ΜΕ ΠΟΝΑΕΙ ΠΟΥ ΜΕ ΒΛΕΠΩ

Νιώθω την ανάγκη να βάλω τις σκέψεις μου, μα προπάντων τα συναισθήματά μου σε τάξη.
Όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας, οι συνεχείς και συνεχόμενες αλλαγές σεναρίων, οικονομικών μέτρων, φιλοσοφίας και παραφιλολογίας, το αβέβαιο και άδηλο μέλλον, επιφέρουν αλλαγές στον τρόπο σκέψης μου, στην στάση και τρόπο της ζωής μου.
Οι αλλαγές δεν είναι εκ προοιμίου κάτι κακό. Ίσα-ίσα που η πλειοψηφία αναζητά την αλλαγή, την ανατροπή, την έκπληξη, θεωρώντας τα το αλατοπίπερο της ζωής.
Στην περίπτωση τη δική μου όμως φοβάμαι.
Φοβάμαι αυτά που συμβαίνουν για μένα, όχι χωρίς εμένα. Αν θέλω να θεωρούμαι υπεύθυνο άτομο δεν μπορώ να λέω πως δεν συμμετέχω στον ρου της πορείας της χώρας μου.
Σίγουρα οι μεγάλες εκτροπές γίνανε και γίνονται από άλλους.
Τον μικρό ρόλο που έπαιξα πριν μνημονίου θα έχω και τώρα.
Όσο μικρός και ασήμαντος ήταν τότε, τόσος είναι και τώρα.
Είναι όμως ο δικός μου.
Εγώ τον καθορίζω.
Εγώ θα αποφασίσω αν πιστεύω πως  φωνασκώντας, οι υπαίτιοι θα  επιστρέψουν τα κλεμμένα, ώστε όλα να γίνουν όπως πριν,
(αλήθεια ποιο πριν; αυτό που και τότε γκρινιάζαμε και απαξιώναμε;)
εγώ θα αποφασίσω αν θα τα βάλω με κατηγορίες ανθρώπων που είχαν καλούς μισθούς,
εγώ αποφασίζω αν βαυκαλίζομαι να πιστεύω πως η αλλαγή πολιτικής ηγεσίας θα φέρει την ευμάρεια,
εγώ αποφασίζω αν θα αντιμετωπίσω με αξιοπρέπεια τους χαλεπούς καιρούς.
Γιατί αυτό είναι που με πονάει περισσότερο,
Με πονάει που με βλέπω να γίνομαι μικροπρεπής, ζηλόφθονη, κατήγορος.
Με πληγώνει που μιζεριάζω για το παντεσπάνι μου που λιγοστεύει ενώ ο διπλανός μου έχει χάσει τον επιούσιο.
Με  λυπεί που μόνο σκέφτομαι και δεν ενεργώ.

Γράφουν ιστορία οι παρέες.

Γράφουν ιστορία οι παρέες.
Μερικές φράσεις θαρρείς όσο πιο απλές είναι, τόσο πιο βαθιές αποδεικνύονται.
Οι παρέες όχι μόνο γράφουν ιστορία, μα χαλούν ή φτιάχνουν  την στιγμή, επηρεάζουν τη μέρα, κατασκευάζουν το μέλλον και το κυριότερο διαμορφώνουν χαρακτήρες.
Άραγε πώς μπορεί να μετρηθεί η αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων;
Πιστεύω πως οι άλλοι δεν είναι η κόλαση, οι άλλοι είναι αυτό που τους επιτρέπουμε να μας κάνουν, αυτό δηλ. που εντέλει γινόμαστε.
Κάθε δράση και αντίδραση, κάθε συμπεριφορά και αντίκτυπο, κάθε χαρακτηρισμός και μια σφραγίδα.
Ο άλλος δεν είναι μόνον συμπαραστάτης ή συκοφάντης, αρωγός ή δολοπλόκος,ανιαρός ή ενδιαφέρων,υποκριτής ή υποστηρικτής, είναι αυτό που μας επιτρέπει εμείς να του κάνουμε, γιατί να μην ξεχνάμε πως και μεις για εκείνον οι άλλοι είμαστε.


Αφιερωμένο σε μια παρέα.

ΛΟΝΔΙΝΟ Β' ΜΕΡΟΣ

Η βολτίτσα σας άνοιξε την όρεξη;
Απέναντι από τον σταθμό είναι μια παραδοσιακή pub. Ο μύθος λέει ότι εκεί σύχναζε ο Ντίκενς. Αλήθεια ή ψέμματα δεν έχει σημασία. Έχει χρώμα και Άγγλους-Άγγλους. Στις  pub του Λονδίνου μπορείς να πιεις καφέ, αναψυκτικό, να φας πιάτα της ώρας, πιάτα της ημέρας, παραδοσιακά και μη, να επιλέξεις από ποικιλία επιδορπίων και φυσικά πάνω απ όλα να πιεις μπύρες.
Είναι στέκια για κοινωνικές και επαγγελματικές συναντήσεις, διασκέδασης και χαλάρωσης.
Συνήθως είναι μεγάλοι χώροι με επίπεδα και εκτός από το μπαρ που γίνεται το αδιαχώρητο, υπάρχουν χώροι πριβέ, ή αίθουσες μπιλιάρδου όπως στο συγκεκριμένο.
Στην περιοχή είναι και το The Chapel. Ανήκει σε ένα ζευγάρι Αγγλίδας και Έλληνα και ίσως και γι αυτό έχει  ύφος  αγγλικό και φιλοξενία Ελληνική. Τον συνδυασμό τον γεύεσαι και στα πιάτα. Ενώ οι περισσότερες pub είναι ωραιότερες στο εσωτερικό τους, η συγκεκριμένη έχει και πολύ ωραίο εξωτερικό χώρο. (για τους καπνίζοντες η πληροφορία).
Για τους πιο χαρμάνηδες  σε δυο βήματα επί της Edgware road  είναι η Λιβανέζικη γειτονιά  όπου υπάρχουν και ναργιλέδες και λιβανέζικο φαγητό.
Γενικά η διεθνής κουζίνα πλειοψηφεί.
Θα  βρεις φαγητό για όλα τα γούστα και βαλάντια. Υπάρχει και μια αλυσίδα ελληνικών εστιατορίων αλλά απ ότι είδα δεν αφορά Έλληνες.
Το Λονδίνο είναι μια ζωντανή παγκοσμιοποιημένη  πόλη . Συνυπάρχουν όλες οι φυλές και φαίνεται να τα βρίσκουν.
Στους δρόμους  θα δεις να χορεύουν ραπ, χιπ-χοπ, να αυτοσχεδιάζουν σόου, να κάνουν ακροβατικά κ.λ.π.
Μπορείς να περάσεις μισή μέρα χωρίς να βαρεθείς κάτω από την Ρόδα - London Eye, βλέποντας παραστάσεις δρόμου, τους ανθρώπους αγάλματα και διάφορα εποχικά φεστιβάλ και δρώμενα.

ΛΟΝΔΙΝΟ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ;;!!

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους.
Ως επί το πλείστον φθάνουμε στο Λονδίνο με το αεροπλάνο. Το πρώτο σώφρον που θα κάνουμε είναι να προμηθευτούμε κάρτα απεριορίστων διαδρομών (oyster), καθώς και χάρτες των μαζικών μέσων μεταφοράς, από την αφετηρία του μετρό που είναι  στο υπόγειο  (basement)  του κτηρίου, ανάλογα με τις μέρες που πρόκειται να μείνουμε και τις ζώνες που έχουμε σκοπό να πάμε.
Συνήθως η 1η και 2η ζώνη μας καλύπτουν. Η κάρτα ισχύει για  λεωφορείο, υπόγειο και DLR. Για μακρύτερες διαδρομές με τρένο -National Rail- ή στον Τάμεση  - London River Services-, χρειάζεται να περάσουμε από τις θυρίδες για να πληρώσουμε τη διαφορά. Υπάρχουν εκπτώσεις και προσφορές για την κάρτα  Oyster ανάλογα  με τα άτομα την ημέρα και την ώρα.
Σας συμφέρει όμως από το αεροδρόμιο να πάρετε ταξί, ειδικά αν είστε 4 άτομα. Μπορείτε από την Ελλάδα να κανονίσετε να σας περιμένει στο αεροδρόμιο, είτε οι ίδιοι, είτε να το ζητήσετε από το ξενοδοχείο που θα μείνετε.

Οι τιμές που παραθέτω είναι από:

£25.00 Luton Airpor
£25.00 Heathrow Airport
£28.00 Stansted Airport
£38.00 Gatwick Airport
£20.00 City Airport
 

Ευτυχώς τα αξιοθέατα όπως και οι βασικοί τόποι διασκέδασης  βρίσκονται  συγκεντρωμένα.
Αν θέλουμε μια τοπογραφική πρώτη γεύση  καθώς και των  βασικότερων αξιοθέατων, παίρνουμε το 11 από Liverpool Street Station και βλέπουμε, τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου - St Paul Cathedral-,  από όπου αν θέλουμε να δούμε το Tate Modern, κατεβαίνουμε και περνάμε με τα πόδια την MILLENNIUM BRIDGE, αν όχι συνεχίζουμε και βλέπουμε  τα δικαστήρια -Royal Courts of Justice-,  την Trafalgar Square και την Εθνική Πινακοθήκη. Κολλητά με την  National Gallery, είναι η πινακοθήκη πορτρέτων των επωνύμων  που είναι αξιοπρόσεκτη. Στην ευρύτερη γύρω περιοχή, είναι το Covent Garden,  η  China Town και το Soho. Το λεωφορείο όμως συνεχίζει και η επόμενη στάση του  όπου και θα κατεβούμε,  είναι το Westminster. Στην διαδρομή, στον δρόμο Whitehall, βλέπουμε τους βασιλικούς στάβλους, όπου γίνεται και εδώ αλλαγή φρουράς, (όχι μόνο στο Βασιλικό Παλάτι δηλ.), την Downing Street,  η οποία όμως πια είναι περιφραγμένη, τον Big Ben, το  London Eye -τη Ρόδα του Λονδίνου-, το  Κοινοβούλιο -Parliament- και τον ξακουστό καθεδρικό  όπου τελέστηκε ο τελευταίος βασιλικός γάμος, τον Westminster Cathedral.
Από εδώ με τα πόδια, μη τα θέλουμε και όλα δικά μας θα πάμε να δούμε το Buckingham Palace,  η περίφημη αλλαγή φρουράς γίνεται κάθε πρωί στις 11.30 και αν είμαστε φυσιολάτρες θα περπατήσουμε στα πάρκα St. James, το οποίο ανήκει στο Παλάτι,  Green Park και φυσικά στο πασίγνωστο  Hyde Park.
Το  Kensington Palace -το οποίο τώρα ανακαινίζεται και προβλέπεται η ανακαίνιση  να περατωθεί το 12 - και οι κήποι του, είναι μέσα στο Hyde Park.
Αν περάσουμε τον δρόμο που βρίσκεται πάνω από την λίμνη Sarpentine από όπου περναν και αυτοκίνητα, - εκτός αν γουστάρουμε να κάνουμε  βαρκάδα-, βγαίνουμε στο Royal Albert Hall και στο γιγάντιο  Albert Memorial.
Ακριβώς από κάτω είναι τα Sciences & Natural History Museums, kai to Victoria  Albert Museum.
Τα 2 πρώτα να τα επισκεφθείτε ασυζητητί. Η είσοδος όπως και στα προαναφερθέντα είναι ελεύθερη.
Αν έχουμε πίσω μας τα μουσεία προς το αριστερό  μας χέρι σε 400 μέτρα περίπου είναι τα Harrods.
Προς την πλευρά του  Kensington Palace είναι το Notting Hill  και το Portobello με την περίφημη αγορά του.
Τριγυρίστε το και δείτε το.
Προτείνω όμως μια διαφορετική αγορά,  πιο πολύχρωμη, πολυεθνική και πολύβουη.
Πάρτε από εκεί, από το  Notting Hill δηλαδή, την γραμμή 27 για Chalk Farm  και κατεβείτε μια στάση πριν το τέρμα στην  Camden Town. Κατευθυνθείτε στη αγορά  Camden Lock. Εκεί γίνεται της τρελής το πανηγύρι.Υπαίθριες, σκεπαστές, υπέργειες και υπόγειες αγορές κόσμος και κοσμάκης, ανισόπεδες γέφυρες και κανάλια συνθέτουν κάτι το διαφορετικό. Εμείς πήγαμε Σάββατο και μάλλον ο κόσμος θα ήταν περισσότερος.Δεν ξέρω τι γίνεται τις άλλες μέρες. Εκεί λοιπόν μπορείτε να χαζέψετε,(την πραμάτεια εννοώ), να ψωνίσετε, να σεργιανίσετε στα κανάλια, να κάνετε βόλτα με τα πλοιαράκια αλλά μπορείτε και να δοκιμάσετε φαγητά απ' όλες τις κουζίνες του κόσμου ετοιμασμένα εκείνη την ώρα  σε υπαίθρια κιόσκια.
Αν διαθέτετε αρκετό χρόνο αξίζει να πιείτε ένα καφεδάκι  στο Primose Hill, έναν λόφο με κάστρο που έχει στα πόδια του όλο το Λονδίνο. Πάτε ή με τα πόδια ή με το 274 .
Με το ίδιο λεωφορείο, το 274,  συνεχίστε και κατεβείτε στην στάση για τον Ζωολογικό Κήπο.
Δεν σας υποχρεώνω  να πάτε.
Σας εκλιπαρώ όμως να τριγυρίσετε το Regent's Park.
Αν  σας ενδιαφέρουν τα κέρινα ομοιώματα της Madame Tussaud   βγείτε από την έξοδο York Bridge. Εκεί κοντά, σχεδόν απέναντι,  είναι και το μουσείο του Sherlock Holmes.
Αν  δεν σας ενδιαφέρουν  τότε βγείτε από την έξοδο κοντά στο Μουσουλμανικό Τζαμί και μη λυπηθείτε να κάνετε μια 20λεπτη διαδρομή με τα πόδια, προς τη Μικρή Βενετία.( Little Venice). Σας καθοδηγούν και οι  πινακίδες όσο είστε στο πάρκο.
Πώς σας φαίνεται; Δεν το χορταίνετε; Υπάρχει λύση και μάλιστα αν  σας έχει ξεμυαλίσει το  Camden Lock Market. Μπορείτε να ξαναπάτε με το καραβάκι. Η διαδρομή  δεν περιγράφετε με λόγια, περνάς από βάρκες-σπίτια, από σπίτια με προβλήτα στο κανάλι, βλέπεις το καταπράσινο, ανθοστολισμένο και υπέροχα περιποιημένο Regent's Park από άλλη οπτική.
Η Μικρή Βενετία είναι πίσω από το Paddington και αν δεν έχετε χρόνο ή διάθεση για γόνδολες, μπορείτε να πάρετε τον υπόγειο ή μια από τις γραμμές των λεωφορείων  για το ξενοδοχείο σας.
Η συγκοινωνία στο Λονδίνο είναι πολύ καλή, 24ωρου βάσεως, οι οδηγοί ευγενέστατοι και εξυπηρετικοί, σε περιμένουν στη στάση και σε καθοδηγούν.
Τα  λεωφορεία δεν έχουν πολύ κόσμο αλλά στο μετρό υπάρχει το αδιαχώρητο ειδικά ώρες αιχμής.
Παρόλο που υπάρχουν πολλές διαδρομές, οι πινακίδες είναι κατατοπιστικές και βρίσκεις πολύ εύκολα τον προορισμό σου.
Σε πολλούς σταθμούς κατεβαίνεις έως και 4 ορόφους, σε άλλους έχει κυλιόμενους διαδρόμους όπως στα αεροδρόμια. Καταλαβαίνεις δηλαδή αποστάσεις και μεγέθη.

Η βολτίτσα σας άνοιξε την όρεξη;
Απέναντι από τον σταθμό είναι μια παραδοσιακή pub. Ο μύθος λέει ότι εκεί σύχναζε ο Ντίκενς. Αλήθεια ή ψέμματα δεν έχει σημασία. Έχει χρώμα και Άγγλους-Άγγλους. Στις  pub του Λονδίνου μπορείς να πιεις καφέ, αναψυκτικό, να φας πιάτα της ώρας, πιάτα της ημέρας, παραδοσιακά και μη, να επιλέξεις από ποικιλία επιδορπίων και φυσικά πάνω απ όλα να πιεις μπύρες.
Είναι στέκια για κοινωνικές και επαγγελματικές συναντήσεις, διασκέδασης και χαλάρωσης.
Συνήθως είναι μεγάλοι χώροι με επίπεδα και εκτός από το μπαρ που γίνεται το αδιαχώρητο, υπάρχουν χώροι πριβέ, ή αίθουσες μπιλιάρδου όπως στο συγκεκριμένο.
Στην περιοχή είναι και το The Chapel. Ανήκει σε ένα ζευγάρι Αγγλίδας και Έλληνα και ίσως και γι αυτό έχει  ύφος  αγγλικό και φιλοξενία Ελληνική. Τον συνδυασμό τον γεύεσαι και στα πιάτα. Ενώ οι περισσότερες pub είναι ωραιότερες στο εσωτερικό τους, η συγκεκριμένη έχει και πολύ ωραίο εξωτερικό χώρο. (για τους καπνίζοντες η πληροφορία).
Για τους πιο χαρμάνηδες  σε δυο βήματα επί της Edgware road  είναι η Λιβανέζικη γειτονιά  όπου υπάρχουν και ναργιλέδες και λιβανέζικο φαγητό.
Γενικά η διεθνής κουζίνα πλειοψηφεί.
Θα  βρεις φαγητό για όλα τα γούστα και βαλάντια. Υπάρχει και μια αλυσίδα ελληνικών εστιατορίων αλλά απ ότι είδα δεν αφορά Έλληνες.
Το Λονδίνο είναι μια ζωντανή παγκοσμιοποιημένη  πόλη . Συνυπάρχουν όλες οι φυλές και φαίνεται να τα βρίσκουν.
Στους δρόμους  θα δεις να χορεύουν ραπ, χιπ-χοπ, να αυτοσχεδιάζουν σόου, να κάνουν ακροβατικά κ.λ.π.
Μπορείς να περάσεις μισή μέρα χωρίς να βαρεθείς κάτω από την Ρόδα - London Eye, βλέποντας παραστάσεις δρόμου, τους ανθρώπους αγάλματα και διάφορα εποχικά φεστιβάλ και δρώμενα.

 Συνεχίζεται.............

ΤΟ ΑΔΗΛΟ

Καλοκαίρι και καταχνιά

του μυαλού η συννεφιά

τον ήλιο κρύβει 

το κεφάλι σκύβει

Αχτίδα φωτός

δεν χαράζει εντός

Ελπίδας σταγόνα

σταλάζει με αγώνα

Το μέλλον βουβό

μας παίζει κρυφτό

Τις μέρες τσουλάμε

να δούμε πού πάνε

Wasted youth(s)

του Γιώργου Ζώη


Πέφτω όλο και πιο συχνά. Πέφτω όλο και πιο απότομα. Και κάθε φορά φοβάμαι ότι δεν θα ξανασηκωθώ. Γιατί δεν θέλω να ξανασηκωθώ. Νιώθω ανίκανος, κατάκοπος, ανήμπορος. Η ζωή με εξαντλεί. Απελπίζομαι με το παραμικρό εμπόδιο, παραλύω με το παραμικρό σχόλιο, σέρνομαι με το παραμικρό στραβοπάτημα. Κρύβομαι κάτω από το πάπλωμα μου. Θέλω να μείνω εδώ για όλη μου τη ζωή. Σιχαίνομαι το ξυπνητήρι, το πρωινό φως, το νερό στο πρόσωπό μου.

Θέλω να μην ξυπνήσω ποτέ, θέλω να μην ονειρευτώ τίποτα ξανά, θέλω να τελειώνουν όλα εδώ και τώρα. Ξεχάστε με, αφήστε με, διαγράψτε με.

Θέλω να ριζώσω, να φυτρώσω, να ξεραθώ. Δεν θέλω να απαντήσω σε τίποτα, δεν θέλω να δώσω εξηγήσεις, δεν θέλω να νιώθω τίποτα. Δεν θέλω καμία βοήθεια, καμία αλληλεγγύη, καμία συμπαράσταση.

Θέλω να μη με αναγνωρίζει κανείς, να μη με θυμάται κανείς, να χαθώ από προσώπου γης. Θέλω να σηκωθώ μόνος μου, θέλω να γιατρευτώ μόνος μου, θέλω να επιστρέψω μόνος μου.

Δεν είναι διάλειμμα ξεκούρασης, δεν είναι άμυνα του οργανισμού, δεν είναι ψυχολογική άρνηση. Είναι απλά δειλία.

Σκέφτομαι ότι η κατάθλιψη είναι μια πολυτέλεια που δεν μπορώ να την προσφέρω στον εαυτό μου. Κλείνομαι στην ασφάλειά μου, βολεύομαι στη γωνιά μου, σιγουρεύομαι στη φωλίτσα μου.
Έχω το πάπλωμα για χαρτόκουτα και το φαγητό της μάνας μου για μερίδα συσσιτίου.

Ήρθε η νέα εποχή και μας έριξε κάτω από τα στρωμένα μας κρεβάτια. Πειραματιζόμασταν δεκαοχτώ ως εικοσιοχτώ σε ένα κενό ευτυχίας. Δημόσιοι υπάλληλοι των γονιών μας, πανεπιστημιακοί μετανάστες, τουρίστες των επιστημών και των τεχνών. Ξεκοκαλίσαμε υποτροφίες, πήραμε πολλαπλή αναβολή από την εργασία, πήραμε πίσω τον χαμένο χρόνο των πανελληνίων. Και όμως δεν ολοκληρώσαμε τίποτα δικό μας.
Γενιά του ’90 στα σχολεία και γενιά του ’10 στην εργασία. Είμαστε οι πρώτοι τυχεροί και οι τελευταίοι άτυχοι. Κοιμηθήκαμε πρωτοετάκια σε ένα όνειρο και ξυπνήσαμε πτυχιούχοι σε έναν εφιάλτη. Επιστρέφουμε ταπεινωμένοι στα παιδικά μας δωμάτια και αφήσαμε απλήρωτα τα τελευταία νοίκια. Εργασιακά αποστραγγισμένοι, ανεργιακά πανικοβλημένοι, ερωτικά αφυδατωμένοι, σεξουαλικά υποσιτισμένοι, σωματικά στειμμένοι, ψυχικά συνθηκολογημένοι, πανεπιστημιακά φιλτραρισμένοι, μεταπτυχιακά ξοφλημένοι, ιδεολογικά αφοπλισμένοι.

Είμαστε οι πολιτικοί κρατούμενοι των εαυτών μας.

Υπέρ και υπό ταυτόχρονα. Υπερδιεγερμένοι υπολειτουργούμε, υπερευαίσθητοι υποτροπιαζόμαστε, υπερεκτιμημένοι υποβαθμιζόμαστε, υπερκομματικοί υποθηκευόμαστε, υπεράνθρωποι υποβασταζόμαστε. Πρώτα εμείς υπογράψαμε το σύμφωνο σταθερότητας μια δεκαετία πριν. Νιώθαμε εσωτερικά υποτιμημένοι, ελεγχόμενα χρεοκοπημένοι, συστηματικά κρινόμενοι. Τα συμφωνήσαμε μαζί σας. Ζητήσαμε αναδιάρθρωση του γονικού σας χρέους για να πάρουμε χρονική επιμήκυνση της εφηβείας μας.


Ζωσμένοι με τα υπαρξιακά μας ανατιναχτήκαμε και δεν πήραμε κανέναν μαζί μας.

Χορτάτοι αμφισβητούσαμε τον καπιταλισμό και τώρα μισοπεινασμένοι τον υπηρετούμε. Κάνουμε μήνες τώρα πρόβες συγκρούσεων αλλά αναβάλλουμε τη μέρα της πρεμιέρας. Φοβόμαστε για την συμμετοχή του κοινού και οι προσκλήσεις μας δεν έχουν πάει ακόμη.

Δεν έχουμε καμία οριστική λύση, καμία εναλλακτική πρόταση, καμία νέα κοσμοθεωρία. Έχουμε την ανωριμότητά μας, την παιδικότητά μας, την νευρικότητά μας. Σε αυτά αναγκαστικά θα στηριχτούμε. Τα πάντα και τίποτα να περιμένετε από εμάς.

Είμαστε ικανοί για το καλύτερο και για το χειρότερο. Τα έχουμε αποδείξει και τα δυο.

Αν καταφέρουμε πάλι να εκραγούμε ίσως να σας πάρουμε μαζί μας. Και μετά ίσως να φτιαχτεί κάτι όμορφο. Με όλους μας ή χωρίς κανέναν από εμάς. 


πηγή: κοντέινερ