ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟ 1939 Ή ΜΗΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ.....

 Henry Miller:Ο Κολοσσός του Μαρουσιού

......Από το σωρό των σκουπιδιών, μια ολόκληρη γενιά βρίσκει καταφύγιο για τους ίδιους και τα ζώα τους, τα κατοικίδιά τους, τα τρωκτικά τους, τις ψείρες τους, τους κοριούς τους, τα μικρόβιά τους. Με την πρόοδο του πολιτισμού, τέτοιες σπυριάρικες, πυώδεις συσσωρεύσεις ανθρώπων δεν είναι φυσικά ασυνήθιστο θέαμα.Όσο πιο καταπληκτικές θα γίνονται οι πόλεις του κόσμου σε κομψότητα και αναλογίες, σε δύναμη κι επιρροή, τόσο πιο κατακλυσμικές θα γίνονται οι εξεγέρσεις, τόσο πιο μεγάλες οι στρατιές των ανέργων, των απόρων, των αστέγων, των πενήτων που....δεν θα έχουν καν το προνόμιο να σκάψουν στις κοπριές για τα συντρίμμια ώστε να φτιάξουν μια στέγη,αλλά θα είναι αναγκασμένοι να προχωρούν σαν φαντάσματα, να τους αντιμετωπίζουν στην ίδια τους την πατρίδα με τουφέκια,χειροβομβίδες, συρματοπλέγματα, να τους αποφεύγουν σαν λεπρούς, να τους διώχνουν σαν την πανούκλα...

Χριστουγεννιάτικο Bazaar για το Κοινωνικό Παντοπωλείο

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ

  Μ.Α.Ζ.Ι. Μπορούμε Καλύτερα Έτοιμος ο χώρος που θα φιλοξενήσει το Κοινωνικό Παντοπωλείο
Ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Εθελοντισμού που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 05 Δεκεμβρίου, οι εθελοντές της νέας αστικής εταιρείας, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα Μ.Α.Ζ.Ι. – Με Αλληλεγγύη Ζούμε Ισότιμα, αφιέρωσαν το πρώτο σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου στην προετοιμασία του χώρου όπου θα λειτουργήσει το Κοινωνικό Παντοπωλείο, επί της οδού Δαναΐδων 9, στη Θεσσαλονίκη.
Οι εθελοντές της Μ.Α.Ζ.Ι. συγκεντρώνουν ήδη τρόφιμα και ρούχα προς διάθεση σε απόρους και ανέργους συνανθρώπους μας (η επιλογή των οποίων θα πραγματοποιείται βάσει θεσπισμένων κοινωνικό-οικονομικών κριτηρίων) μέσω του Κοινωνικού Παντοπωλείου.
Παράλληλα, η M.A.Z.I. σε μία προσπάθεια ενίσχυσης της λειτουργίας του Κοινωνικού Παντοπωλείου, διοργανώνει Χριστουγεννιάτικο Bazaar από την Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011 έως το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011, σε κατάστημα επί της οδού Τσιμισκή, αρ. 92.
Προσφερόμενα είδη όπως διακοσμητικά αντικείμενα, χριστουγεννιάτικα στολίδια, βιβλία, CDs, πίνακες, κεραμικά, ρούχα, τσάντες, κοσμήματα, παραδοσιακά προϊόντα, όπως λικέρ, μαρμελάδες, κουλουράκια κ.λ.π., συγκεντρώνονται νωρίτερα στην έδρα της εταιρίας, Αριστοτέλους 4 – 2^ος όροφος (τηλ. 2310 260007, άνωθεν Τερκενλή – δικηγορικό γραφείο Γωγούση) ή στο χώρο του bazaar όσο αυτό είναι σε εξέλιξη.
Ημέρες και ώρες λειτουργίας bazaar
καθημερινές: 10.00 – 21.00
Σάββατο & Κυριακή: 10.00 – 16.00

Θα πάω στο χωριό μου...

Του Δημήτρη Καμπουράκη* 

 

 Το ακούω όλο και συχνότερα: «Θα πάω στο χωριό μου. Θα βάλω πατάτες, ντομάτες, μαρούλια, κοτόπουλα, κουνέλια. Θα μαζεύω το λάδι μου. Θα ‘χω το κρασί, το...τσίπουρο μου. Εκεί τα πράγματα είναι φτηνά. Κι έπειτα τι να κάνω στην Αθήνα χωρίς δουλειά; Εκεί θα επιβιώσω.»

Αμ, δεν θα πας. Κι αν πας, θα φύγεις γρήγορα.

Γιατί θα μπεις στο internet στην «καλλιέργεια πατάτας» κι όλα θα μοιάζουν απλά, όμως στην πράξη τίποτα δε θα μπορείς να εφαρμόσεις. Τότε θα πάς στο καφενείο και θα ρωτάς πώς καλλιεργούνται οι πατάτες κι οι θαμώνες θα σε δουλεύουνε. Θα σού εξηγήσουν βέβαια, αλλά θα χασκογελάνε με νόημα. Θα ψάχνεις πατάτες με μπόλικα μάτια για να τις φυτέψεις και δεν θα βρίσκεις. Κι όταν τα καταφέρεις, θα πρέπει να σκάψεις τις αυλακιές στο χωράφι κι είναι μεγάλος ο κόπος της τσάπας σε λασπωμένο έδαφος κι ακόμα μεγαλύτερη η τέχνη της. Γιατί θ’ αγκομαχάς σκυφτός και θα ιδρώνεις κι όταν θα κοιτάς πίσω σου θα βλέπεις ότι τα πόδια σου πατούσαν εκεί που έσκαβες και το τσιμεντοποίησαν πάλι το έδαφος. Κι έτσι τη χαλασμένη αυλακιά πρέπει να την ξαναπάρεις από την αρχή και θα μπαίνουν σβώλοι από βρεγμένο χώμα μέσα στις γαλότσες σου, θα σού λερώνουν τις κάλτσες και θα βλαστημάς. Κι όταν παραχώσεις τους βολβούς στο χωράφι την άνοιξη, θα περιμένεις υπομονετικά (αλλά όχι ξεκούραστα) ως τον Ιούλιο. Θα πηγαίνεις κάθε πρωί στο μποστάνι, θα κοιτάς τις πατατιές που μεγαλώνουν, θα νιώθεις ικανοποίηση αλλά δεν θα είσαι σίγουρος αν προχωράνε καλά ή χάλια. Δεν θα ξέρεις αν χρειάζονται λίπασμα και πόσο, εσύ θα προτιμούσες κοπριά αλλά πού να τη βρεις και πως να τη μεταχειριστείς που είναι ζωική και βρωμάει;

Θα ‘χεις πάρει απόφαση να μην ρίξεις φυτοφάρμακα, αλλά στο καφενείο θα σε αποθαρρύνουν λέγοντας πως αν δεν ραντίσεις δεν θα βγάλεις ούτε μια τηγανιά για το γαμώτο. Μέχρι το Μάη τα φυτά σου θα σκεπάζονται από κάτι άγνωστα ζιζάνια που οι άλλοι ονομάζουν αβρωνιές και χοιρομουρίδες και τα τρώνε τσιγαριαστά ή χτυπητά με αυγά. Από τον Ιούνη το χωράφι θα θέλει συνέχεια πότισμα, όχι με το εύκολο λάστιχο αλλά με το τρεχούμενο νερό στ’ αυλάκι. Θα μπαίνεις στις λάσπες ως στον αστράγαλο κι όλο θα γεμίζει το μποστάνι με γλιστρίδες, αγριόβλητα και στίφνους που πρέπει να ξεριζώνεις, καθότι τα λιπάσματα δεν πάνε μόνο στις πατατιές. Κι όταν φτάσει ντάλα καλοκαίρι, (τότε που παλιότερα έπαιρνες το φέρυ και πήγαινες διακοπές στα μπαράκια των Κυκλάδων), εσύ θα πάρεις πάλι την τσάπα και θα δουλεύεις δέκα μέρες για να βγάλεις τις πατάτες. Προσεκτικά γιατί κάθε στραβή κίνηση τού εργαλείου κόβει τους βολβούς μέσα στη γη και θα πηγαίνει στράφι ο κόπος σου. Κι όταν με το καλό τελειώσεις, θα τις ρίξεις σε τελάρα που θα τα κουβαλάς με τον ώμο ως το σπίτι. Θα κουραστείς αφάνταστα, διότι εκατόν πενήντα κιλά πατάτες είναι πολλά τελάρα και το φορτωμένο πήγαινε-έλα μοιάζει ατέλειωτο. Όταν δεις τον σωρό με τη σοδειά στην αυλή θα ευχαριστηθείς που επιτέλους κατάφερες να βγάλεις τις πατάτες της χρονιάς σου, μα έπειτα θα συνειδητοποιήσεις ότι με 0,60 ευρώ που πουλιούνται στον μανάβη, ο σωρός σου κάνει 90 ευρώ. Και θα βλαστημήσεις πάλι, γιατί δούλεψες πέντε μήνες για 90 ευρώ, ενώ κάποτε στην Αθήνα τα ‘βγαζες για πλάκα σε μισή μέρα αραχτός πίσω από ένα γραφείο.

Θα έχει προηγηθεί και η αποτυχία στα λίγα όψιμα μαρούλια που έβαλες για δοκιμή στα τέλη τού χειμώνα και στα φάγανε οι γυμνοσάλιαγκες μέχρι να πεις κύμινο, θα έχουν αρχίσει να σού τη δίνουν και οι κότες. Καθότι πήρες καμιά εικοσαριά κοτοπουλάκια απ’ τον έμπορα μόλις έφτασες στο χωριό για να έχεις το δικό σου αληθινό κρέας χωρίς ορμόνες, όμως σιγά-σιγά ανακάλυψες ότι πρόκειται για κάτι βρωμοπούλια που τρώνε σαν αφορισμένα, χέζουνε σαν γελάδια, αλλά μεγαλώνουν με το πάσο τους. Κι επειδή είναι μεγάλος κόπος να σκύβεις και να μαζεύεις ένα τσουβάλι ξινίδια κάθε μέρα, αναγκάζεσαι να τα ταϊζεις με καλαμπόκι που είναι πανάκριβο αν το υπολογίσεις με το βάρος κάθε κότας. Κι αν δεν θέλεις να βρωμίσει η περιοχή πρέπει κάθε βδομάδα να φτυαρίζεις τις κουτσουλιές τους και μπήκε μια φορά αλεπού και σού ‘πνιξε πέντε, γεγονός που σ’ ανάγκασε να ξαναφτιάξεις το κοτέτσι απ’ την αρχή χωρίς τσαπατσουλιές. Και για να μην ξαναπλησιάσει το αρπακτικό πήρες σκύλο, τον οποίον έδεσες στον κορμό τού δέντρου εκεί δίπλα να γαυγίζει κι ας ήσουν (ως Αθηναίος) κάθετα αντίθετος σε τέτοιες βάναυσες πρακτικές. Και τώρα ψάχνεις καμιά γειτόνισσα να σου τα σφάξει, να στα ξεπουπουλιάσει και να τα καθαρίσει απ’ τα άντερα, διότι εσύ αδύνατο να το κάνεις.

Και κάθε βράδυ θα πηγαίνεις στο μοναδικό καφενείο τού χωριού, μόνο που θ’ ανακαλύψεις ότι οι περισσότεροι απ’ τους θαμώνες δεν είναι κάποιοι φιλοσοφημένοι γέροντες με λευκά μαλλιά και σοφές κουβέντες, αλλά κάτι στενοκέφαλοι μπεκρούλιακες με κιτρινισμένα δάκτυλα που λένε όλο τις ίδιες ιστορίες και τσακώνονται συνέχεια μ’ αυτούς που έχουν χωράφι σύνορο. Και πάλι θα βλαστημήσεις από μέσα σου. Διότι απ’ έξω θα έχει μπόλικο πολυδιαφημισμένο οξυγόνο της εξοχής, αλλά μέσα στο καφενείο θα ‘χει πολλή τσιγαρίλα και κάπνα απ’ τα μπουριά της σόμπας κι έναν αέρα εγκατάλειψης που φτάνει βαθιά μέσα στο πνευμόνι σου. Και εκεί θ’ ανακαλύψεις πάλι ότι στις φρικτές μέρες μας, που σιγά-σιγά μετατρεπόμαστε σε άνεργους μετανάστες, το «Δόξα-σοι-ο-Θεός-είμαστε-καλά» είναι το ίδιο δύσκολο και στη παγερή Αθήνα και στο μίζερο χωριό σου. Κι ακόμα χειρότερα, ότι ενώ οι άλλοι γύρω σου (εν τη αφελεία τους) ακόμα θα ελπίζουν στην εμφάνιση κάποιου προφήτη, εσύ δεν θα μπορείς. Ότι τους δικούς σου προφήτες τους σκότωσες τότε που περιδιάβαινες στη Βουκουρεστίου με έπαρση και μπαινόβγαινες στα μαγαζιά με τις λαμπερές βιτρίνες...

*Ο Δημήτρης Καμπουράκης είναι δημοσιογράφος. 

Πηγή: protagon.gr

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΔΙΧΤΥΑ

Του χρόνου τα δίχτυα 

ποιον δεν τυλίγουν

θηλιές, καντηλίτσες
υφάδι, στημόνι

γνώσεις και πράξεις

έρωτες, πάθη

πόθοι και λάθη

ιστοί από αράχνη

του χρόνου τα δίχτυα 

τα πάντα τυλίγουν

σκότος και  ζόφος

απληστία και μένος

νόσοι και μίση

δεσμά ισοβίτη 

του χρόνου τα δίχτυα

το σώμα βαραίνουν

τη μνήμη μπερδεύουν

του χρόνου τα δίχτυα

όσο παλεύεις 

τους βρόχους στενεύεις

του χρόνου τα δίχτυα

αιώρα φαντάσου

κι ανέμελα αναπαύσου  

ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ

Το νου σου 

τον έχεις του χεριού σου;

Τα λόγια τα καλά

γι αντάλλαγμα;

Απόψεις 

για όλες τις περιπτώσεις;

Αξίες μεταβλητές

σύμφωνα με τους συνομιλητές;

ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ

μήπως είσαι

του χεριού τους.

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΡΑ ΕΝΕΡΓΩ ?

Λυπάμαι που μόνο σκέφτομαι και δεν ενεργώ......
Γιατί αλήθεια;; !! Η σκέψη δεν είναι ενέργεια;
Τελικά είναι.
Αυτή η καταγραφή των μπερδεμένων συναισθημάτων μου, μου φαίνεται πως κάπου κατέληξε.
Λοιπόν.....καταλήγω να μην αφήσω τον εαυτό μου να μεμψιμοιρεί.
Τουναντίον να τον υποστηρίξω ηθικά και ψυχολογικά.
Να μην τον αφήσω να φθείρεται  στις ατελέσφορες  συζητήσεις που  αφορούν  στα ατελέσφορα μέτρα.
Να τον ωθήσω  να βελτιώσει την ποιότητα της καθημερινής  ζωής μου, της οικογένειας, των οικείων μου.
Να είμαι ευδιάθετη, πρόσχαρη, με κουράγιο και θέληση να εξυπηρετώ και να διευκολύνω αυτούς που μπορώ.
Πού θα τα βρω όλα αυτά, θα μου πεις τώρα που θαρρείς και βρισκόμαστε σε πόλεμο με τους εταίρους, με τους δημόσιους υπαλλήλους, με τους γιατρούς, δημοσιογράφους, αστυνομικούς, με τους ταξιτζήδες, φαρμακοποιούς, πολιτικούς.......
Ε! φτάνει!
Δεν θα είμαι με πόλεμο και με τον εαυτό μου.
Θα τον ατσαλώσω.
Θα βαστάω ασπίδα για τα καταχθόνια σχόλια, τις θεωρίες συνωμοσίας, τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.
Θα κρατώ μαγνήτη για ειλικρινείς προθέσεις,  δημιουργικές προτάσεις, συνετές διαπιστώσεις.

Στο κάτω-κάτω όποιος θέλει  να κερδίσει έναν πόλεμο τίμια, οφείλει να έχει διαύγεια πνεύματος και ψυχικό σθένος.

Αντί υστερόγραφου, μια αντιγραφή από κάτι που διάβασα και είναι στο πνεύμα αυτής και της προηγούμενης ανάρτησης: Δεν μπορώ να κάνω κάτι άμεσα για την Ελλάδα. Δεν μπορώ να εμποδίσω να πάρουν νέα φορολογικά μέτρα ή ο,τιδήποτε άλλο είναι να έρθει. Δεν εξαρτάται από μένα αν θα γυρίσουμε στη δραχμή ή θα παραμείνουμε στο ευρώ. Δεν εξαρτάται από μένα, αλλά από την Κυβέρνηση. Επί του πρακτέου, η τύχη της Ελλάδας εξαρτάται από άλλους... προς το παρόν. Αλλά θα μπορώ να κάνω κάτι όταν έρθουν εκλογές. Αυτό το δικαίωμα θα το εξασκήσω και τότε θα επιλέξω. Τότε θα μπορώ να πω κάτι στην Κυβέρνηση της Ελλάδας. Μπορεί επί του πρακτέου να μην μπορώ να κάνω πολλά, όμως μπορώ να κάνω ενεργειακά. Επιλέγω λοιπόν να μη φοβάμαι. Επιλέγω να μη σπαταλώ ενέργεια φοβούμενη αυτά που θα συμβούν και να ανησυχώ για πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω. Εδώ είναι που σηκώνουμε τους ώμους και λέμε... "ωχ αδερφέ! Αν ανησυχώ, θα πληρωθεί ο λογαριασμός; Δεν θα πληρωθεί". Αφήνω λοιπόν τις ανησυχίες σε εκείνους που ελέγχουν την κατάσταση. ΄Οπως και να έρθουν τα πράγματα, θα επιβιώσουμε. Δεν τελειώνει εδώ το σενάριο της Ελλάδας, ξέρετε πως αλλαγές απαραίτητες περνάει. Δύσκολες μεν, αλλά αναγκαίες δε. Όλα όσα περνάμε θα οδηγήσουν κάπου λαμπερά και χρειάζεται ο καθένας να κάνει το δικό του ταμείο ευθύνης για όλο αυτό. Και το ταμείο έχει να κάνει με τη νοοτροπία μας σε πολλά. Ας ξεκινήσουμε με το ν'αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη σε αυτό, ΧΩΡΙΣ να κοιτάζει εάν ο διπλανός του κάνει το ίδιο! Μπορώ να κάνω κι άλλα... Να αλλάξω την οπτική μου απέναντι σε όλα αυτά που ζω ή θα έρθουν. Γιατί, ό,τι κι αν γίνει, θα εξακολουθώ να είμαι εγώ. Αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει κανένας. Να σκεφτώ τους γύρω μου και να βοηθήσω όπως μπορώ. Να εν-δυναμώσω. Να παραμείνω θετική, μετρώντας τις ευλογίες που έχω μέχρι στιγμής. Να νιώσω ευγνωμοσύνη για τις φακές που έχω στο ντουλάπι μου και που θα μαγειρέψω αύριο. Να κοιτάξω έναν λογαριασμό που λήγει την επόμενη βδομάδα και που δεν έχω να τον πληρώσω και να πω... "Έχει ο Θεός..." Να πάω με την ροή. Να σηκώσω το τηλέφωνο, να καλέσω φίλους για καφεδάκι στη βεράντα και να παίξουμε επιτραπέζια ή να συζητήσουμε και να κυλήσει το βράδυ μέσα στα γέλια. Να διαβάσω κρατώντας σημειώσεις σε αυτά που θέλω να μελετήσω και να απολαύσω τη μοναχικότητά μου παρέα με ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι. Να φτιάξω ένα αφράτο κέικ ! στα παιδιά μου και να τους κάνω έκπληξη με μια ταινία που μας αρέσει να βλέπουμε, ξέρετε, εκείνες τις όμορφες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Να μασουλίσουμε το κέικ μπροστά από την τηλεόραση ξαπλωμένοι όλοι μαζί στο στρώμα και να γεμίσουμε τα μούτρα μας σοκολάτα, χωρίς να με νοιάζουν τα ψίχουλα που θα πέσουν. Η ευτυχία είναι επιλογή και όχι κατάσταση ύπαρξης ! Μην περιμένετε να σας έρθει. Η ευτυχία δεν συμβαίνει, την επιλέγεις να τη ζεις. Οι αλλαγές δεν είναι πάντοτε εύκολες αλλά πάντοτε, μα πάντοτε οδηγούν προς υψηλότερες δονήσεις. Να το θυμάστε αυτό όταν ο φόβος σας χτυπάει την πόρτα. Να το θυμάστε όταν διαβάζετε ή ακούτε άσχημα νέα. Όλα είναι θέμα οπτικής. Ο ρυθμός της εξέλιξης πηγαίνει ένα βήμα πίσω, δύο μπρος. Στο βήμα πίσω βρισκόμαστε. Αν είναι τελικά να χάσουμε πράγματα από την ύλη, τον λόγο τους θα έχουν. Δεν αγκιστρώνομαι με νύχια και με δόντια για να κρατήσω πράγματα, επιτρέπω στην αλλαγή να συμβεί έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη. Η ύλη δεν με κάνει αυτό που είμαι ούτε ορίζει αυτό που είμαι. Και αν συμβαίνουν κάποια γεγονότα ώστε να χάσω κάποια πράγματα, το ακολουθώ. Και ξέρετε κάτι; Υιοθετώντας αυτή την οπτική, ενεργοποιούμε τον Νόμο της Έλξης και η μετάβαση γίνεται πολύ πιο εύκολα. Και το κυριότερο... συμβαίνουν θαύματα. Όταν χαλάει ένα δωμάτιο, να το βλέπετε ως ευκαιρία για ανακαίνιση. Όταν σας παίρνουν κάτι από την αγκαλιά σας, προετοιμαστείτε να κρατήσετε κάτι καινούριο, κάτι καλύτερο. Όταν σας τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια σας, είναι η ευκαιρία να πατήσετε ξυπόλητοι στο χορτάρι.  Όταν το έδαφος γκρεμίζεται κάτω από τα πόδια σας ήρθε η ώρα να πετάξετε με τα φτερά σας. Αυτή την οπτική να κρατήσετε στην καρδιά σας...

ΜΕ ΠΟΝΑΕΙ ΠΟΥ ΜΕ ΒΛΕΠΩ

Νιώθω την ανάγκη να βάλω τις σκέψεις μου, μα προπάντων τα συναισθήματά μου σε τάξη.
Όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας, οι συνεχείς και συνεχόμενες αλλαγές σεναρίων, οικονομικών μέτρων, φιλοσοφίας και παραφιλολογίας, το αβέβαιο και άδηλο μέλλον, επιφέρουν αλλαγές στον τρόπο σκέψης μου, στην στάση και τρόπο της ζωής μου.
Οι αλλαγές δεν είναι εκ προοιμίου κάτι κακό. Ίσα-ίσα που η πλειοψηφία αναζητά την αλλαγή, την ανατροπή, την έκπληξη, θεωρώντας τα το αλατοπίπερο της ζωής.
Στην περίπτωση τη δική μου όμως φοβάμαι.
Φοβάμαι αυτά που συμβαίνουν για μένα, όχι χωρίς εμένα. Αν θέλω να θεωρούμαι υπεύθυνο άτομο δεν μπορώ να λέω πως δεν συμμετέχω στον ρου της πορείας της χώρας μου.
Σίγουρα οι μεγάλες εκτροπές γίνανε και γίνονται από άλλους.
Τον μικρό ρόλο που έπαιξα πριν μνημονίου θα έχω και τώρα.
Όσο μικρός και ασήμαντος ήταν τότε, τόσος είναι και τώρα.
Είναι όμως ο δικός μου.
Εγώ τον καθορίζω.
Εγώ θα αποφασίσω αν πιστεύω πως  φωνασκώντας, οι υπαίτιοι θα  επιστρέψουν τα κλεμμένα, ώστε όλα να γίνουν όπως πριν,
(αλήθεια ποιο πριν; αυτό που και τότε γκρινιάζαμε και απαξιώναμε;)
εγώ θα αποφασίσω αν θα τα βάλω με κατηγορίες ανθρώπων που είχαν καλούς μισθούς,
εγώ αποφασίζω αν βαυκαλίζομαι να πιστεύω πως η αλλαγή πολιτικής ηγεσίας θα φέρει την ευμάρεια,
εγώ αποφασίζω αν θα αντιμετωπίσω με αξιοπρέπεια τους χαλεπούς καιρούς.
Γιατί αυτό είναι που με πονάει περισσότερο,
Με πονάει που με βλέπω να γίνομαι μικροπρεπής, ζηλόφθονη, κατήγορος.
Με πληγώνει που μιζεριάζω για το παντεσπάνι μου που λιγοστεύει ενώ ο διπλανός μου έχει χάσει τον επιούσιο.
Με  λυπεί που μόνο σκέφτομαι και δεν ενεργώ.