ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Εκλογές σήμερα και "ημέρα των Ζώων"!!

Δεν θα αναφερθώ όμως σε αυτά.

Λέω να πω κάποιες σκέψεις μου για την τέχνη και τον πολιτισμό.

Ή μάλλον για την τέχνη στη ζωή μας σε σχέση με τις βασικές μας ανάγκες.

Αναμφισβήτητα ο πολιτισμός είναι ποιότητα ζωής, όταν όμως έχεις καλύψει τις βασικές σου ανάγκες.

Είναι αναβάθμιση μιας ήδη βασικής ποιότητας.

Νομίζω πως αν δεν έχουμε άρτο δεν μπορούμε ν απολαύσουμε τα θεάματα.

Μπορεί μέσα από δεινά και ταλαιπωρίες, σωματικές ή ψυχικές, να βγουν αριστουργήματα, μα αν δεν είσαι χορτάτος και χαλαρός δεν μπορείς να τα εκτιμήσεις.

Είμαι πεπεισμένη πως οι άνθρωποι των σπηλαίων άφησαν τα καλλιτεχνικά τους αποτυπώματα και τις πνευματικές τους ανησυχίες,
αφού είχαν ξεκοκαλίσει το θήραμά τους και είχαν ζεστάνει το κοκαλάκι τους.

Αφορμή για αυτές μου τις σκέψεις είναι οι μέχρι "κορεσμού" επαναλαμβανόμενες συζητήσεις για την "κρίση που περνάει ο πολιτισμός μας" και για τη λίγη σημασία που δίνουν οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Δεν θα ισχυριστώ τα αντίθετα.

Θα πω όμως πως απαιτούμε και διεκδικούμε επιχορηγήσεις από τον κρατικό κορβανά για διάφορες και ποικίλες μορφές έκφρασης της τέχνης, που όσο πάνε και πολλαπλασιάζονται, και καλά κάνουν, σε καιρούς ομολογουμένως χαλεπούς.

Σε καιρούς που η υγεία, η εκπαίδευση, τα ασφαλιστικά μας ταμεία χρειάζονται πόρους.

Έχοντας επίγνωση του τι συγκινήσεις, ανατάσεις, ευφορία, τέρψη και δημιουργικές σκέψεις προσλαμβάνει ο άνθρωπος από τραγούδια, μουσικές, στίχους, πίνακες, χορογραφίες, ταινίες,
ή,
πώς μπορούν να πάνε "κάτω τα φαρμάκια" ακούγοντας τον αγαπημένο μας βάρδο,
έχοντας λοιπόν επίγνωση των ανωτέρω, πάλι δεν μπορώ να μην σκεφτώ, πως οι προτεραιότητες πρέπει να εστιάζονται στις βασικές μας ανάγκες.

Οι χορηγίες, ένας δημοκρατικός θεσμός στην εποχή του Περικλή και όχι μόνον, ίσως "είναι μια κάποια λύση" που θα έλεγε και ο ποιητής.

ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ

Το καλό να λέγεται!!
Το μέτριο;
Γιατί έχω να πω και για κάτι μέτριο.
Το καλό ή σωστότερα τα καλά που θα ήθελα να πω, είναι πρώτον, η θεατρική παράσταση που είδα προχθές, οι "Οκτώ γυναίκες" του Ρομπέρ Τομά σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου στο Ράδιο Σίτυ Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο των 44ων Δημητρίων.

Μια παράσταση εκπληκτική!!
Μια παράσταση που χρωστά συγχαρητήρια πρώτα και πάνω απ όλα στην εμπνευσμένη και πρωτοποριακή σκηνοθεσία.
Έχοντας δει την κινηματογραφική άποψη, μπορώ να πω με βεβαιότητα και κατηγορηματικά, πως τελικά οι παραστάσεις βασίζονται στην σκηνοθετική ματιά και άποψη.
Μια άποψη που μπορεί να μεταμορφώσει επίπεδα σενάρια σε ενδιαφέρουσες δημιουργίες όπως και το αντίθετο.
Δεν θέλω με αυτό να πω, πως οι ηθοποιοί, τα κουστούμια, τα σκηνικά και οι υπόλοιποι συντελεστές δεν παίζουν ρόλο. Όλα βεβαίως συντελούν στην τελική μορφή των έργων, και που στη συγκεκριμένη παράσταση, οι συντελεστές ευτύχησαν να είναι όχι μόνο πολύ πάνω του μετρίου, μα εκπληκτικοί.
Σε ένα λιτό αλλά ευρηματικό σκηνικό, κινούμενοι ακαταπαύστως,

τραγουδώντας συνοδεία ζωντανής μουσικής (με τραγούδια και μουσικά θέματα που συγκέντρωσε και συνέθεσε η Φωτεινή Μπαξεβάνη


και που κυκλοφορεί και σε συλλεκτικό cd από τη Faos Music Productions), δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, με αποτέλεσμα να διακόπτονται από τα αυθόρμητα χειροκροτήματα των θεατών.
Το δε χειροκρότημα του τέλους, κράτησε τόση ώρα στη σκηνή τους ηθοποιούς, που, σε μια στιγμή σκέφτηκα πως είναι κρίμα πια, θα θέλουν οι άνθρωποι να ξεκουραστούν, μα βλέποντας τα πρόσωπά τους να λάμπουν και σκεπτόμενη πως είναι η καλύτερη επιβράβευση και η "τροφή"του καλλιτέχνη, συνέχισα με νέα ζέση ακολουθώντας το ρυθμό των συνθεατών μου.

Και αφού ξαναπώ εύγε στην παράσταση και τη συστήσω ανεπιφύλακτα να πω τα καλά μου λόγια και για μιαν άλλη νέα γυναίκα τη Στυλιάνα Γκαλινίκη




γεννημένη το 1968 στην Ηράκλεια Σερρών, με σπουδές στην Αρχαιολογία και Θέατρο και που ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης.
Πρώτη της συγγραφική δουλειά είναι μια συλλογή διηγημάτων «Ρούχα από δεύτερο χέρι», το οποίο δεν γνωρίζω αλλά θα σπεύσω να το αγοράσω, και το δεύτερο της, με το οποίο ενθουσιάστηκα και δεν θα διστάσω να πω πως είναι από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τα τελευταία χρόνια, είναι το " Όλα πάνε ρολόι( ή σχεδόν)",




από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ.
Η Γκαλινίκη έχει το προσωπικό της ύφος, την ατομική της γραφή, μια γραφή δυνατή που σε γοητεύει και σε ελκύει.
Χωρίς να έχει αστυνομική πλοκή το βιβλίο σε κρατάει σε επιφυλακή και εκεί που σου λύνει κάποιες απορίες εκεί σου γεννά περισσότερες
Μέχρι το τέλος του βιβλίου γίνονται αποκαλύψεις απρόσμενες ή όχι, ευχάριστες ή όχι, μα πάντα μεστές μηνυμάτων, καταγγελτικές και αιχμηρές για την κοινωνία μας, για τον τρόπο σκέψης μας, για την νοοτροπία μας.
Ένα βιβλίο που αξίζει να έχουμε στη βιβλιοθήκη μας και που διαβάζεται σίγουρα και δεύτερη φορά με το ίδιο ενδιαφέρον.

Και τώρα στα δύσκολα.
Στα μέτρια δηλαδή.
Είχα την ευκαιρία να πω, την τιμή να πω, τέλος πάντων είχα την δυνατότητα να δω την γενική πρόβα της όπερας του Μότσαρτ "Ντον Τζιοβάνι"




που ανέβηκε στην κεντρική σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Μη γνωρίζοντας πολλά από αυτό το είδος πολυθεάματος, δεν μπορώ και να είμαι απόλυτη, μα μου φάνηκε μέτρια.
Χωρίς να μπορώ να επισημάνω τίποτε το αρνητικό, στη μουσική, στην απόδοση ή στα κουστούμια, κάτι έλειπε θαρρείς από την παράσταση.
Ίσως να έλειπε το κοινό που όπως και νάχει δίνει ζεστασιά και ίσως και μια αίγλη στο χώρο.




Υ.Γ.Αν κρίνουμε πάντως και από την αφίσα......δεν είναι μέτρια και αυτή;

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ

Ανεξήγητη η βούληση
Απολαμβάνοντας το δροσερό αεράκι στο μπαλκόνι
ακούγοντας "Μελωδικό"....νοστάλγησα τις Κουβεντούλες μου
Έτσι ανεξήγητα
έτσι ξαφνικά.....
Μια καλησπέρα μόνο θα πω να θυμίσω πως είμαι δω πως υπάρχω και...νοσταλγώ
Γεμάτο εναλλαγές το καλοκαίρι
έχω πολλά να μοιραστώ
μα....σιγά-σιγά
να ωριμάσουν πρώτα μέσα μου

Και ίσως επειδή δεν θέλω να έρθει ο Χειμώνας, όχι ακόμη τουλάχιστον,σε αυτές τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη υποστηρίζω μαζί με τον Κότσιρα να κάνουμε το Χειμώνα Καλοκαίρι

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΙΗΜΑ

Ένας ποιητής,
ο Αργύρης Μπαρής,
ένα ορεινό χωριό,
το Παλαιόκαστρο Χαλκιδικής,
άνθρωποι με οράματα,
εμπνευσμένοι καλλιτέχνες,
ζεστές φωνές βγαλμένες λες από τη ψυχή,
τραγούδια της παράδοσης,
τραγούδια που μιλάν για στερημένη ζωή, για καλύτερη ζωή,
στίχοι επαναστατικοί, αλληγορικοί ή ξεκάθαροι, μα, πάντα έχοντας γνώμονα την αγάπη για τον άνθρωπο, για ισότητα και δικαιοσύνη και πρωταγωνίστρια τη φύση, (πιστεύω δεύτερη σύντροφο του Μπαρή),
όλα αυτά μαζί και ο κάθε συντελεστής ξεχωριστά,
χάρισαν στους τυχερούς παρευρισκόμενους της ποιητικής βραδιάς -αφιέρωμα στον Αργύρη Μπαρή, ένα βράδυ αλησμόνητο.

Το πέτρινο παλιό σχολείο, περιτριγυρισμένο από τα αιωνόβια δένδρα, με την υποβλητική σιωπή της φύσης, στάθηκαν ιδανικό σκηνικό και συνάμα μάρτυρες της μυσταγωγίας.
Έρεε αβίαστα το πρόγραμμα που σίγουρα με κόπο και αγώνα οργάνωσαν ο πολιτιστικός σύλλογος και όχι μόνο, παρακολουθούσε ευλαβικά και -αν κρίνω από τον εαυτό μου- με υγρά μάτια το κοινό, κοινωνός και συμμέτοχος σε μια βραδιά όχι ποιητική, μα θα έλεγα εγώ, μια βραδιά ποίημα.

Μια βραδιά, που κατά τη γνώμη μου,( τα λέω καλά Σαββίνα;), μας διδάσκει πώς να κάνουμε το όνειρο ζωή, μας προκαλεί για επιστροφή στη φύση, στις ρίζες μας, στα πατρογονικά μας.

Ζούνε εκεί άνθρωποι, απ' ότι έμαθα, που δουλεύουν στις πόλεις και με πείσμα μόχθο και μεράκι εργάζονται για την αναστύλωση κτηρίων για την αναβίωση εθίμων και για τη διατήρηση μουσειακών πια εργαλείων και φυσικά για περισσότερες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Γνωρίζω πως τα ευχαριστώ και τα συγχαρητήρια σε αυτούς και γι αυτούς τους ανθρώπους είναι λίγα, μα...δεν ξέρω τι άλλο να πω....ή μάλλον ...ξέρω.
Καλή δύναμη για την συνέχεια!!

Δευτέρα υποσχέθηκα πως θα δούμε τα οπτικά ιστορικά ντοκουμέντα, Δευτέρα τα βλέπουμε!!!!!!!





Είναι γνωστό τοις πάσι πως φωτογραφίες και άλλα αναμνηστικά αντικείμενα προκαλούν μεγαλύτερη συγκίνηση και ξυπνούν εντονότερα συναισθήματα όταν πέφτουν στα χέρια μας μετά την παρέλευση ενός χρονικού διαστήματος. Δια τούτο το λόγο, και όχι γιατί είμαι αδικαιολόγητη, όπως πολύ σωστά εμαντέψατε, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και βλέπουμε την Δανάη, στην προετοιμασία της, κατά τη διάρκεια του αγώνα της και στον τερματισμό της.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

Έλειψα λίγες μερούλες για ένα ταξίδι.
Ένα ταξίδι που δεν ιστορείται παρόλο που είναι ιστορικό.
Ένα ταξίδι που ορίστηκε με αφορμή και αιτία την κατάκτηση μιας ελληνικής πρωτιάς, μιας κατάκτησης που απαιτεί επίπονη προπόνηση, ισχυρό χαρακτήρα, ατσάλινη θέληση.
Χαρίσματα που η Δανάη Μενεξιάδη, Η ΔΑΝΑΗ ΜΑΣ τώρα πια, απέδειξε πως διαθέτει.
Για τυχόν ανενημέρωτους , η Δανάη είναι η πρώτη Ελληνίδα μαραθωνοδρόμος κολυμβήτρια που διέσχισε ή ένωσε αν θέλετε κολυμπώντας Ευρώπη με Αφρική.
Αντίξοες καιρικές συνθήκες, θαλάσσια ρεύματα, χαμηλές θερμοκρασίες, δελφινοειδή και καρχαριοειδή, εκτός από σωματική κόπωση είναι αυτά που πρέπει να αντιμετωπίσει ο τολμών παρόμοιων εγχειρημάτων.
Η Δανάη μας τα αντιμετώπισε όλα. Λίγο έλειψε να τη λυγίσουν κάτι ευμεγέθη καβούρια που τη τσιμπούσαν λίγο πριν τον τερματισμό, μα αντιμετώπισε και αυτό το ασυνήθιστο γεγονός με το γνωστό πλέον της κουράγιο και τη διατήρηση τής ψυχραιμίας της.
Ο διάπλους του Γιβραλτάρ δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα. Γίνεται εξατομικευμένα με την επίβλεψη και παρακολούθηση των εκεί οργανωτών. Πέφτεις από ένα συγκεκριμένο σημείο της Ταρίφας

και πρέπει ν' ακουμπήσεις σε οποιοδήποτε σημείο της Αφρικής.
Η πιο σύντομη διαδρομή είναι 16 χιλιόμετρα μα λόγω συνθηκών η Δανάη κολύμπησε 22.
Είμαι σίγουρη πως θα έκανε κι άλλα 22, τόσο αποφασισμένη φαινόταν.
Και αν στάθηκε άτυχη με τα ρεύματα μπορούμε να πούμε ήταν τυχερή που ο καιρός την επέτρεψε να κολυμπήσει.
Επιλέγεις μέσω των οργανωτών την εβδομάδα που νομίζεις ως καταλληλότερη για σένα και μετά την ημέρα που θεωρείς πιο ιδανική.
Για την Δανάη ήταν η Τρίτη 9 Ιουνίου.

Συναντήσαμε τη Δανάη, που συνοδευόταν από τη μητέρα της Γαβριέλα και τον προπονητή της Ρεπανά Νίκο, στην Ταρίφα της Ισπανίας, ο Παντελής, η Μάχη, ο Μιχάλης και γω, την Κυριακή το βράδυ.
Ο καιρός προμηνυόταν καλός, λέμε είσαι τυχερή, γιατί η αναμονή και η αναβολή καταβάλουν.
Δυστυχώς όμως τη Δευτέρα δεν ήταν καλός.
Αργότερα έμαθα πως υπήρχαν περιπτώσεις όπου οι συνθήκες ήταν απαγορευτικές, έως και βδομάδα.
Δέχθηκε στωικά την κατάσταση και αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το βράχο του Γιβραλτάρ.
Σε όλη τη διαδρομή ήταν κεφάτη, τίποτε δε φανέρωνε άνθρωπο με ανεβασμένη αδρεναλίνη, όπως υποθέτω θα έπρεπε να είναι.
Στον ξεναγό μας εκεί, έναν καταπληκτικό άνθρωπο με γνώσεις και μεράκι - δεν έχω εύκαιρα τα στοιχεία του μα θα τα βρώ- όταν μας έλεγε για την απόσταση των στενών και του είπαμε το λόγο που ήμασταν εκεί, αυθόρμητα του βγήκε και είπε:"You have balls".
Το ξέρει η Δανάη και μας το απέδειξε την άλλη μέρα.


Δυστυχώς δεν μπόρεσα να είμαι στη συνοδευτική βάρκα.
Εμπόδιο στάθηκε μια μηχανική βλάβη που έπρεπε να επισκευαστεί τη συγκεκριμένη μέρα.
Αποδείχτηκε πως οι ψυχές περνάν τα όρια τους μα οι μηχανές όχι.
Κουράστηκε φαίνεται το καημένο το αυτοκίνητο από τα χιλιόμετρα.
Δεν παραπονιέμαι όμως, σωστότερα δεν παραπονούμαστε ο Μιχάλης και γω, αντιθέτως ευχαριστούμε την Δανάη που στάθηκε η αφορμή να παραβρεθούμε και να ζήσουμε από κοντά τον άθλο της, που μοιραστήκαμε πρωτόγνωρες για μας εμπειρίες και φυσικά τη Μάχη και τον Παντελή που είναι οι συνδετικοί κρίκοι.
Εννοείται πως θα ακολουθούμε τη Δανάη σε όλα τα μελλοντικά της κατορθώματα.

Υ.Γ.Λόγω έλλειψης χρόνου- και ενός μικρού οδοιπορικού στη Ρουμανία- ( ναι ρε, δεν έχουμε κάτσιμο), οπτικό υλικό θα δούμε από Δευτέρα.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι



με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι


Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι


με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι


Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει


Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος