τη σκέψη κόσμους ολόκληρους, ανακαλύπτεις, εφευρίσκεις, μελοποιείς,  κατασκευάζεις..... τα πάντα.



Ευτυχείς οι προικισμένοι και μακάριοι οι πτωχοί που απολαμβάνουμε τα αποτελέσματά τους.
Παράγει έργο η δημιουργική σκέψη και υποπτεύομαι πως οι άνθρωποι με γόνιμη σκέψη και φαντασία θα ήθελαν χρόνο, κι άλλο χρόνο, περισσότερο χρόνο, για να προλάβουν να εφαρμόσουν τις σκέψεις τους, να αναθρέψουν τα γεννήματα της, να πραγματοποιήσουν τις ιδέες τους.
ΙΔΕΕΣ.
Εν αρχή ο λόγος, μάθαμε.
Τώρα που το σκέφτομαι, εν αρχή η ιδέα, θα έλεγα.
Πρώτα πρέπει να σκεφτείς κάτι και μετά να το εκφράσεις και κατόπιν να το πραγματοποιήσεις.
Η διατύπωση θα μπορούσε και να εκλείπει.
Δεν είπα σε κανένα τίποτε, όταν κάθισα να γράψω ό,τι μου κατέβαινε σε αυτό εδώ το κιτάπι, στο οποίο κατέφυγα μη βρίσκοντας κάτι δημιουργικό να κάνω.