ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΜΟΥ - Ο ΑΡΤΟΣ

Δυο μεγάλες θεματικές συνθέσεις του γλύπτη Θόδωρου Παπαγιάννη φιλοξενεί έως τις 2 Ιουνίου το Τελλόγλειο ίδρυμα τεχνών του ΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη. «Τα φαντάσματά μου- Ο Άρτος» είναι οι δύο συνθέσεις του καλλιτέχνη με τις οποίες «προσπαθεί να βρει το μίτο από κάτι που μοιάζει άπιαστο, υπερβατικό, μαγικό».

Χρησιμοποιώντας ως άξονα το ψωμί καθώς και αρχαιοελληνικά και χριστιανικά σύμβολα τιμά «μια βασική έννοια της ζωής του ανθρώπου…που καθημερινά αγωνίζεται να το αποκτήσει».

Παραφράζοντας ελαφρώς κάποια λόγια του Ελύτη ο καλλιτέχνης αναφέρει: «Αυτό που κάνω με την τέχνη μου είναι τελετουργία και οι τελετουργίες δεν εξηγούνται δια της λογικής. Οι τελετουργίες μόνο τελούνται. Ό,τι ξεπερνά τα συνήθη μέτρα οδηγεί το κοινό προς την έκσταση. Στην πορεία αυτή υπάρχει μια μυστική βοή. Αναδύεται από το δέος που προκαλεί ο αγώνας για το ψωμί. Είναι η αγωνιώδης πορεία του ανθρώπου ανά τους αιώνες για την επιβίωσή του. Προσκαλώ το θεατή να συμμετάσχει, όχι αδιάφορα και ανώδυνα αλλά κι ο ίδιος να αναλογιστεί αυτή την πορεία με την υπαρξιακή αγωνία που καθημερινά βιώνει».

Δεν είχα διαβάσει τα λόγια αυτά του καλλιτέχνη όταν πήγα στην έκθεση, μα συμμετείχα.

Συμμετείχα ψυχικά, διανοητικά, συναισθηματικά, ενεργά.

Κάτι σκίρτησε μέσα μου.

Πιστεύω το αρχέγονο.

Ο ίδιος με τα λόγια του μπορεί να μας προσκαλεί για αυτή την διαδραστικότητα, μα τα έργα του το προκαλούν.

 Βλέποντας τα 3μετρα σχεδόν γλυπτά του, εντυπωσιάστηκα με την επιβλητικότητα τους, μαγεύτηκα απ' αυτό που αποπνέουν και, μετά το ξάφνιασμα αυτό των αισθήσεων μα και των συναισθημάτων, εκτίμησα την τεχνική, την αισθητική, τον σχεδιασμό, τις ιδιαίτερες δυσκολίες  συναρμολόγησης των ετερόκλητων υλικών, που άψογα συνδυάστηκαν, για το εκπληκτικό για μένα αποτέλεσμα.

Χρηστικά:

Η γενική είσοδος είναι 5 ευρώ, διατίθενται μειωμένα εισιτήρια και ισχύουν πολλές ατέλειες
Ισόγειο Τελλογλείου. 
Διάρκεια : 12 Απριλίου – 2 Ιουνίου 2013 
Ωράριο λειτουργίας εκθεσιακού χώρου: Δευτέρα κλειστά Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 10.00 – 13.00 Τετάρτη: 10.00 – 19.00 Σάββατο – Κυριακή: 10.00 – 18.00 
Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ Αγ. Δημητρίου 159Α, τηλ.: 2310247111, 2310991610

ΑΛΛΟ ΟΙΚΤΟΣ ΑΛΛΟ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΛΛΟ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ

Όταν ξεκινησα το blog, μου ήταν εύκολο να γράφω σε αυτό.
Έγραφα ό,τι μου 'ρχόταν στο μυαλό χωρίς δεύτερη σκέψη και τις περισσότερες φορές χωρίς δεύτερη ανάγνωση.
Πίστευα πως ήταν κίνητρο για να ενεργοποιήσω το μυαλό μου, ένοιωθα πως έβλεπα τα γεγονότα από άλλη σκοπιά, γνωρίστηκα ιντερνετικα, και όχι μόνο, με ενδιαφέροντες, και όχι μόνο, ανθρώπους.
Με τον ερχομό της κρίσης, ένοιωθα πως όταν συμβαίνει κάτι τόσο δραματικό, δεν είναι σωστό να ασχολείσαι, τουλάχιστον δημόσια, με άλλα θέματα, αλλά και πάλι καταλάβαινα πως δεν γίνεται να μιλάς όλο για αυτήν.
Είχαν λοιπόν το προνόμιο, χι χι, μόνοι οι φίλοι να γνωρίζουν τις σκεψεις μου, τα συναισθήματα, τις κρίσεις μου για τα θεάματα και τα διαβάσματα  μου.
Το ξέχασα, (το blog) αλλά δεν το ξέχασαν οι ιντερνετικοί φίλοι και οι απομακρυσμένοι γνωστοί που με παρακινούν να το ενημερώνω.
Ας πω λοιπόν πως σήμερα κάνω ένα νέο ξεκίνημα.
Και γιατί θα μιλήσω;
Μα για αυτό που με απασχολεί.
Πώς μπορώ να γελάω, να διασκεδάζω, να χορεύω όταν γύρω μου υπάρχει δυστυχία, μιζέρια, αναπηρία;
Θα μου απαντήσω με τα λόγια του Στέφαν Τσβάιχ, από το μυθιστόρημά του "Επικίνδυνος Οίκτος".

"Κάποιος με παράλυτα πόδια. ίσως να ζηλεύει που με βλέπει να πετάω έτσι ελαφριά σαν παιδί.
Όπως να 'ναι, ντρέπομαι ξαφνικά που τρέχω γερός, ελεύθερος, ντρέπομαι γι αυτή την "σωματική" ευτυχία, σαν να 'ταν ένα προνόμιο που δεν μου ανήκει.
Βέβαια, την ίδια στιγμή που μου ήρθε αυτή η παράξενη σκέψη, καταλάβαινα κιόλας πόσο μια τιμωρία σαν αυτήν είναι ανόητη και άσκοπη. Ξέρω πως είναι παράλογο να στερείται κανείς μιαν απόλαυση, επειδή είναι απαγορευμένη σ' έναν άλλον, ν' απομακρύνει απ τον εαυτό του μιαν ευτυχία, επειδή κάποιος άλλος είναι δυστυχισμένος. Ξέρω πως σε κάθε στιγμή, ενώ εμείς γελάμε κι αστειευόμαστε, άλλοι αγκομαχούν στο κρεβάτι τους και πεθαίνουν, πως πίσω από χιλιάδες παράθυρα φωλιάζει η δυστυχία κι οι άνθρωποι πεινάνε, πως υπάρχουν νοσοκομεία, ανθρακωρυχεία και λατομεία, πως μέσα στα εργοστάσια, στα γραφεία, στις φυλακές, αμέτρητοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι κάθε στιγμή σε αναγκαστική δουλειά, και κανενός τους ο πόνος δεν θ' αλάφρωνε αν τυραννιόταν κάποιος  άλλος παράλογα. Αν άρχιζε κανένας- το 'ξερα καλά- να σκέφτεται τη δυστυχία αυτού του κόσμου, δεν θα μπορούσε πια να κοιμηθεί και θα 'σβηνε το γέλιο από το στόμα του......."

Υ.Γ 1ο) ΦΩΦΩ έτσι έπρεπε να μου απαντήσεις ( αυτό το βιβλίο διάβαζες εκείνη την ήμερα)  όταν σου είπα πώς κατεβαίνει η μπουκια μας, πώς μπορούμε και  χασκογελάμε όταν γύρω μας άλλοι δεν έχουν δουλειά, ρεύμα,  ψωμί;;

Υ.Γ 2ον  Μικρέ αδελφέ αφιερωμένο σε σένα.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ

και γυναίκες εν διασκεδάσει

ΚΥΚΕΩΝΑΣ

Τι θέλαμε να γίνουμε

τι είμαστε

τι απαιτούμε από τους άλλους να είναι

Η ζωή που θέλαμε να ζήσουμε

που βιώνουμε

οι παράλληλες ζωές μας

Ο εαυτός που δείχνουμε

ο εαυτός που κατέχουμε

ο επινοημένος εαυτός

Σκέψεις αντιφατικές

συναισθήματα αντικρουόμενα

άγνωρα  θέλω και πεθυμιές

Ορμές, ορέξεις, σκέψεις

ιδέες, ιδανικά, πράξεις

όνειρα, εφιάλτες, αλήθεια

ενα κουβάρι όλα

ένας μίτος άλυτος

ένας κυκεώνας

ΠΟΙΟΣ

Τέλος  Αυγούστου, μα όχι και το τέλος του καλοκαιριού.
Του πιο θερμού καλοκαιριού αυτού του αιώνα.
Τι καλά  να μπορούσαμε να φυλάξουμε τη ζέστη του για τον χειμώνα!
Ενός χειμώνα που αναμένεται δύσκολος και σκληρός ποικιλοτρόπως.
Οι Αμερικάνοι λένε στους σκληρούς καιρούς οι σκληροί επιβιώνουν.
Ποιον όμως θα πούμε σκληρό άνθρωπο;
Αυτόν που  βλέπει τον συνάνθρωπό του να υποφέρει και  το αντέχει ή αυτόν που σφίγγει τα δόντια όσο και να υποφέρει και προσπαθεί να στηρίξει εαυτόν και αλλήλους;
Ποιος είναι σκληρός άνθρωπος;
Αυτός που συνειδητά εκμεταλλεύεται, εξαπατά, καταπατά ή αυτός που διατηρεί την αξιοπρέπεια και το ήθος του όσο και να χειμάζεται;
 

Τα τρία τρωτά της Debt Free Greece

Επίδοξοι εθνικοί ευεργέτες μαζεύουν χρήματα ώστε να εξαγοραστεί το δημόσιο χρέος. Η πρόθεση λαμπρή. Όμως η μέθοδος είναι καταδικασμένη.

ΌΤΑΝ Ο ΔΡ ΦΑΟΥΣΤ έπεσε πάνω στον Μεφιστοφελή, σκέφτηκε ότι είχε έρθει το τέλος - η στιγμή παράδοσης της ψυχής του, σύμφωνα με το «χρεολύσιο» που είχε προσυπογράψει χρόνια πριν. «Είμαι στην Κόλαση;» αναρωτήθηκε. Τότε ο Μεφιστοφελής του απάντησε ότι δεν χρειάζεται να «πάει» στην Κόλαση, καθώς η Κόλαση είναι όπου βρίσκεται εκείνος. Κάπως έτσι είναι και με το χρέος. Όταν είσαι βουτηγμένος σε αυτό, σε ακολουθεί όπου κι αν είσαι, όπου κι αν πας.
Τα τελευταία δύο χρόνια το κοινό μας χρέος, το ελληνικό δημόσιο χρέος για να είμαι ακριβής, βρίσκεται παντού. Στο μυαλό μας, στις κουβέντες μας, στην ψυχή μας την ίδια, την οποία βαραίνει συνεχώς καθώς απειλεί το παρόν και το μέλλον της χώρας αυτής. Ακόμα κι όταν ταξιδεύουμε εκτός Ελλάδας, το «εθνικό χρέος» μας ακολουθεί ως μια αόρατη απειλή στα πέρατα της Γης. Συναντάμε ξένους και συμπατριώτες στην Κένυα ή την Αλάσκα και καταλήγουμε να μιλάμε για την κρίση χρέους της μικρής μας πατρίδας.
Όταν, λοιπόν, διαβάζουμε για τη μη κυβερνητική οργάνωση που ξεκίνησε μια παρέα υπό τον Πέτρο Νομικό με τίτλο Debt Free Greece, δεν μπορούμε παρά να νιώσουμε μια αίσθηση ελπίδας. Η ιδέα της DFG είναι απλή: το δημόσιο χρέος της χώρας έχει απαξιωθεί.
Τα ομόλογα αγοράζονται και πουλιούνται σε εξευτελιστικές τιμές (καθώς οι δανειστές μας δεν πολυπιστεύουν ότι θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω κι έτσι ξεπουλάνε τα ελληνικά ομόλογα όσο-όσο). Αν όλοι μαζί, φιλέλληνες, Έλληνες, πατριώτες και επιχειρήσεις (που θέλουν να προβληθούν μέσα από «καλές πράξεις») συμβληθούμε ώστε να συγκεντρώσουμε ένα σοβαρό ποσό, μπορούμε να αγοράσουμε στις χρηματαγορές έναν πολύ μεγάλο αριθμό των ομολόγων που κυκλοφορούν σε εξευτελιστικές τιμές. Και όταν τα συγκεντρώσουμε στο portfolio της DFG, τότε απλώς τα... σκίζουμε (καταργώντας έτσι το ελληνικό δημόσιο χρέος).
Η ιδέα ακούγεται εξαιρετική. Φέρνει στον νου τις παλιές καλές εποχές των εθνικών ευεργετών. Μοιάζει με κάτι που θα έκανε ένας σύγχρονος Ζάππας ή Αβέρωφ. Δεν διαφωνώ. Πιστεύω, όμως, ότι το εγχείρημα είναι καταδικασμένο στην αποτυχία, ακόμα κι αν ευαισθητοποιηθούν εκατομμύρια Έλληνες και φιλέλληνες. Τρεις είναι οι λόγοι:
ΠΡΩΤΟΝ, τα δύο χρόνια που πέρασαν η μεγαλύτερη «επιτυχία» των Μνημονίων ήταν ότι μετέτρεψαν τα χρέη του ελληνικού Δημοσίου από χρέη σε ιδιώτες σε χρέη προς την Τρόικα. Με το Μνημόνιο 2 και μετά το PSI η πλειονότητα των χρημάτων που χρωστά το Δημόσιο οφείλεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σε άλλες χώρες της Ε.Ε. και στο ΔΝΤ. Αυτά τα χρέη δεν έχουν πλέον τη μορφή ομολόγων τα οποία μπορείς να αγοράσεις σε εξευτελιστικές τιμές και να τα σκίσεις. Άρα, η υπόσχεση που δίνει η DFG στην ιστοσελίδα της ότι για κάθε ένα ευρώ που δωρίζουμε διαγράφονται 8 ευρώ χρέους δεν στέκει.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, έστω ότι δεν ίσχυε το παραπάνω κι ότι μαζεύαμε τα 45 δισ. ευρώ που θα χρειάζονταν (σύμφωνα με τους υπολογισμούς της DFG), ώστε να διαγραφεί το δυσθεώρητο ελληνικό δημόσιο χρέος (κάτι που, μην ξεχνάμε, θα σήμαινε δωρεές 4.500 ευρώ για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί στην Ελλάδα, ακόμα κι αν το χρέος εξαγοραζόταν στο 20% της αξίας του). Με το που θα προσπαθούσε να αγοράσει η DFG τα ομόλογα αυτά (για να τα σκίσει), αμέσως οι τιμές των ομολόγων θα ανέβαιναν τόσο που τα 45 δισ. δεν θα έφταναν για να διαγράψουν παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό του χρέους. (Η DFG ισχυρίζεται ότι αυτό το πρόβλημα δεν θα προκύψει, αν αγοράσει όλα τα ομόλογα μαζί, αφού συγκεντρώσει το ποσό αυτό. Δεν πείθομαι. Μια «συγκομιδή» τόσων δισεκατομμυρίων δεν κρατιέται μυστική για πολύ. Με το που θα το πάρουν χαμπάρι οι αγορές, οι τιμές των ομολόγων θα πολλαπλασιαστούν, ακυρώνοντας τα σχέδια της DFG.)
ΤΡΙΤΟΝ , η όλη ιδέα βασίζεται σε μία πλάνη: ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι κρίση χρέους. Δεν είναι! Το χρέος είναι το σύμπτωμα, όχι η αιτία. Όταν ακούω να μιλούν για κρίση χρέους θυμώνω, επειδή αυτές οι αναφορές σηματοδοτούν το γεγονός ότι ακόμα δεν έχουμε συλλάβει τι έχει γίνει. Είναι σαν να ακούς γιατρό να βγάζει διάγνωση για καρκινοπαθή ότι πάσχει από κρίση πόνου. Το ότι πονάει αφάνταστα ο ασθενής και ο πόνος του (όπως το χρέος μας) είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα δεν σημαίνει ότι ο γιατρός δεν είναι τσαρλατάνος.
Γενικότερα, είναι βασικό λάθος να σκεφτόμαστε για το δημόσιο χρέος όπως σκεφτόμαστε για το χρέος ενός φίλου μας που έχει βουλιάξει στα δάνεια. Το κράτος μας δεν έχει ανάγκη να αποπληρώσει το υπάρχον χρέος. Αυτό που έχει τραγική και άμεση ανάγκη είναι να αρχίσει η ελληνική οικονομία να παράγει ώστε από το νέο εισόδημα να μπορεί να εξυπηρετεί τα συσσωρευμένα χρέη. Συνεπώς, οι εφοπλιστές και όσοι άλλοι θέλουν, προς τιμήν τους, να αναδειχτούν στους νέους εθνικούς ευεργέτες, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι... επενδύσεις σε αυτήν τη ρημάδα τη χώρα. Ας χρησιμοποιήσουν τα κονδύλια που μαζεύει η DFG γι’ αυτόν το σκοπό.

πηγή:LIFO

GREECE DEBT FREE

Πρωτοβουλία για τη μείωση του χρέους από τον GDF

Τη δυνατότητα σε πολίτες και εταιρείες να συμβάλουν αποτελεσματικά στη μείωση του ελληνικού χρέους, δίνει ο μη-κυβερνητικός και μη κερδοσκοπικός οργανισμός Greece Debt Free (Ελλάδα Χωρίς Χρέος), μέσω της πρωτοβουλίας για αποδοχή δωρεών με σκοπό την αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων στις διεθνείς αγορές σε τιμές πολύ χαμηλότερες από το ποσό που οφείλεται από το ελληνικό κράτος. Το GDF στη συνέχεια βοηθά στη μείωση του χρέους μέσω της ακύρωσης των εν λόγω ομολόγων.

Η εν λόγω πρωτοβουλίας, η οποία μετρά μόλις λίγες ημέρες, έχουν ήδη συγκεντρωθεί 2.200.000 ευρώ συνολικής αξίας χρέους, μέρος των οποίων έχει συνεισφέρει ο Ολυμπιακός.

To GDFείναι ένας μη-κυβερνητικός και μη κερδοσκοπικός οργανισμός, που επιτρέπει σε πολίτες και εταιρείες να συμβάλουν αποτελεσματικά στη μείωση του ελληνικού χρέους.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του Οργανισμού, το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι αντικείμενο αγοραπωλησίας στις διεθνείς αγορές, σε τιμές χαμηλότερες από ό, τι πραγματικά χρωστάμε. Αυτή τη στιγμή σε κάθε Έλληνα εργαζόμενο αντιστοιχεί εθνικό χρέος αξίας περίπου 24.800, ευρώ ωστόσο αυτό το ποσό μπορεί να εξαγοραστεί με τρέχουσα τιμή περίπου 3.000 ευρώ.

Το GDF δέχεται δωρεές με σκοπό την αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων στις διεθνείς αγορές σε τιμές πολύ χαμηλότερες από το ποσό που οφείλεται από το ελληνικό κράτος. Το GDF στη συνέχεια βοηθά στη μείωση του χρέους μέσω της ακύρωσης των εν λόγω ομολόγων.

Όπως επισημαίνεται, οι διαδικασίες του GDF είναι απολύτως διαφανείς και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους της Πολιτείας του Delaware. Υπόκειται στη νομοθεσία Φιλανθρωπικών Ιδρυμάτων των ΗΠΑ, που αποκλείουν πολιτική επιρροή. Δεν έχει εργαζόμενους, διοικείται από εθελοντές και ενδιαφερόμενους πατριώτες, ενώ τα έξοδα λειτουργίας του είναι αμελητέα, αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Ο Peter Nomikos, ιδρυτής και δημιουργός του μη κερδοσκοπικού αμερικανικού οργανισμού Greece Debt Free Inc., είναι επιχειρηματικό στέλεχος και κατάγεται από τη Σαντορίνη.
Είναι αντιπρόεδρος του Thera Foundation, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που είναι αφιερωμένος στην προώθηση της ελληνικής αρχαιολογίας, γεωλογίας και ιστορίας της τέχνης. Από την απαρχή της ελληνικής οικονομικής κρίσης, ο Peter Nomikos έχει επικεντρωθεί στην ανάπτυξη στρατηγικών που θα βοηθούσαν στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.


http://www.greecedebtfree.org/index_gr.html

πηγή:Έθνος