κουβεντούλες

ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟ 1939 Ή ΜΗΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ.....

2012-01-21T09:58:00.000+02:00

Henry Miller:Ο Κολοσσός του Μαρουσιού

......Από το σωρό των σκουπιδιών, μια ολόκληρη γενιά βρίσκει καταφύγιο για τους ίδιους και τα ζώα τους, τα κατοικίδιά τους, τα τρωκτικά τους, τις ψείρες τους, τους κοριούς τους, τα μικρόβιά τους. Με την πρόοδο του πολιτισμού, τέτοιες σπυριάρικες, πυώδεις συσσωρεύσεις ανθρώπων δεν είναι φυσικά ασυνήθιστο θέαμα.Όσο πιο καταπληκτικές θα γίνονται οι πόλεις του κόσμου σε κομψότητα και αναλογίες, σε δύναμη κι επιρροή, τόσο πιο κατακλυσμικές θα γίνονται οι εξεγέρσεις, τόσο πιο μεγάλες οι στρατιές των ανέργων, των απόρων, των αστέγων, των πενήτων που....δεν θα έχουν καν το προνόμιο να σκάψουν στις κοπριές για τα συντρίμμια ώστε να φτιάξουν μια στέγη,αλλά θα είναι αναγκασμένοι να προχωρούν σαν φαντάσματα, να τους αντιμετωπίζουν στην ίδια τους την πατρίδα με τουφέκια,χειροβομβίδες, συρματοπλέγματα, να τους αποφεύγουν σαν λεπρούς, να τους διώχνουν σαν την πανούκλα...

Είναι αξιοθαύμαστο το πώς η πένα μπορεί να αποδώσει τους ίδιους προβληματισμούς με διαφορετικό ύφος.

2011-12-11T19:20:00.001+02:00

Πόσοι είναι άραγε κοντά στα 50;

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, εγώ και ο Ισίδωρος Ζουργός πάντως είμαστε σχεδόν μισό αιώνα άνθρωποι και μας ενώνει το ίδιο σκηνικό: Η κληρονομιά ενός εμφυλίου και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης, του χρηματιστηρίου, της ολυμπιάδας, της μίζας και δε συμμαζεύεται.
Εκείνους όμως τους ενώνει και η συγγραφή.

Ο Πρώτος έγραψε "Τα παιδια του Κάιν"

και ο Ζουργός το "Ανεμώλια".

Και τα δυο αναφέρονται σε φιλίες που ξεκινούν στα θρανία και φθάνουν στην λεγόμενη κρίση της μέσης ηλικίας.
Και τα δυο έχουν παλινδρομήσεις στο χρόνο και στα συναισθήματα, αιχμηρές και καυστικές κρίσεις για τα πεπραγμένα και τα τεκταινόμενα και αναφορές στα ψαλιδισμένα όνειρα και ιδανικά, με επίκεντρο πάντα τις σχέσεις παντός είδους, φιλικές, κοινωνικές, επαγγελματικές, ερωτικές συμφεροντολογικές .
Συμπτωματικά διάβασα το ένα βιβλίο μετά το άλλο και μοιραία ήρθε η σύγκριση.
Είναι αξιοθαύμαστο το πώς η πένα μπορεί να αποδώσει τους ίδιους προβληματισμούς με διαφορετικό ύφος.
Το "Ανεμώλια" μόλις το τελείωσα, (είμαι ακόμη επηρεασμένη από την αύρα του), όταν πήρε το βραβείο Αναγνωστών ήμουν κάπου στη μέση του βιβλίου και σκέφθηκα πως ήταν δίκαιη η κρίση των βιβλιόφιλων.
Η λόγος του Ζουργού είναι μεστός και καίριος χωρίς περιττές περιγραφές, μεταδίδοντας τα συναισθήματα και τις μεταπτώσεις των ηρώων του ανάγλυφα.
Κλείνοντας το μυθιστόρημά του ο συγγραφέας αναρωτιέται ποιους τάχα να ενδιαφέρουν κοινές ιστορίες, κοινών ανθρώπων.

Ξέρει πολύ καλά όμως πως μετέφερε τις ιστορίες των επικών ηρώων σε σημερινή κλίμακα.

Χριστουγεννιάτικο Bazaar για το Κοινωνικό Παντοπωλείο

2011-12-08T20:02:00.001+02:00

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ
Μ.Α.Ζ.Ι. Μπορούμε Καλύτερα Έτοιμος ο χώρος που θα φιλοξενήσει το Κοινωνικό Παντοπωλείο
Ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Εθελοντισμού που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 05 Δεκεμβρίου, οι εθελοντές της νέας αστικής εταιρείας, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα Μ.Α.Ζ.Ι. – Με Αλληλεγγύη Ζούμε Ισότιμα, αφιέρωσαν το πρώτο σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου στην προετοιμασία του χώρου όπου θα λειτουργήσει το Κοινωνικό Παντοπωλείο, επί της οδού Δαναΐδων 9, στη Θεσσαλονίκη.
Οι εθελοντές της Μ.Α.Ζ.Ι. συγκεντρώνουν ήδη τρόφιμα και ρούχα προς διάθεση σε απόρους και ανέργους συνανθρώπους μας (η επιλογή των οποίων θα πραγματοποιείται βάσει θεσπισμένων κοινωνικό-οικονομικών κριτηρίων) μέσω του Κοινωνικού Παντοπωλείου.
Παράλληλα, η M.A.Z.I. σε μία προσπάθεια ενίσχυσης της λειτουργίας του Κοινωνικού Παντοπωλείου, διοργανώνει Χριστουγεννιάτικο Bazaar από την Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011 έως το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011, σε κατάστημα επί της οδού Τσιμισκή, αρ. 92.
Προσφερόμενα είδη όπως διακοσμητικά αντικείμενα, χριστουγεννιάτικα στολίδια, βιβλία, CDs, πίνακες, κεραμικά, ρούχα, τσάντες, κοσμήματα, παραδοσιακά προϊόντα, όπως λικέρ, μαρμελάδες, κουλουράκια κ.λ.π., συγκεντρώνονται νωρίτερα στην έδρα της εταιρίας, Αριστοτέλους 4 – 2^ος όροφος (τηλ. 2310 260007, άνωθεν Τερκενλή – δικηγορικό γραφείο Γωγούση) ή στο χώρο του bazaar όσο αυτό είναι σε εξέλιξη.
Ημέρες και ώρες λειτουργίας bazaar
καθημερινές: 10.00 – 21.00
Σάββατο & Κυριακή: 10.00 – 16.00

Θα πάω στο χωριό μου...

2011-12-05T10:39:00.000+02:00

Του Δημήτρη Καμπουράκη*

Το ακούω όλο και συχνότερα: «Θα πάω στο χωριό μου. Θα βάλω πατάτες, ντομάτες, μαρούλια, κοτόπουλα, κουνέλια. Θα μαζεύω το λάδι μου. Θα ‘χω το κρασί, το...τσίπουρο μου. Εκεί τα πράγματα είναι φτηνά. Κι έπειτα τι να κάνω στην Αθήνα χωρίς δουλειά; Εκεί θα επιβιώσω.»

Αμ, δεν θα πας. Κι αν πας, θα φύγεις γρήγορα.

Γιατί θα μπεις στο internet στην «καλλιέργεια πατάτας» κι όλα θα μοιάζουν απλά, όμως στην πράξη τίποτα δε θα μπορείς να εφαρμόσεις. Τότε θα πάς στο καφενείο και θα ρωτάς πώς καλλιεργούνται οι πατάτες κι οι θαμώνες θα σε δουλεύουνε. Θα σού εξηγήσουν βέβαια, αλλά θα χασκογελάνε με νόημα. Θα ψάχνεις πατάτες με μπόλικα μάτια για να τις φυτέψεις και δεν θα βρίσκεις. Κι όταν τα καταφέρεις, θα πρέπει να σκάψεις τις αυλακιές στο χωράφι κι είναι μεγάλος ο κόπος της τσάπας σε λασπωμένο έδαφος κι ακόμα μεγαλύτερη η τέχνη της. Γιατί θ’ αγκομαχάς σκυφτός και θα ιδρώνεις κι όταν θα κοιτάς πίσω σου θα βλέπεις ότι τα πόδια σου πατούσαν εκεί που έσκαβες και το τσιμεντοποίησαν πάλι το έδαφος. Κι έτσι τη χαλασμένη αυλακιά πρέπει να την ξαναπάρεις από την αρχή και θα μπαίνουν σβώλοι από βρεγμένο χώμα μέσα στις γαλότσες σου, θα σού λερώνουν τις κάλτσες και θα βλαστημάς. Κι όταν παραχώσεις τους βολβούς στο χωράφι την άνοιξη, θα περιμένεις υπομονετικά (αλλά όχι ξεκούραστα) ως τον Ιούλιο. Θα πηγαίνεις κάθε πρωί στο μποστάνι, θα κοιτάς τις πατατιές που μεγαλώνουν, θα νιώθεις ικανοποίηση αλλά δεν θα είσαι σίγουρος αν προχωράνε καλά ή χάλια. Δεν θα ξέρεις αν χρειάζονται λίπασμα και πόσο, εσύ θα προτιμούσες κοπριά αλλά πού να τη βρεις και πως να τη μεταχειριστείς που είναι ζωική και βρωμάει;

Θα ‘χεις πάρει απόφαση να μην ρίξεις φυτοφάρμακα, αλλά στο καφενείο θα σε αποθαρρύνουν λέγοντας πως αν δεν ραντίσεις δεν θα βγάλεις ούτε μια τηγανιά για το γαμώτο. Μέχρι το Μάη τα φυτά σου θα σκεπάζονται από κάτι άγνωστα ζιζάνια που οι άλλοι ονομάζουν αβρωνιές και χοιρομουρίδες και τα τρώνε τσιγαριαστά ή χτυπητά με αυγά. Από τον Ιούνη το χωράφι θα θέλει συνέχεια πότισμα, όχι με το εύκολο λάστιχο αλλά με το τρεχούμενο νερό στ’ αυλάκι. Θα μπαίνεις στις λάσπες ως στον αστράγαλο κι όλο θα γεμίζει το μποστάνι με γλιστρίδες, αγριόβλητα και στίφνους που πρέπει να ξεριζώνεις, καθότι τα λιπάσματα δεν πάνε μόνο στις πατατιές. Κι όταν φτάσει ντάλα καλοκαίρι, (τότε που παλιότερα έπαιρνες το φέρυ και πήγαινες διακοπές στα μπαράκια των Κυκλάδων), εσύ θα πάρεις πάλι την τσάπα και θα δουλεύεις δέκα μέρες για να βγάλεις τις πατάτες. Προσεκτικά γιατί κάθε στραβή κίνηση τού εργαλείου κόβει τους βολβούς μέσα στη γη και θα πηγαίνει στράφι ο κόπος σου. Κι όταν με το καλό τελειώσεις, θα τις ρίξεις σε τελάρα που θα τα κουβαλάς με τον ώμο ως το σπίτι. Θα κουραστείς αφάνταστα, διότι εκατόν πενήντα κιλά πατάτες είναι πολλά τελάρα και το φορτωμένο πήγαινε-έλα μοιάζει ατέλειωτο. Όταν δεις τον σωρό με τη σοδειά στην αυλή θα ευχαριστηθείς που επιτέλους κατάφερες να βγάλεις τις πατάτες της χρονιάς σου, μα έπειτα θα συνειδητοποιήσεις ότι με 0,60 ευρώ που πουλιούνται στον μανάβη, ο σωρός σου κάνει 90 ευρώ. Και θα βλαστημήσεις πάλι, γιατί δούλεψες πέντε μήνες για 90 ευρώ, ενώ κάποτε στην Αθήνα τα ‘βγαζες για πλάκα σε μισή μέρα αραχτός πίσω από ένα γραφείο.

Θα έχει προηγηθεί και η αποτυχία στα λίγα όψιμα μαρούλια που έβαλες για δοκιμή στα τέλη τού χειμώνα και στα φάγανε οι γυμνοσάλιαγκες μέχρι να πεις κύμινο, θα έχουν αρχίσει να σού τη δίνουν και οι κότες. Καθότι πήρες καμιά εικοσαριά κοτοπουλάκια απ’ τον έμπορα μόλις έφτασες στο χωριό για να έχεις το δικό σου αληθινό κρέας χωρίς ορμόνες, όμως σιγά-σιγά ανακάλυψες ότι πρόκειται για κάτι βρωμοπούλια που τρώνε σαν αφορισμένα, χέζουνε σαν γελάδια, αλλά μεγαλώνουν με το πάσο τους. Κι επειδή είναι μεγάλος κόπος να σκύβεις και να μαζεύεις ένα τσουβάλι ξινίδια κάθε μέρα, αναγκάζεσαι να τα ταϊζεις με καλαμπόκι που είναι πανάκριβο αν το υπολογίσεις με το βάρος κάθε κότας. Κι αν δεν θέλεις να βρωμίσει η περιοχή πρέπει κάθε βδομάδα να φτυαρίζεις τις κουτσουλιές τους και μπήκε μια φορά αλεπού και σού ‘πνιξε πέντε, γεγονός που σ’ ανάγκασε να ξαναφτιάξεις το κοτέτσι απ’ την αρχή χωρίς τσαπατσουλιές. Και για να μην ξαναπλησιάσει το αρπακτικό πήρες σκύλο, τον οποίον έδεσες στον κορμό τού δέντρου εκεί δίπλα να γαυγίζει κι ας ήσουν (ως Αθηναίος) κάθετα αντίθετος σε τέτοιες βάναυσες πρακτικές. Και τώρα ψάχνεις καμιά γειτόνισσα να σου τα σφάξει, να στα ξεπουπουλιάσει και να τα καθαρίσει απ’ τα άντερα, διότι εσύ αδύνατο να το κάνεις.

Και κάθε βράδυ θα πηγαίνεις στο μοναδικό καφενείο τού χωριού, μόνο που θ’ ανακαλύψεις ότι οι περισσότεροι απ’ τους θαμώνες δεν είναι κάποιοι φιλοσοφημένοι γέροντες με λευκά μαλλιά και σοφές κουβέντες, αλλά κάτι στενοκέφαλοι μπεκρούλιακες με κιτρινισμένα δάκτυλα που λένε όλο τις ίδιες ιστορίες και τσακώνονται συνέχεια μ’ αυτούς που έχουν χωράφι σύνορο. Και πάλι θα βλαστημήσεις από μέσα σου. Διότι απ’ έξω θα έχει μπόλικο πολυδιαφημισμένο οξυγόνο της εξοχής, αλλά μέσα στο καφενείο θα ‘χει πολλή τσιγαρίλα και κάπνα απ’ τα μπουριά της σόμπας κι έναν αέρα εγκατάλειψης που φτάνει βαθιά μέσα στο πνευμόνι σου. Και εκεί θ’ ανακαλύψεις πάλι ότι στις φρικτές μέρες μας, που σιγά-σιγά μετατρεπόμαστε σε άνεργους μετανάστες, το «Δόξα-σοι-ο-Θεός-είμαστε-καλά» είναι το ίδιο δύσκολο και στη παγερή Αθήνα και στο μίζερο χωριό σου. Κι ακόμα χειρότερα, ότι ενώ οι άλλοι γύρω σου (εν τη αφελεία τους) ακόμα θα ελπίζουν στην εμφάνιση κάποιου προφήτη, εσύ δεν θα μπορείς. Ότι τους δικούς σου προφήτες τους σκότωσες τότε που περιδιάβαινες στη Βουκουρεστίου με έπαρση και μπαινόβγαινες στα μαγαζιά με τις λαμπερές βιτρίνες...

*Ο Δημήτρης Καμπουράκης είναι δημοσιογράφος.

Πηγή: protagon.gr

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΔΙΧΤΥΑ

2011-11-22T16:34:00.001+02:00

Του χρόνου τα δίχτυα

ποιον δεν τυλίγουν

θηλιές, καντηλίτσες
υφάδι, στημόνι

γνώσεις και πράξεις

έρωτες, πάθη

πόθοι και λάθη

ιστοί από αράχνη

του χρόνου τα δίχτυα

τα πάντα τυλίγουν

σκότος και ζόφος

απληστία και μένος

νόσοι και μίση

δεσμά ισοβίτη

του χρόνου τα δίχτυα

το σώμα βαραίνουν

τη μνήμη μπερδεύουν

του χρόνου τα δίχτυα

όσο παλεύεις

τους βρόχους στενεύεις

του χρόνου τα δίχτυα

αιώρα φαντάσου

κι ανέμελα αναπαύσου

Ο ΤΡΟΠΟΣ

2011-11-13T18:24:00.000+02:00

Λέμε πως η γλώσσα του σώματος αποκαλύπτει περισσότερα από τα λεγόμενα.
Λέμε πως δεν έχει τόση σημασία αυτό που λες, όσο ο τρόπος που το λες.
Ο τρόπος που τα λες άραγε τι αποκαλύπτει;
Παρατηρώ πως ο ήπιος, ήρεμος τρόπος συνομιλίας, τείνει να εκλείψει.
Επιθετικότητα, ειρωνεία, αναίδεια και γενικότερα αγενείς τρόποι και προσφωνήσεις κυριαρχούν τόσο στις τηλεοπτικές συζητήσεις όσο και στις φιλικές συγκεντρώσεις.
Θαρρείς και το μόνο ζητούμενο είναι η επιβολή της προσωπικής άποψης του καθενός, έναντι όλων των άλλων.
Αναρωτιέμαι μήπως κρύβεται κάτι βαθύτερο πίσω από αυτή τη συμπεριφορά.
Γιατί να χρειάζεται να υψώνω τον τόνο της φωνής μου για να συνομιλήσω;
Γιατί τόσες εμφάσεις και χειρονομίες;
Μήπως για να πείσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό;
Μήπως για να εκτονώσουμε καταπιεσμένα συναισθήματα;
Μήπως για να καλύψουμε τυχόν ανεπάρκεια;

Αν περηφανευόμαστε για την εθνική μας κληρονομιά, εκτός από τα αρχιτεκτονικά και φιλοσοφικά επιτεύγματα, είναι και τα συμπόσια, και, είναι παγκοσμίως γνωστό πως οι πρόγονοί μας παρ' όλο το (νερωμένο) κρασάκι που κατανάλωναν, κρατούσαν χαμηλούς τόνους και αποχωρούσαν τη ροδοδάχτυλη αυγή ικανοποιημένοι και σοφότεροι από αυτά..

ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ

2011-11-05T14:01:00.001+02:00

Το νου σου

τον έχεις του χεριού σου;

Τα λόγια τα καλά

γι αντάλλαγμα;

Απόψεις

για όλες τις περιπτώσεις;

Αξίες μεταβλητές

σύμφωνα με τους συνομιλητές

ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ

μήπως είσαι

του χεριού τους.

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΡΑ ΕΝΕΡΓΩ ?

2011-10-20T13:28:00.001+03:00

Λυπάμαι που μόνο σκέφτομαι και δεν ενεργώ......
Γιατί αλήθεια;; !! Η σκέψη δεν είναι ενέργεια;
Τελικά είναι.
Αυτή η καταγραφή των μπερδεμένων συναισθημάτων μου, μου φαίνεται πως κάπου κατέληξε.
Λοιπόν.....καταλήγω να μην αφήσω τον εαυτό μου να μεμψιμοιρεί.
Τουναντίον να τον υποστηρίξω ηθικά και ψυχολογικά.
Να μην τον αφήσω να φθείρεται στις ατελέσφορες συζητήσεις που αφορούν στα ατελέσφορα μέτρα.
Να τον ωθήσω να βελτιώσει την ποιότητα της καθημερινής ζωής μου, της οικογένειας, των οικείων μου.
Να είμαι ευδιάθετη, πρόσχαρη, με κουράγιο και θέληση να εξυπηρετώ και να διευκολύνω αυτούς που μπορώ.
Πού θα τα βρω όλα αυτά, θα μου πεις τώρα που θαρρείς και βρισκόμαστε σε πόλεμο με τους εταίρους, με τους δημόσιους υπαλλήλους, με τους γιατρούς, δημοσιογράφους, αστυνομικούς, με τους ταξιτζήδες, φαρμακοποιούς, πολιτικούς.......
Ε! φτάνει!
Δεν θα είμαι με πόλεμο και με τον εαυτό μου.
Θα τον ατσαλώσω.
Θα βαστάω ασπίδα για τα καταχθόνια σχόλια, τις θεωρίες συνωμοσίας, τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.
Θα κρατώ μαγνήτη για ειλικρινείς προθέσεις, δημιουργικές προτάσεις, συνετές διαπιστώσεις.

Στο κάτω-κάτω όποιος θέλει να κερδίσει έναν πόλεμο τίμια, οφείλει να έχει διαύγεια πνεύματος και ψυχικό σθένος.

Αντί υστερόγραφου, μια αντιγραφή από κάτι που διάβασα και είναι στο πνεύμα αυτής και της προηγούμενης ανάρτησης:

Δεν μπορώ να κάνω κάτι άμεσα για την Ελλάδα.

Δεν μπορώ να εμποδίσω να πάρουν νέα φορολογικά μέτρα ή ο,τιδήποτε άλλο είναι να έρθει.

Δεν εξαρτάται από μένα αν θα γυρίσουμε στη δραχμή ή θα παραμείνουμε στο ευρώ. Δεν εξαρτάται από μένα, αλλά από την Κυβέρνηση.

Επί του πρακτέου, η τύχη της Ελλάδας εξαρτάται από άλλους... προς το παρόν.

Αλλά θα μπορώ να κάνω κάτι όταν έρθουν εκλογές. Αυτό το δικαίωμα θα το εξασκήσω και τότε θα επιλέξω. Τότε θα μπορώ να πω κάτι στην Κυβέρνηση της Ελλάδας.

Μπορεί επί του πρακτέου να μην μπορώ να κάνω πολλά, όμως μπορώ να κάνω ενεργειακά.

Επιλέγω λοιπόν να μη φοβάμαι.

Επιλέγω να μη σπαταλώ ενέργεια φοβούμενη αυτά που θα συμβούν και να ανησυχώ για πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω. Εδώ είναι που σηκώνουμε τους ώμους και λέμε... "ωχ αδερφέ! Αν ανησυχώ, θα πληρωθεί ο λογαριασμός; Δεν θα πληρωθεί".

Αφήνω λοιπόν τις ανησυχίες σε εκείνους που ελέγχουν την κατάσταση.

΄Οπως και να έρθουν τα πράγματα, θα επιβιώσουμε. Δεν τελειώνει εδώ το σενάριο της Ελλάδας, ξέρετε πως αλλαγές απαραίτητες περνάει. Δύσκολες μεν, αλλά αναγκαίες δε. Όλα όσα περνάμε θα οδηγήσουν κάπου λαμπερά και χρειάζεται ο καθένας να κάνει το δικό του ταμείο ευθύνης για όλο αυτό. Και το ταμείο έχει να κάνει με τη νοοτροπία μας σε πολλά.

Ας ξεκινήσουμε με το ν'αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη σε αυτό, ΧΩΡΙΣ να κοιτάζει εάν ο διπλανός του κάνει το ίδιο!

Μπορώ να κάνω κι άλλα...

Να αλλάξω την οπτική μου απέναντι σε όλα αυτά που ζω ή θα έρθουν.

Γιατί, ό,τι κι αν γίνει, θα εξακολουθώ να είμαι εγώ. Αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει κανένας.
Να σκεφτώ τους γύρω μου και να βοηθήσω όπως μπορώ.
Να εν-δυναμώσω.

Να παραμείνω θετική, μετρώντας τις ευλογίες που έχω μέχρι στιγμής.
Να νιώσω ευγνωμοσύνη για τις φακές που έχω στο ντουλάπι μου και που θα μαγειρέψω αύριο.
Να κοιτάξω έναν λογαριασμό που λήγει την επόμενη βδομάδα και που δεν έχω να τον πληρώσω και να πω... "Έχει ο Θεός..."

Να πάω με την ροή.
Να σηκώσω το τηλέφωνο, να καλέσω φίλους για καφεδάκι στη βεράντα και να παίξουμε επιτραπέζια ή να συζητήσουμε και να κυλήσει το βράδυ μέσα στα γέλια.

Να διαβάσω κρατώντας σημειώσεις σε αυτά που θέλω να μελετήσω και να απολαύσω τη μοναχικότητά μου παρέα με ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι.
Να φτιάξω ένα αφράτο κέικ ! στα παιδιά μου και να τους κάνω έκπληξη με μια ταινία που μας αρέσει να βλέπουμε, ξέρετε, εκείνες τις όμορφες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου.
Να μασουλίσουμε το κέικ μπροστά από την τηλεόραση ξαπλωμένοι όλοι μαζί στο στρώμα και να γεμίσουμε τα μούτρα μας σοκολάτα, χωρίς να με νοιάζουν τα ψίχουλα που θα πέσουν.
Η ευτυχία είναι επιλογή και όχι κατάσταση ύπαρξης !
Μην περιμένετε να σας έρθει.

Η ευτυχία δεν συμβαίνει, την επιλέγεις να τη ζεις.
Οι αλλαγές δεν είναι πάντοτε εύκολες αλλά πάντοτε, μα πάντοτε οδηγούν προς υψηλότερες δονήσεις.
Να το θυμάστε αυτό όταν ο φόβος σας χτυπάει την πόρτα.
Να το θυμάστε όταν διαβάζετε ή ακούτε άσχημα νέα. Όλα είναι θέμα οπτικής.
Ο ρυθμός της εξέλιξης πηγαίνει ένα βήμα πίσω, δύο μπρος. Στο βήμα πίσω βρισκόμαστε.
Αν είναι τελικά να χάσουμε πράγματα από την ύλη, τον λόγο τους θα έχουν.
Δεν αγκιστρώνομαι με νύχια και με δόντια για να κρατήσω πράγματα, επιτρέπω στην αλλαγή να συμβεί έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη.

Η ύλη δεν με κάνει αυτό που είμαι ούτε ορίζει αυτό που είμαι.
Και αν συμβαίνουν κάποια γεγονότα ώστε να χάσω κάποια πράγματα, το ακολουθώ.

Και ξέρετε κάτι; Υιοθετώντας αυτή την οπτική, ενεργοποιούμε τον Νόμο της Έλξης και η μετάβαση γίνεται πολύ πιο εύκολα.

Και το κυριότερο... συμβαίνουν θαύματα.

Όταν χαλάει ένα δωμάτιο, να το βλέπετε ως ευκαιρία για ανακαίνιση.

Όταν σας παίρνουν κάτι από την αγκαλιά σας, προετοιμαστείτε να κρατήσετε κάτι καινούριο, κάτι καλύτερο.

Όταν σας τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια σας, είναι η ευκαιρία να πατήσετε ξυπόλητοι στο χορτάρι.

Όταν το έδαφος γκρεμίζεται κάτω από τα πόδια σας ήρθε η ώρα να πετάξετε με τα φτερά σας.

Αυτή την οπτική να κρατήσετε στην καρδιά σας...

ΜΕ ΠΟΝΑΕΙ ΠΟΥ ΜΕ ΒΛΕΠΩ

2011-10-05T11:10:00.003+03:00

Νιώθω την ανάγκη να βάλω τις σκέψεις μου, μα προπάντων τα συναισθήματά μου σε τάξη.
Όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας, οι συνεχείς και συνεχόμενες αλλαγές σεναρίων, οικονομικών μέτρων, φιλοσοφίας και παραφιλολογίας, το αβέβαιο και άδηλο μέλλον, επιφέρουν αλλαγές στον τρόπο σκέψης μου, στην στάση και τρόπο της ζωής μου.
Οι αλλαγές δεν είναι εκ προοιμίου κάτι κακό. Ίσα-ίσα που η πλειοψηφία αναζητά την αλλαγή, την ανατροπή, την έκπληξη, θεωρώντας τα το αλατοπίπερο της ζωής.
Στην περίπτωση τη δική μου όμως φοβάμαι.
Φοβάμαι αυτά που συμβαίνουν για μένα, όχι χωρίς εμένα. Αν θέλω να θεωρούμαι υπεύθυνο άτομο δεν μπορώ να λέω πως δεν συμμετέχω στον ρου της πορείας της χώρας μου.
Σίγουρα οι μεγάλες εκτροπές γίνανε και γίνονται από άλλους.
Τον μικρό ρόλο που έπαιξα πριν μνημονίου θα έχω και τώρα.
Όσο μικρός και ασήμαντος ήταν τότε, τόσος είναι και τώρα.
Είναι όμως ο δικός μου.
Εγώ τον καθορίζω.
Εγώ θα αποφασίσω αν πιστεύω πως φωνασκώντας, οι υπαίτιοι θα επιστρέψουν τα κλεμμένα, ώστε όλα να γίνουν όπως πριν,
(αλήθεια ποιο πριν; αυτό που και τότε γκρινιάζαμε και απαξιώναμε;)
εγώ θα αποφασίσω αν θα τα βάλω με κατηγορίες ανθρώπων που είχαν καλούς μισθούς,
εγώ αποφασίζω αν βαυκαλίζομαι να πιστεύω πως η αλλαγή πολιτικής ηγεσίας θα φέρει την ευμάρεια,
εγώ αποφασίζω αν θα αντιμετωπίσω με αξιοπρέπεια τους χαλεπούς καιρούς.
Γιατί αυτό είναι που με πονάει περισσότερο,
Με πονάει που με βλέπω να γίνομαι μικροπρεπής, ζηλόφθονη, κατήγορος.
Με πληγώνει που μιζεριάζω για το παντεσπάνι μου που λιγοστεύει ενώ ο διπλανός μου έχει χάσει τον επιούσιο.
Με λυπεί που μόνο σκέφτομαι και δεν ενεργώ.

Γράφουν ιστορία οι παρέες.

2011-09-18T19:04:00.000+03:00

Γράφουν ιστορία οι παρέες.
Μερικές φράσεις θαρρείς όσο πιο απλές είναι, τόσο πιο βαθιές αποδεικνύονται.
Οι παρέες όχι μόνο γράφουν ιστορία, μα χαλούν ή φτιάχνουν την στιγμή, επηρεάζουν τη μέρα, κατασκευάζουν το μέλλον και το κυριότερο διαμορφώνουν χαρακτήρες.
Άραγε πώς μπορεί να μετρηθεί η αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων;
Πιστεύω πως οι άλλοι δεν είναι η κόλαση, οι άλλοι είναι αυτό που τους επιτρέπουμε να μας κάνουν, αυτό δηλ. που εντέλει γινόμαστε.
Κάθε δράση και αντίδραση, κάθε συμπεριφορά και αντίκτυπο, κάθε χαρακτηρισμός και μια σφραγίδα.
Ο άλλος δεν είναι μόνον συμπαραστάτης ή συκοφάντης, αρωγός ή δολοπλόκος,ανιαρός ή ενδιαφέρων,υποκριτής ή υποστηρικτής, είναι αυτό που μας επιτρέπει εμείς να του κάνουμε, γιατί να μην ξεχνάμε πως και μεις για εκείνον οι άλλοι είμαστε.

Αφιερωμένο σε μια παρέα.

ΛΟΝΔΙΝΟ Β' ΜΕΡΟΣ

2011-07-02T13:19:00.000+03:00

Η βολτίτσα σας άνοιξε την όρεξη;
Απέναντι από τον σταθμό είναι μια παραδοσιακή pub. Ο μύθος λέει ότι εκεί σύχναζε ο Ντίκενς. Αλήθεια ή ψέμματα δεν έχει σημασία. Έχει χρώμα και Άγγλους-Άγγλους. Στις pub του Λονδίνου μπορείς να πιεις καφέ, αναψυκτικό, να φας πιάτα της ώρας, πιάτα της ημέρας, παραδοσιακά και μη, να επιλέξεις από ποικιλία επιδορπίων και φυσικά πάνω απ όλα να πιεις μπύρες.
Είναι στέκια για κοινωνικές και επαγγελματικές συναντήσεις, διασκέδασης και χαλάρωσης.
Συνήθως είναι μεγάλοι χώροι με επίπεδα και εκτός από το μπαρ που γίνεται το αδιαχώρητο, υπάρχουν χώροι πριβέ, ή αίθουσες μπιλιάρδου όπως στο συγκεκριμένο.
Στην περιοχή είναι και το The Chapel. Ανήκει σε ένα ζευγάρι Αγγλίδας και Έλληνα και ίσως και γι αυτό έχει ύφος αγγλικό και φιλοξενία Ελληνική. Τον συνδυασμό τον γεύεσαι και στα πιάτα. Ενώ οι περισσότερες pub είναι ωραιότερες στο εσωτερικό τους, η συγκεκριμένη έχει και πολύ ωραίο εξωτερικό χώρο. (για τους καπνίζοντες η πληροφορία).
Για τους πιο χαρμάνηδες σε δυο βήματα επί της Edgware road είναι η Λιβανέζικη γειτονιά όπου υπάρχουν και ναργιλέδες και λιβανέζικο φαγητό.
Γενικά η διεθνής κουζίνα πλειοψηφεί.
Θα βρεις φαγητό για όλα τα γούστα και βαλάντια. Υπάρχει και μια αλυσίδα ελληνικών εστιατορίων αλλά απ ότι είδα δεν αφορά Έλληνες.
Το Λονδίνο είναι μια ζωντανή παγκοσμιοποιημένη πόλη . Συνυπάρχουν όλες οι φυλές και φαίνεται να τα βρίσκουν.
Στους δρόμους θα δεις να χορεύουν ραπ, χιπ-χοπ, να αυτοσχεδιάζουν σόου, να κάνουν ακροβατικά κ.λ.π.
Μπορείς να περάσεις μισή μέρα χωρίς να βαρεθείς κάτω από την Ρόδα - London Eye, βλέποντας παραστάσεις δρόμου, τους ανθρώπους αγάλματα και διάφορα εποχικά φεστιβάλ και δρώμενα.

ΛΟΝΔΙΝΟ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ;;!!

2011-06-26T19:50:00.129+03:00

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους.
Ως επί το πλείστον φθάνουμε στο Λονδίνο με το αεροπλάνο. Το πρώτο σώφρον που θα κάνουμε είναι να προμηθευτούμε κάρτα απεριορίστων διαδρομών (oyster), καθώς και χάρτες των μαζικών μέσων μεταφοράς, από την αφετηρία του μετρό που είναι στο υπόγειο (basement) του κτηρίου, ανάλογα με τις μέρες που πρόκειται να μείνουμε και τις ζώνες που έχουμε σκοπό να πάμε.
Συνήθως η 1η και 2η ζώνη μας καλύπτουν. Η κάρτα ισχύει για λεωφορείο, υπόγειο και DLR. Για μακρύτερες διαδρομές με τρένο -National Rail- ή στον Τάμεση - London River Services-, χρειάζεται να περάσουμε από τις θυρίδες για να πληρώσουμε τη διαφορά. Υπάρχουν εκπτώσεις και προσφορές για την κάρτα Oyster ανάλογα με τα άτομα την ημέρα και την ώρα.
Σας συμφέρει όμως από το αεροδρόμιο να πάρετε ταξί, ειδικά αν είστε 4 άτομα. Μπορείτε από την Ελλάδα να κανονίσετε να σας περιμένει στο αεροδρόμιο, είτε οι ίδιοι, είτε να το ζητήσετε από το ξενοδοχείο που θα μείνετε.

Οι τιμές που παραθέτω είναι από:

£25.00 Luton Airpor
£25.00 Heathrow Airport
£28.00 Stansted Airport
£38.00 Gatwick Airport
£20.00 City Airport

Ευτυχώς τα αξιοθέατα όπως και οι βασικοί τόποι διασκέδασης βρίσκονται συγκεντρωμένα.
Αν θέλουμε μια τοπογραφική πρώτη γεύση καθώς και των βασικότερων αξιοθέατων, παίρνουμε το 11 από Liverpool Street Station και βλέπουμε, τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου - St Paul Cathedral-, από όπου αν θέλουμε να δούμε το Tate Modern, κατεβαίνουμε και περνάμε με τα πόδια την MILLENNIUM BRIDGE, αν όχι συνεχίζουμε και βλέπουμε τα δικαστήρια -Royal Courts of Justice-, την Trafalgar Square και την Εθνική Πινακοθήκη. Κολλητά με την National Gallery, είναι η πινακοθήκη πορτρέτων των επωνύμων που είναι αξιοπρόσεκτη. Στην ευρύτερη γύρω περιοχή, είναι το Covent Garden, η China Town και το Soho. Το λεωφορείο όμως συνεχίζει και η επόμενη στάση του όπου και θα κατεβούμε, είναι το Westminster. Στην διαδρομή, στον δρόμο Whitehall, βλέπουμε τους βασιλικούς στάβλους, όπου γίνεται και εδώ αλλαγή φρουράς, (όχι μόνο στο Βασιλικό Παλάτι δηλ.), την Downing Street, η οποία όμως πια είναι περιφραγμένη, τον Big Ben, το London Eye -τη Ρόδα του Λονδίνου-, το Κοινοβούλιο -Parliament- και τον ξακουστό καθεδρικό όπου τελέστηκε ο τελευταίος βασιλικός γάμος, τον Westminster Cathedral.
Από εδώ με τα πόδια, μη τα θέλουμε και όλα δικά μας θα πάμε να δούμε το Buckingham Palace, η περίφημη αλλαγή φρουράς γίνεται κάθε πρωί στις 11.30 και αν είμαστε φυσιολάτρες θα περπατήσουμε στα πάρκα St. James, το οποίο ανήκει στο Παλάτι, Green Park και φυσικά στο πασίγνωστο Hyde Park.
Το Kensington Palace -το οποίο τώρα ανακαινίζεται και προβλέπεται η ανακαίνιση να περατωθεί το 12 - και οι κήποι του, είναι μέσα στο Hyde Park.
Αν περάσουμε τον δρόμο που βρίσκεται πάνω από την λίμνη Sarpentine από όπου περναν και αυτοκίνητα, - εκτός αν γουστάρουμε να κάνουμε βαρκάδα-, βγαίνουμε στο Royal Albert Hall και στο γιγάντιο Albert Memorial.
Ακριβώς από κάτω είναι τα Sciences & Natural History Museums, kai to Victoria Albert Museum.
Τα 2 πρώτα να τα επισκεφθείτε ασυζητητί. Η είσοδος όπως και στα προαναφερθέντα είναι ελεύθερη.
Αν έχουμε πίσω μας τα μουσεία προς το αριστερό μας χέρι σε 400 μέτρα περίπου είναι τα Harrods.
Προς την πλευρά του Kensington Palace είναι το Notting Hill και το Portobello με την περίφημη αγορά του.
Τριγυρίστε το και δείτε το.
Προτείνω όμως μια διαφορετική αγορά, πιο πολύχρωμη, πολυεθνική και πολύβουη.
Πάρτε από εκεί, από το Notting Hill δηλαδή, την γραμμή 27 για Chalk Farm και κατεβείτε μια στάση πριν το τέρμα στην Camden Town. Κατευθυνθείτε στη αγορά Camden Lock. Εκεί γίνεται της τρελής το πανηγύρι.Υπαίθριες, σκεπαστές, υπέργειες και υπόγειες αγορές κόσμος και κοσμάκης, ανισόπεδες γέφυρες και κανάλια συνθέτουν κάτι το διαφορετικό. Εμείς πήγαμε Σάββατο και μάλλον ο κόσμος θα ήταν περισσότερος.Δεν ξέρω τι γίνεται τις άλλες μέρες. Εκεί λοιπόν μπορείτε να χαζέψετε,(την πραμάτεια εννοώ), να ψωνίσετε, να σεργιανίσετε στα κανάλια, να κάνετε βόλτα με τα πλοιαράκια αλλά μπορείτε και να δοκιμάσετε φαγητά απ' όλες τις κουζίνες του κόσμου ετοιμασμένα εκείνη την ώρα σε υπαίθρια κιόσκια.
Αν διαθέτετε αρκετό χρόνο αξίζει να πιείτε ένα καφεδάκι στο Primose Hill, έναν λόφο με κάστρο που έχει στα πόδια του όλο το Λονδίνο. Πάτε ή με τα πόδια ή με το 274 .
Με το ίδιο λεωφορείο, το 274, συνεχίστε και κατεβείτε στην στάση για τον Ζωολογικό Κήπο.
Δεν σας υποχρεώνω να πάτε.
Σας εκλιπαρώ όμως να τριγυρίσετε το Regent's Park.
Αν σας ενδιαφέρουν τα κέρινα ομοιώματα της Madame Tussaud βγείτε από την έξοδο York Bridge. Εκεί κοντά, σχεδόν απέναντι, είναι και το μουσείο του Sherlock Holmes.
Αν δεν σας ενδιαφέρουν τότε βγείτε από την έξοδο κοντά στο Μουσουλμανικό Τζαμί και μη λυπηθείτε να κάνετε μια 20λεπτη διαδρομή με τα πόδια, προς τη Μικρή Βενετία.( Little Venice). Σας καθοδηγούν και οι πινακίδες όσο είστε στο πάρκο.
Πώς σας φαίνεται; Δεν το χορταίνετε; Υπάρχει λύση και μάλιστα αν σας έχει ξεμυαλίσει το Camden Lock Market. Μπορείτε να ξαναπάτε με το καραβάκι. Η διαδρομή δεν περιγράφετε με λόγια, περνάς από βάρκες-σπίτια, από σπίτια με προβλήτα στο κανάλι, βλέπεις το καταπράσινο, ανθοστολισμένο και υπέροχα περιποιημένο Regent's Park από άλλη οπτική.
Η Μικρή Βενετία είναι πίσω από το Paddington και αν δεν έχετε χρόνο ή διάθεση για γόνδολες, μπορείτε να πάρετε τον υπόγειο ή μια από τις γραμμές των λεωφορείων για το ξενοδοχείο σας.
Η συγκοινωνία στο Λονδίνο είναι πολύ καλή, 24ωρου βάσεως, οι οδηγοί ευγενέστατοι και εξυπηρετικοί, σε περιμένουν στη στάση και σε καθοδηγούν.
Τα λεωφορεία δεν έχουν πολύ κόσμο αλλά στο μετρό υπάρχει το αδιαχώρητο ειδικά ώρες αιχμής.
Παρόλο που υπάρχουν πολλές διαδρομές, οι πινακίδες είναι κατατοπιστικές και βρίσκεις πολύ εύκολα τον προορισμό σου.
Σε πολλούς σταθμούς κατεβαίνεις έως και 4 ορόφους, σε άλλους έχει κυλιόμενους διαδρόμους όπως στα αεροδρόμια. Καταλαβαίνεις δηλαδή αποστάσεις και μεγέθη.

Η βολτίτσα σας άνοιξε την όρεξη;
Απέναντι από τον σταθμό είναι μια παραδοσιακή pub. Ο μύθος λέει ότι εκεί σύχναζε ο Ντίκενς. Αλήθεια ή ψέμματα δεν έχει σημασία. Έχει χρώμα και Άγγλους-Άγγλους. Στις pub του Λονδίνου μπορείς να πιεις καφέ, αναψυκτικό, να φας πιάτα της ώρας, πιάτα της ημέρας, παραδοσιακά και μη, να επιλέξεις από ποικιλία επιδορπίων και φυσικά πάνω απ όλα να πιεις μπύρες.
Είναι στέκια για κοινωνικές και επαγγελματικές συναντήσεις, διασκέδασης και χαλάρωσης.
Συνήθως είναι μεγάλοι χώροι με επίπεδα και εκτός από το μπαρ που γίνεται το αδιαχώρητο, υπάρχουν χώροι πριβέ, ή αίθουσες μπιλιάρδου όπως στο συγκεκριμένο.
Στην περιοχή είναι και το The Chapel. Ανήκει σε ένα ζευγάρι Αγγλίδας και Έλληνα και ίσως και γι αυτό έχει ύφος αγγλικό και φιλοξενία Ελληνική. Τον συνδυασμό τον γεύεσαι και στα πιάτα. Ενώ οι περισσότερες pub είναι ωραιότερες στο εσωτερικό τους, η συγκεκριμένη έχει και πολύ ωραίο εξωτερικό χώρο. (για τους καπνίζοντες η πληροφορία).
Για τους πιο χαρμάνηδες σε δυο βήματα επί της Edgware road είναι η Λιβανέζικη γειτονιά όπου υπάρχουν και ναργιλέδες και λιβανέζικο φαγητό.
Γενικά η διεθνής κουζίνα πλειοψηφεί.
Θα βρεις φαγητό για όλα τα γούστα και βαλάντια. Υπάρχει και μια αλυσίδα ελληνικών εστιατορίων αλλά απ ότι είδα δεν αφορά Έλληνες.
Το Λονδίνο είναι μια ζωντανή παγκοσμιοποιημένη πόλη . Συνυπάρχουν όλες οι φυλές και φαίνεται να τα βρίσκουν.
Στους δρόμους θα δεις να χορεύουν ραπ, χιπ-χοπ, να αυτοσχεδιάζουν σόου, να κάνουν ακροβατικά κ.λ.π.
Μπορείς να περάσεις μισή μέρα χωρίς να βαρεθείς κάτω από την Ρόδα - London Eye, βλέποντας παραστάσεις δρόμου, τους ανθρώπους αγάλματα και διάφορα εποχικά φεστιβάλ και δρώμενα.

Συνεχίζεται.............

ΤΟ ΑΔΗΛΟ

2011-06-14T21:11:00.000+03:00

Καλοκαίρι και καταχνιά

του μυαλού η συννεφιά

τον ήλιο κρύβει

το κεφάλι σκύβει

Αχτίδα φωτός

δεν χαράζει εντός

Ελπίδας σταγόνα

σταλάζει με αγώνα

Το μέλλον βουβό

μας παίζει κρυφτό

Τις μέρες τσουλάμε

να δούμε πού πάνε

2011-06-02T17:55:00.000+03:00

Wasted youth(s)

2011-05-06T17:11:00.000+03:00

του Γιώργου Ζώη

Πέφτω όλο και πιο συχνά. Πέφτω όλο και πιο απότομα. Και κάθε φορά φοβάμαι ότι δεν θα ξανασηκωθώ. Γιατί δεν θέλω να ξανασηκωθώ. Νιώθω ανίκανος, κατάκοπος, ανήμπορος. Η ζωή με εξαντλεί. Απελπίζομαι με το παραμικρό εμπόδιο, παραλύω με το παραμικρό σχόλιο, σέρνομαι με το παραμικρό στραβοπάτημα. Κρύβομαι κάτω από το πάπλωμα μου. Θέλω να μείνω εδώ για όλη μου τη ζωή. Σιχαίνομαι το ξυπνητήρι, το πρωινό φως, το νερό στο πρόσωπό μου.

Θέλω να μην ξυπνήσω ποτέ, θέλω να μην ονειρευτώ τίποτα ξανά, θέλω να τελειώνουν όλα εδώ και τώρα. Ξεχάστε με, αφήστε με, διαγράψτε με.

Θέλω να ριζώσω, να φυτρώσω, να ξεραθώ. Δεν θέλω να απαντήσω σε τίποτα, δεν θέλω να δώσω εξηγήσεις, δεν θέλω να νιώθω τίποτα. Δεν θέλω καμία βοήθεια, καμία αλληλεγγύη, καμία συμπαράσταση.

Θέλω να μη με αναγνωρίζει κανείς, να μη με θυμάται κανείς, να χαθώ από προσώπου γης. Θέλω να σηκωθώ μόνος μου, θέλω να γιατρευτώ μόνος μου, θέλω να επιστρέψω μόνος μου.

Δεν είναι διάλειμμα ξεκούρασης, δεν είναι άμυνα του οργανισμού, δεν είναι ψυχολογική άρνηση. Είναι απλά δειλία.

Σκέφτομαι ότι η κατάθλιψη είναι μια πολυτέλεια που δεν μπορώ να την προσφέρω στον εαυτό μου. Κλείνομαι στην ασφάλειά μου, βολεύομαι στη γωνιά μου, σιγουρεύομαι στη φωλίτσα μου.
Έχω το πάπλωμα για χαρτόκουτα και το φαγητό της μάνας μου για μερίδα συσσιτίου.

Ήρθε η νέα εποχή και μας έριξε κάτω από τα στρωμένα μας κρεβάτια. Πειραματιζόμασταν δεκαοχτώ ως εικοσιοχτώ σε ένα κενό ευτυχίας. Δημόσιοι υπάλληλοι των γονιών μας, πανεπιστημιακοί μετανάστες, τουρίστες των επιστημών και των τεχνών. Ξεκοκαλίσαμε υποτροφίες, πήραμε πολλαπλή αναβολή από την εργασία, πήραμε πίσω τον χαμένο χρόνο των πανελληνίων. Και όμως δεν ολοκληρώσαμε τίποτα δικό μας.
Γενιά του ’90 στα σχολεία και γενιά του ’10 στην εργασία. Είμαστε οι πρώτοι τυχεροί και οι τελευταίοι άτυχοι. Κοιμηθήκαμε πρωτοετάκια σε ένα όνειρο και ξυπνήσαμε πτυχιούχοι σε έναν εφιάλτη. Επιστρέφουμε ταπεινωμένοι στα παιδικά μας δωμάτια και αφήσαμε απλήρωτα τα τελευταία νοίκια. Εργασιακά αποστραγγισμένοι, ανεργιακά πανικοβλημένοι, ερωτικά αφυδατωμένοι, σεξουαλικά υποσιτισμένοι, σωματικά στειμμένοι, ψυχικά συνθηκολογημένοι, πανεπιστημιακά φιλτραρισμένοι, μεταπτυχιακά ξοφλημένοι, ιδεολογικά αφοπλισμένοι.

Είμαστε οι πολιτικοί κρατούμενοι των εαυτών μας.

Υπέρ και υπό ταυτόχρονα. Υπερδιεγερμένοι υπολειτουργούμε, υπερευαίσθητοι υποτροπιαζόμαστε, υπερεκτιμημένοι υποβαθμιζόμαστε, υπερκομματικοί υποθηκευόμαστε, υπεράνθρωποι υποβασταζόμαστε. Πρώτα εμείς υπογράψαμε το σύμφωνο σταθερότητας μια δεκαετία πριν. Νιώθαμε εσωτερικά υποτιμημένοι, ελεγχόμενα χρεοκοπημένοι, συστηματικά κρινόμενοι. Τα συμφωνήσαμε μαζί σας. Ζητήσαμε αναδιάρθρωση του γονικού σας χρέους για να πάρουμε χρονική επιμήκυνση της εφηβείας μας.

Ζωσμένοι με τα υπαρξιακά μας ανατιναχτήκαμε και δεν πήραμε κανέναν μαζί μας.

Χορτάτοι αμφισβητούσαμε τον καπιταλισμό και τώρα μισοπεινασμένοι τον υπηρετούμε. Κάνουμε μήνες τώρα πρόβες συγκρούσεων αλλά αναβάλλουμε τη μέρα της πρεμιέρας. Φοβόμαστε για την συμμετοχή του κοινού και οι προσκλήσεις μας δεν έχουν πάει ακόμη.

Δεν έχουμε καμία οριστική λύση, καμία εναλλακτική πρόταση, καμία νέα κοσμοθεωρία. Έχουμε την ανωριμότητά μας, την παιδικότητά μας, την νευρικότητά μας. Σε αυτά αναγκαστικά θα στηριχτούμε. Τα πάντα και τίποτα να περιμένετε από εμάς.

Είμαστε ικανοί για το καλύτερο και για το χειρότερο. Τα έχουμε αποδείξει και τα δυο.

Αν καταφέρουμε πάλι να εκραγούμε ίσως να σας πάρουμε μαζί μας. Και μετά ίσως να φτιαχτεί κάτι όμορφο. Με όλους μας ή χωρίς κανέναν από εμάς.

πηγή: κοντέινερ

Ήτο η πρωτομαγιά η θεσπεσία

2011-04-30T18:29:00.000+03:00

Μεθυστικόν άρωμα ανήρχετο από των απειραρίθμων ανθών, οι φράκται των αμπέλων έθαλλον με αγραμπελιά, και με αιγοκλήματα και με ακανθώδεις θάμνους, τινές των αγρών εφαίνοντο αιμάσσοντες εις τας πρώτας ακτίνας του ηλίου από χιλίας μυριάδας παπαρούνας. Εναμίλλως ήνθουν το χαμαίμηλον και η καυκαλήθρα και η μολοχάνθη, τα αστεράκια και τα κιτρινούλια επρόβαλλον δειλώς τας ασθενάς κεφαλάς των εν μέσω της υπερκόμπου αφθονίας των κατερύθρων μηκώνων, σημειούντων την υπεραιμίαν του έαρος. Ανώνυμα τινά ανθύλλια, χόρτα σταχυοειδή, σπαράγγια ακανθωτά και βεργιά και άλλα ανεμιγνύοντο εν μέσω τπυ απείρου πλούτου της Χλωρίδος.
Ήτο η πρωτομαγιά η θεσπεσία, ήτο η άνοιξις εν πληθώρα ζωής, ετοίμη να παραδώση το σκήπτρον εις το δρεπανοφόρον θέρος.

Ο ΠΛΑΣΤΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ .......και το σκέψου θετικά

2011-04-13T11:27:00.000+03:00

Γιατί ζούμε; Τι είναι η ζωή; Υπάρχει νόημα στη ζωή; Την χειριζόμαστε ή μας χειρίζεται; Μπορούμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας; Δεν έχουν όλοι χέρια. Δεν σκέφτονται όλοι το ίδιο. Δεν έχουν όλοι τις ίδιες απορίες. Τι γεννά τις σκέψεις, τις απορίες; Οι απορίες θέλουν ν' απαντηθούν για προτιμούν να αιωρούνται αενάως διατυπωμένες κομψά, σφυροκοπώντας ώτα, εισβάλλοντας σε μυαλό, ψυχισμό, σουλατσάροντας ράθυμα ή και αστραπιαίως σε αιμοφόρους οδούς, ανεβάζοντας χτύπους, σταματώντας αναπνοές;
Και γεννάται το ερώτημα: Οι σκέψεις παράγουν συναισθήματα ή τα συναισθήματα σκέψεις;
Οπότε και αναρωτιέμαι αυτή η χιλιομασημένη τσίχλα, "σκέψου θετικά", έχει ρεαλιστική ανταπόκριση;

Σήμερα, πολλοί ερευνητές ισχυρίζονται ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος μεταβάλλεται διαρκώς, σε σχέση με το μεταβαλλόμενο περιβάλλον, ενώ κάθε είδους εμπειρία και κάθε είδους εκμάθηση οδηγεί σ' ενίσχυση των συναπτικών συνδέσεων.

Συμφωνώ, μου φαίνεται πως και από την πείρα μας όλοι αντιλαμβανόμαστε πως όσο ασκούμε κάτι, τόσο πιο επιδέξιοι γινόμαστε.
Είναι κάτι πρακτικό και γίνεται εύκολα κατανοητό.

Οι ερευνητές ισχυρίζονται πως έχουν αποδείξεις ότι αλλαγές που έχουν γίνει στον εγκέφαλο με αντικαταθλιπτικά φάρμακα ( όπως η φλουοξετίνη), μπορούν να γίνουν και με την ευεργετική δράση της ψυχοθεραπείας στην αντιμετώπιση ψυχικών προβλημάτων, καθώς προκαλούν παρόμοιες αντιδράσεις στον εγκέφαλο.

Με απλά λόγια λένε ότι έχει αποδειχτεί πως όταν σκεφτόμαστε κάτι λυπηρό ο εγκέφαλος δραστηριοποιεί συγκεκριμένους νευροδιαβιβαστές και όταν σκεφτόμαστε κάτι χαρούμενο τους ανάλογους.
Αυτό έχει επίδραση σε όλο μας το σώμα, στην έκφραση του προσώπου μας, στη στάση του σώματός μας, στον ψυχισμό μας, μα περισσότερο στον τρόπο αναδιάπλασης του εγκεφάλου μας.
Γιατί οι ερευνητές ισχυρίζονται πως έχουμε έναν εγκέφαλο ευαίσθητο και πλαστικό, έτοιμο να ανταποκριθεί στα ερεθίσματα που του δίνουμε.
Οπότε αναρωτιόμαστε: το εξαγόμενο είναι αναλόγως των εισαγομένων;
Μια απορία που σίγουρα έχει πολλές και διάφορες απαντήσεις.

DEJA VU

2011-04-09T11:33:00.000+03:00

Έγραψα για ένα μέτριο θεατρικό, για ένα καλό και ένα ευρηματικό, ε!! σειρά τώρα δεν έχει και ένα πειραματικό;
Καταλήγω όμως στο συμπέρασμα πως για να απολαύσεις, να καταλάβεις και πολύ περισσότερο να κρίνεις ένα πειραματικό θέατρο πρέπει να έχεις παιδεία, που απ ότι κατάλαβα στερούμαι.
Ή έστω δεν την έχω καλλιεργήσει όσο θα έπρεπε.
Γιατί δεν συνηθίζουμε να λέμε πως όλα είναι θέμα παιδείας και καλλιέργειας;
Και για να έρθω στο έργο και στο προκείμενο, το έργο είναι το Déjà Vu

από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

και το προκείμενο η βοήθειά σας.

Εξηγούμαι: πριν διαβάσω βιβλίο και πριν δω έργο είτε κινηματογραφικό είτε θεατρικό έργο, δεν θέλω να διαβάζω την υπόθεση ή κριτικές για να μην είμαι προκατειλημμένη.

Αφού όμως διαμορφώσω άποψη, μου αρέσει να την διασταυρώνω με τις απόψεις φίλων ή ότι βρίσκω αναρτημένο.

Σε αυτήν την περίπτωση όμως επειδή είμαι μπερδεμένη και με την παρέα που πήγα δεν καταφέραμε να ερμηνεύσουμε αυτά που ήθελε να μας πει ο σκηνοθέτης, αλλά καταλήξαμε πως η σκηνοθετική άποψη ήταν να καταλάβει ο καθένας ό,τι καταλάβει, θα ήθελα να ακούσω κάποιες ερμηνείες από όσους έτυχε να το δουν (και τύχει να δουν και την έκκληση) άραγε πόσες οι πιθανότητες;;!!

Το σημείωμα του σκηνοθέτη από το δελτίο τύπου που παραθέτω παρακάτω ίσως βοηθήσει όσους το είδαν να ξεδιαλύνουν κάποια πράγματα.

Θεωρώ απαραίτητο να τονίσω πως οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί και πως δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους υποστηρίζοντας άψογα τον ρόλο ή καλύτερα τους ρόλους τους.

Και κλείνω πως είτε σου άρεσε ή όχι το έργο, το σίγουρο είναι πως δεν περνάει απαρατήρητο και πως εντυπώνεται στην μνήμη.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ του ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΤΣΕΖΑΡΙΣ ΓΚΡΑΟΥΖΙΝΙΣ

Είναι γνωστό ο τι ο Franz Kafka πήγαινε στο θέατρο. Γνωστό επίσης είναι, πως ήταν κρυφά ερωτευμένος με κάποια πρωταγωνίστρια, ενός εβραϊκού περιπλανώμενου θεατρικού μπουλουκιού. Ωστόσο, ο Kafka δεν έγραψε ποτέ για το θέατρο, (με εξαίρεση ένα μικρό πεζογράφημα, σε μορφή δραματικού διαλόγου). Ο Κόσμος του θεάτρου τον τραβούσε, αλλά την ίδια στιγμή τον φόβιζε, ήταν ένας κλειστός ακατανόητος κόσμος.
Προσπάθησα λοιπόν να φανταστώ… Τι παράσταση θα άρεσε στον Franz Kafka; Αν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και ερχόταν σήμερα στο θέατρο -εδώ στη Θεσσαλονίκη! Το “υλικό” που αποτέλεσε τον καμβά – αυτής της παράστασης – είναι το τελευταίο κεφάλαιο του μυθιστορήματος «Αμερική», καθώς κι ένα μικρό διήγημα του, «Η αδελφοκτονία».
Τους χαρακτήρες της παράστασης, μαζί με τον σκηνογράφο μου- τον Βιτάουτας Ναρμπούτας – τους τοποθετήσαμε σ ένα χώρο, που δεν θυμίζει καθόλου τους τόνους του μαύρου και του γκρι που παραδοσιακά “χρωματίζονται” οι διασκευές κειμένων του Kafka για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Kafka ήταν μια προσωπικότητα που χαιρόταν τη ζωή, ο δε κόσμος του δεν περιοριζόταν σε ζοφερούς τόνους. Είδαμε λοιπόν τον κόσμο του φωτεινό, τρυφερό, και σε κάποιο βαθμό μάλιστα – σκανταλιάρικο και ξεκαρδιστικό. Δουλεύοντας την παράσταση με τους ηθοποιούς θέλαμε να σκεφτούμε για την ίδια την ουσία του Θεάτρου – για το πώς και από τι υλικά γεννιέται, πώς ανθίζει, και πώς πεθαίνει… Και ίσως αυτές οι σκέψεις μας τελικά, να μην αφορούν μόνο στο θέατρο, αλλά και σ’ ολόκληρη τη ζωή. Όλα είναι τόσο εύθραυστα και σύντομα κι είναι τόσο λυπηρό αυτό. Απ’ την άλλη όμως υπάρχει πάντα η ομορφιά, και η χαρά – έστω κι έτσι!

I WILL SURVIVE

2011-04-01T11:39:00.000+03:00

I will survive,
ελληνιστή θα επιζήσω ή σωστότερα θα επιβιώσω,
μας υπενθυμίζουν και μας διδάσκουν πώς θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε μετά από μια παγκόσμια καταστροφή,
στο θέατρο Σοφούλη.

Μια παράσταση με νεύρο, σφιχτή, πρωτότυπη, με συναίσθημα, με χιούμορ, με δίδαγμα.
Σκηνοθετημένη ευρηματικά, με έναν τρόπο έλκει την προσοχή σου και αποζητά την συμμετοχή σου.
Γραμμένο και σκηνοθετημένο το έργο από νέους ανθρώπους, αποπνέει φρεσκάδα και ζωντάνια, απευθύνεται σε νέους και σε αυτούς που παραμένουν νέοι, φρέσκοι και ζωντανοί.
Άλλωστε για επιβίωση δεν μιλάμε;

Συντελεστές:
Δραματουργία: Αντίνοος Αλμπάνης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Γιάννης Σαρακατσάνης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σαρακατσάνης
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαργαρίτα Χατζηιωάννου
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασσόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νικολέτα Κοτσαηλίδου
Παίζουν: Γιώργος Παπαγεωργίου, Αντίνοος Αλμπάνης

Info:

Παραστάσεις: Πέμπτη, Σάββατο, Κυριακή στις 21:00, Παρασκευή διπλή στις 21:00 και μεταμεσονύκτια στις 24:00.
Χώρος: Θέατρο Σοφούλη
Εισιτήρια: 15 ευρώ και 12 ευρώ φοιτητικό
τηλ.2310423925

2011-03-27T22:56:00.000+03:00

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Διαμάντια και Μπλουζ της Θεσσαλονικιάς Λούλας Αναγνωστάκη, σκηνοθετημένο από τον Θεσσαλονικιό Γιάννη Κακλέα.
Πολύ θα ήθελα να πω, ένα υπέροχο έργο, τρέξτε να το δείτε.
Θα πω ένα μετρίως μέτριο, περάστε από την Μονή Λαζαριστών αν δεν έχετε τίποτε καλύτερο να κάνετε.
Δεν ξέρω αν φταίει το σενάριο ή η σκηνοθεσία, αλλά το κείμενο δεν αναδείχθηκε.
Δεν πέρασαν στο κοινό τα βαθύτερα συναισθήματα της πρωταγωνίστριας, οι ανησυχίες της, οι προσδοκίες της, αυτά με λίγα λόγια που πραγματεύεται το έργο.
Σου δίνει βέβαια το έργο τροφή για σκέψη αλλά στο τέλος δεν σου δίνει την αίσθηση της ολοκλήρωσης.
Τουλάχιστον έτσι ένιωσα εγώ.
Και κλείνω με τα θετικά:
Τα σκηνικά μου άρεσαν, η μουσική θα έλεγα πως είναι εξαιρετική, (αν και στους διαλόγους θα έπρεπε να είναι πιο σιγανή) και συγχαρητήρια στον ενδυματολόγο, το φουστάνι της Κατσέλη στο 2ο μέρος πραγματικά αυτοκρατορικό.

2011-03-21T17:06:00.000+02:00

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα.
Για την ποίηση πολλοί και πολύ μίλησαν.
Ορισμοί και αν δεν διατυπώθηκαν.
Προσωπικά πιστεύω πως η ποίηση υπερίπταται, αντιστέκεται, οδηγεί σε ανάταση και προπάντων δεν αναλύεται.
Την ερμηνεύει ο καθένας όπως αυτός την εννοεί.
Επικρατεί η αντίληψη πάντως, πως όσο δυσνόητο είναι ένα ποίημα, τόσο ανώτερο είναι.
Σεβαστή.
Συμφώνως με τον συρμό λοιπόν συμμορφώνομαι και ιδού:

με κοίταξες στα μάτια

και πληγώθηκες,

έλαμπε ο αποσπερίτης

χωρίς ίχνη το διάβα μου

στο πολύβουο πλήθος,

τσιμπούσαν οι μέλισσες

το μήνυμα δεν έλαβα

ο παραλήπτης απών

αστοχήσαν τα βέλη

με ακρίδες και μέλι

δεν πορεύτηκα

έρημος μέσα μου

Κι όμως......κάτι βγάζει.

Δυστυχώς απέτυχα.

Ελπίζω του χρόνου τέτοια μέρα να γράψω κάτι ανωτέρου επιπέδου.

ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ

2011-03-16T16:51:00.000+02:00

Για τον ορυμαγδό τον βιβλικό

ένα μοιρολόι βουβό

μου πνίγει τον λαιμό

για την ανθρώπινη αποκοτιά

επιπολαιότητα κι αμυαλιά

μου κόβεται η μιλιά

κανείς να υπερνικήσει

δεν γίνεται την φύση

όσο κι αν προσπαθήσει

κι όσοι στοχεύουν τα τόξα

στο χρήμα και τη δόξα

να τους περάσει η λόξα

κι όσοι έχουν τα ηνία

με γνώση περισσεία

να αλλάξουνε πορεία

με μια ζωή τόσο ενεργοβόρα

μας έχει πάρει η κατηφόρα

κι ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να κόψουμε την φόρα

ΓΕΛΑ ΡΕ, ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ?

2011-03-03T12:15:00.003+02:00

Χθες εν Θεσσαλονίκη, έλαβε χώρα η 2α συνεδρία του κλαμπ του γέλιου.

Για τα οφέλη της γελωτοθεραπείας έχουμε μιλήσει και παλαιότερα από αυτό εδώ το βήμα.

Ακολουθεί και λεπτομερής αναφορά από τον χαρούμενο πλανήτη που προωθεί καλύτερη ποιότητα ζωής.

Αυτό που θα ήθελα να προσθέσω, είναι ότι μακάρι το γέλιο να ήταν το αντίδοτο για όλα τα δεινά.

Ειδικότερα τώρα που μαστίζεται η χώρα μας, φλέγεται η Μεσόγειος και θρηνούμε τα παλικάρια μας.

Σλόγκαν του κλαμπ είναι πως το γέλιο όλα τα δια-λύει.

Είθε.

Τι είναι η Γιόγκα του Γέλιου; Η Γιόγκα του Γέλιου (Laughter Yoga) είναι μία τεχνική προσανατολισμένη στη σωματική άσκηση. Η συνταγή είναι απλή. Συνδυάζουμε απλές ασκήσεις γέλιου, ήπιες αναπνοές και ασκήσεις stretching, ρυθμικά χειροκροτήματα, τραγουδι, και πάνω απ’ όλα παιδική διάθεση και το αποτέλεσμα είναι γέλιο που ρέει κατευθείαν από την καρδιά! Με αυτό τον τρόπο βελτιώνεται η διάθεση και η υγεία και αυξάνεται η ευεξία μας!

Δυνατό και απλό εργαλείο. Στη Γιόγκα του Γέλιου, το γέλιο χρησιμοποιείται σαν εργαλείο και όχι σαν συναίσθημα. Επειδή δεν στηρίζεται καθόλου στο μυαλό, η Γιόγκα του Γέλιου μας βοηθάει να απομακρυνόμαστε με ευκολία από τους φόβους, τη λύπη, τις ανησυχίες, τα όρια που θέτουμε στον εαυτό μας κτλ. Σαν αποτέλεσμα δεν χρειάζεται να είμαστε χαρούμενοι, να έχουμε αίσθηση του χιούμορ, ή έστω και λόγο να γελάσουμε. Η Γιόγκα του Γέλιου βασίζεται στη φιλοσοφία «προσποιούμαι την ευτυχία». Ξεκινάμε να γελάμε προσποιητά και διατηρώντας οπτική επαφή με τα μέλη της ομάδας και φυσικά την παιδική μας διάθεση σύντομα το ψεύτικο γέλιο γίνεται πραγματικό και ρέει σαν ποτάμι!

Το γέλιο είναι το καλύτερο φάρμακο! Οι άνθρωποι έχουν φτιαχτεί για να γελούν. Το γέλιο είναι ένας φυσικός τρόπος καταπολέμησης του άγχους. Ανεβάζει τη διάθεσή μας και έτσι μας κάνει να αισθανόμαστε καλά και να βελτιώνουμε τη συμπεριφορά μας απέναντι στους γύρω μας.

Πηγαίνοντας μερικές δεκαετίες πίσω, οι υγιείς ενήλικες γελούσαν κατά μέσο όρο 20 λεπτά την ημέρα ή και περισσότερο. Σήμερα ένας ενήλικας γελάει μονάχα 5 λεπτά την ημέρα ή ακόμη λιγότερο σε κάποιες χώρες. Αυτή είναι μία από τις πιο δυσάρεστες συνέπειες του «μοντέρνου τρόπου ζωής».

Γυμναστείτε γελώντας! Όλοι ξέρουμε ότι το γέλιο μας κάνει να αισθανόμαστε καλά. Μισή ώρα γέλιου μπορεί να έχει αξιοσημείωτη επίδραση στην υγεία. Επιπλέον, το γέλιο αποτελεί μία ήπια μορφή άσκησης. Γεμίζει το σώμα με οξυγόνο, καθαρίζει σε βάθος τις αναπνευστικές οδούς και γυμνάζει τους πνεύμονες. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για ανθρώπους που δεν γυμνάζονται τακτικά.

Γιατί το γέλιο είναι τόσο ευεργετικό; Όταν γελάμε το σώμα μας απελευθερώνει ένα κοκτέιλ ορμονών και χημικών που έχουν εντυπωσιακή επίδραση στο σύστημα μας. Το άγχος και η αρτηριακή πίεση ελαττώνονται, η κατάθλιψη καταπολεμάται, το ανοσοποιητικό σύστημα ενδυναμώνεται και πολλά ακόμη. Η δυτική επιστήμη μόλις τώρα ξεκινά να ανακαλύπτει τα σπουδαία οφέλη του γέλιου.

Γιατί να κάνω Γιόγκα του Γέλιου; Για να περάσετε μια ώρα χαράς βελτιώνοντας την υγεία σας!

Έντεκα χρόνια πριν ο Δρ Μαντάν Κατάρια, ένας Ινδός γιατρός και μαθητής της Γιόγκα, έγραψε ένα άρθρο για ένα ιατρικό περιοδικό με τίτλο «Το γέλιο είναι το καλύτερο φάρμακο». Πεπεισμένος για τα ιατρικά οφέλη του γέλιου και των γιογκικών ασκήσεων αναπνοής, ο Δρ Κατάρια έψαχνε τον τρόπο για να φέρει αυτά τα οφέλη στον σύγχρονο άνθρωπο. Σε μια στιγμή έμπνευσης γεννήθηκε η Γιόγκα του Γέλιου. Χάρη στο Δρ Κατάρια, αμέτρητοι άνθρωποι στον κόσμο απολαμβάνουν τα πλεονεκτήματα του γέλιου, εξασκώντας την Γιόγκα του Γέλιου σε κλάμπ γέλιου, στο χώρο εργασίας τους, ή ακόμη και μόνοι τους.

Καινοτομία! Ο Δρ Μαντάν Κατάρια ήταν ο πρώτος που κατανόησε και χρησιμοποίησε το γεγονός ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να γελάσει για 20 λεπτά χωρίς να χρειάζεται να έχει αίσθηση του χιούμορ! Χωρίς πλάκα: Ξεκινώντας με ένα κλαμπ γέλιου με 5 άτομα στην Ινδία το Μάρτιο του 1995, σήμερα υπάρχουν πάνω από 6.000 κλάμπ γέλιου παγκοσμίως με πάνω από 300.000 μέλη.

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

2011-02-22T10:40:00.001+02:00

Ένα παιχνίδι, που οφείλουμε να το παίξουμε.
Είμαστε υποχρεωμένοι.
Και ας μην ξέρουμε τους κανόνες και ας ρίχνει άλλος τα ζάρια.
Η ζωή είναι ένα παιχνίδι δεν έχει επανεκκίνηση αλλά πολλές εναλλασσόμενες παρτίδες και έναν τερματισμό.
Σε αυτόν αργά ή γρήγορα θα φτάσουμε όλοι.
Δεν θα μετρήσουν οι νίκες.
Θα μετρήσει ο τρόπος που αντιμετωπίσαμε τις μάχες.
Η ευελιξία, η αποφασιστικότητα, οι δισταγμοί, οι φοβίες μας, οι ανασφάλειες μας, η ειλικρίνεια, ο σεβασμός, η εκδικητικότητα, η καλοσύνη, η μικρότητα, η μεγαλοψυχία.......που δείξαμε σε αυτές τις αναμετρήσεις.

Αυτό που θα μείνει, θέλω να πιστεύω πως θα είναι ό,τι προσφέραμε χωρίς αντάλλαγμα, ό,τι μοιραστήκαμε, η αγάπη που ελευθερώσαμε

«Θεσσαλονίκη – Σταυροδρόμι λαών, πολιτισμών και θρησκειών»

2011-02-16T09:24:00.000+02:00

Ο Σύνδεσμος Ξεναγών Θεσσαλονίκης, με την ευκαιρία του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ξεναγού στις 21 Φεβρουαρίου, διοργανώνει σειρά δωρεάν ξεναγήσεων. Θέμα και της φετινής διοργάνωσης: «Θεσσαλονίκη – Σταυροδρόμι λαών, πολιτισμών και θρησκειών». Προσκαλούμε λοιπόν και φέτος το κοινό της Θεσσαλονίκης να γνωρίσει καλλίτερα την πόλη του μέσα από τη γνώση και το λόγο των διπλωματούχων ξεναγών.
Οι ξεναγήσεις θα πραγματοποιηθούν…
το Σάββατο 19 και την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011 και το πρόγραμμα έχει ως εξής:
Διαδρομή 1η : «Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ»
Περίπατος με ξενάγηση σε εβραϊκά μνημεία και τοποθεσίες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Διάρκεια περίπου 2,5 ώρες. Ώρα έναρξης 10.00, σημείο συνάντησης κεντρική είσοδος κτηρίου Γενικής Γραμματείας Μακεδονίας – Θράκης (Διοικητήριο, πρώην Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης)
ΔΙΑΔΡΟΜΗ 2Η : «ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ»
Περίπατος και ξενάγηση σε μνημεία και τοποθεσίες της περιόδου της Οθωμανοκρατίας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Διάρκεια περίπου 2,5 ώρες, ώρα έναρξης 10.00, σημείο συνάντησης κεντρική είσοδος κεντρική είσοδος κτηρίου Γενικής Γραμματείας Μακεδονίας – Θράκης (Διοικητήριο, πρώην Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης).
ΔΙΑΔΡΟΜΗ 3Η : «Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΑ ΡΩΜΑΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ»
Περίπατος και ξενάγηση σε μνημεία και τοποθεσίες του κέντρου της Θεσσαλονίκης, που σηματοδοτούν την ιστορική διαδρομή της πόλης μας από τη Ρωμαική εποχή ως σήμερα. Διάρκεια περίπου 2,5 ώρες, ώρα έναρξης 10.00 σημείο συνάντησης στην κεντρική είσοδο στη Ροτόντα.
Τηλέφωνα επικοινωνίας:
Πρόεδρος Αννίτα Τριβέλλα τηλ. 6944-537.227
Γεν. Γραμματέας Φωτεινή Λυκισά τηλ. 6944-411.994

Οι πολίτες παίρνουν τη...Θεσσαλονίκη στα χέρια τους

2011-02-07T12:33:00.000+02:00

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΤΗΣ ΠΑΥΛΙΝΑΣ ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΥ
Ενεργοί πολίτες, ακτιβιστές ή απλώς ανήσυχοι άνθρωποι που θέλουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ολο και περισσότεροι είναι το τελευταίο διάστημα οι Θεσσαλονικείς που συμμετέχουν σε κινήσεις και πρωτοβουλίες, με σκοπό να αλλάξουν τα κακώς κείμενα σε διάφορους τομείς της ζωής και της καθημερινότητάς τους.

Καταλαμβάνουν λεωφορεία διαμαρτυρόμενοι για τις αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων, κολλούν αυτοκόλλητα σε αυτοκίνητα που παρκάρουν εκεί που δεν πρέπει, οργανώνουν δενδροφυτεύσεις, καθαρίζουν τους μοναδικούς πνεύμονες πρασίνου μέσα στην πόλη από τα σκουπίδια, συστήνουν επιτροπές ανέργων, μοιράζουν τρόφιμα και ρούχα σε οργανισμούς και δομές που το έχουν ανάγκη, ζωγραφίζουν γκράφιτι σε γκρίζους τοίχους. Ιδρυτικά μέλη δεκατριών τέτοιων πρωτοβουλιών μιλούν για την αλλαγή που επιδιώκουν να φέρουν στην πόλη... από τα κάτω.
Ακρίβεια - STOP!(www.akribeia-stop.gr)
Οι επιτροπές κατά της ακρίβειας δημιουργήθηκαν πριν από ενάμιση χρόνο. Ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα αλλά σύντομα επεκτάθηκαν σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Το βασικό μέλημα των ιδρυτικών μελών ήταν η σύσταση μιας συλλογικότητας ενάντια στην αύξηση των τιμών σε προϊόντα και υπηρεσίες, όπως εξηγεί ο Θανάσης Κουτσούλας, μέλος από τη Θεσσαλονίκη. «Πρέπει να αντιμετωπίσουμε με συλλογικό τρόπο την ακρίβεια. Κάνουμε δράσεις που αφορούν τις τιμές των προϊόντων στα σούπερ μάρκετ, το κόστος του φυσικού αερίου, του ρεύματος, των διοδίων και των εισιτηρίων του ΟΑΣΘ. Η συλλογικότητα “Ακρίβεια – STOP!” έχει πάρει πια διαστάσεις κινήματος, ενώ οι υπογραφές που έχουμε συλλέξει για τις διάφορες δράσεις είναι χιλιάδες», σημειώνει ο κ. Κουτσούλας.

«Επιβάτες Θεσσαλονίκης» (epibates-thess.blogspot.com)

Οι «Επιβάτες Θεσσαλονίκης» μετρούν μόλις ένα μήνα ζωής, ενώ η πρωτοβουλία για τη συγκρότηση της συγκεκριμένης συλλογικότητας ανήκει στις «Επιτροπές κατά της ακρίβειας». Ο Γιώργος Θεοδωρόπουλος, ένα από τα ιδρυτικά μέλη, εξηγεί ότι αποφάσισαν να προχωρήσουν στη δημιουργία των «Επιβατών» «βλέποντας πόσο πολύ απασχολούσε τους Θεσσαλονικείς το ζήτημα της αύξησης των τιμών των εισιτηρίων του ΟΑΣΘ. Ο στόχος μας δεν είναι απλά να διαμαρτυρηθούμε, αλλά να νικήσουμε. Ο αγώνας για τη μείωση των τιμών των εισιτηρίων δεν έχει τελειώσει ακόμη. Συνεχίζουμε να προχωρούμε σε καταλήψεις λεωφορείων κάθε Σάββατο, όπου αναρτούμε πανό, ενημερώνουμε τον κόσμο και καλούμε τους συνεπιβάτες μας να μην πληρώνουν. Ουσιαστικά, μέσα στα λεωφορεία γίνονται πλέον λαϊκές συνελεύσεις».

«Επιτροπή Ανέργων Θεσσαλονίκης» (epitropi-anergon-the.pblogs.gr)

Ο Ηλίας Βούζας συμμετέχει στην «Επιτροπή Ανέργων Θεσσαλονίκης» μαζί με άλλους άνεργους Θεσσαλονικείς. Ο ίδιος απολύθηκε έχοντας μόλις 123 ένσημα κι έτσι δεν κατάφερε να πάρει το επίδομα ανεργίας. «Είναι πάρα πολλοί οι άνεργοι που επειδή δεν έχουν τα ένσημα που χρειάζονται δεν παίρνουν επίδομα και τους συντηρούν είτε οι γονείς τους είτε ο κοινωνικός τους περίγυρος», εξηγεί ο κ. Βούζας. Η νεοσύστατη επιτροπή συγκροτήθηκε με σκοπό την άμεση λήψη μέτρων για την ανακούφιση των ανέργων. Τα κυριότερά αιτήματα των μελών της, που ήδη ξεπερνούν τα πενήντα, είναι, μεταξύ άλλων, τα εξής: το επίδομα ανεργίας να αυξηθεί στα 700 ευρώ, οι άνεργοι να έχουν πλήρη ασφάλιση και περίθαλψη, να γίνεται δωρεάν η χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς με την επίδειξη της κάρτας ανεργίας, να καταργηθεί ο ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης.

«Thessalonistas» (thessalonistas.worldpress.com)

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια όμορφη Θεσσαλονίκη, που δεν υπάρχει πια. Οι «Thessalonistas» ονειρεύονται μια πόλη ανθρώπινη, πολύχρωμη, φιλική προς το περιβάλλον, που να εξασφαλίζει μια καλύτερη ποιότητα ζωής στους κατοίκους της. Ο Νίκος Γκουντάρας, που ανήκει στους «Thessalonistas», εξηγεί πως ο συντονισμός των δράσεων γίνεται από 15 άτομα 17-45 ετών, ενώ οι δράσεις αυτές απευθύνονται σε όλους τους Θεσσαλονικείς. «Δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πόλη, αλλά κάνουμε τουλάχιστον ένα μικρό βήμα. Ασχολούμαστε, μεταξύ άλλων, με το καθάρισμα διαφόρων χώρων και παραλιών, ενώ ζωγραφίζουμε γκράφιτι σε γκρίζους χώρους. Επίσης, μας απασχολεί έντονα το ζήτημα του κοινωνικού αποκλεισμού. Θέλουμε να αφυπνίσουμε τους Θεσσαλονικείς».

«Ενωση Πεζών» (enosipezon.gr)

Περισσότερα από πεντακόσια είναι σήμερα τα μέλη της «Ενωσης Πεζών». Πρόκειται για μια ομάδα πολιτών οι οποίοι, όπως σημειώνει ο ιδρυτής της Γρηγόρης Μαυράκης, «βαρέθηκαν να βλέπουν την πόλη σε αυτό το χάλι και να θεωρούν δεδομένο ότι τα αυτοκίνητα θα σκαρφαλώνουν στα πεζοδρόμια». Βασικός στόχος της ένωσης είναι η ενημέρωση των κατοίκων της πόλης σε ζητήματα σχετικά με τους πεζούς. «Δεν αποτελούμε ομάδα διαμαρτυρίας, αλλά ευαισθητοποίησης. Επίσης, κάνουμε προτάσεις σε φορείς της Πολιτείας, αφού στην ένωση υπάρχουν συγκοινωνιολόγοι και μηχανικοί. Είμαστε πολλοί που δεν ανεχόμαστε πλέον αυτήν την κατάσταση», εξηγεί ο ίδιος.

«Streetpanthers» (streetpanthers.gr)

Οι πάνθηρες των δρόμων «συμπορεύονται» με την «Ενωση Πεζών». Πρόκειται για τη διαμαρτυρία των πεζών, των οποίων η κυκλοφορία εμποδίζεται από αυτοκίνητα που έχουν παρκάρει παράνομα. Κολλώντας σ' ένα αυτοκίνητο ένα αυτοκόλλητο που γράφει «Είμαι γάιδαρος. Παρκάρω όπου γουστάρω», ο πεζός εκφράζει την αγανάκτηση και τη δυσαρέσκειά του. Οι ιδρυτές των «Πανθήρων» κάνουν λόγο για μια άμεση μορφή σκωπτικής διαμαρτυρίας, η οποία έχει επεκταθεί σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Τα ειδικά αυτοκόλλητα διατίθενται τόσο μέσα από το διαδίκτυο όσο και από ορισμένα καταστήματα της πόλης, που αναφέρονται αναλυτικά στην ηλεκτρονική σελίδα της ομάδας.

«Δίκτυο Ε.Π.Ι.Β.Α.ΤΗ.Σ. Θεσσαλονίκης» (epivatis.gr)

Το «Δίκτυο Ε.Π.Ι.Β.Α.ΤΗ.Σ.» (Eνωση Πολιτών για την Ισχυροποίηση, Βελτίωση, Αναβάθμιση ΤΗς Συγκοινωνίας) είναι ένα πανελλαδικό δίκτυο που επιδιώκει τη βελτίωση των υπηρεσιών των μέσων μαζικής μεταφοράς, ενώ είναι μέλος της πανευρωπαϊκής ένωσης για τα δικαιώματα του επιβάτη. Ο Θανάσης Σκορδάς είναι δραστήριο μέλος του δικτύου Θεσσαλονίκης, ενώ εξηγεί πως οι δράσεις της οργάνωσης δεν αφορούν τη μείωση των τιμών των εισιτηρίων. «Παίρνουμε πολλές πρωτοβουλίες, όπως είναι η διανομή ενημερωτικών φυλλαδίων για τα δικαιώματα των επιβατών, η κατάληψη λεωφορειολωρίδων και η απαγόρευση της εισόδου των ταξί σε αυτές, ενώ συνεργαζόμαστε με το Συμβούλιο Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης».

«Bike Respect» (bikerespect.gr)

«Bike Respect» ή, αλλιώς, σεβασμός στους ποδηλάτες της πόλης. Ο Κώστας Συμελίδης δημιούργησε την ομάδα το 2008, έχοντας διπλό στόχο. Αφενός να προωθήσει το ποδήλατο ως εναλλακτικό μέσο μετακίνησης κι αφετέρου να αναδειχθούν τα πλεονεκτήματα από τη χρήση του. Αυτήν τη στιγμή το «Bike Respect» έχει τρεις χιλιάδες μέλη, τα περισσότερα από τα οποία κατοικούν στη Θεσσαλονίκη. «Για το 2011, ο στόχος μας είναι η εκπαίδευση των ποδηλατών αλλά και η βελτίωση των υποδομών για τη μετακίνηση με ποδήλατο. Πρόσφατα καταθέσαμε στο δήμο την πρότασή μας για την Παλιά Παραλία, όπου συνωστίζονται πεζοί και ποδήλατα. Εμείς προτείνουμε τη διαπλάτυνση της Παλιάς Παραλίας μέσω μιας μεταλλικής εξέδρας, χωρίς να αλλάζει η αισθητική της περιοχής», τονίζει ο κ. Συμελίδης.

«Green Attack Θεσσαλονίκης» (green-attack.blogspot.com)

Η «Green Attack» αποτελεί ένα μέτωπο για το περιβάλλον, ένα περιβαλλοντικό κίνημα. Τα μέλη της ξεκίνησαν κάνοντας παρεμβάσεις για το ζήτημα των δασών και κυρίως για το Σέιχ Σου, ενώ σύντομα οι εκστρατείες επεκτάθηκαν στην προάσπιση των ελεύθερων χώρων και σε κινητοποιήσεις για τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Παράλληλα, το συγκεκριμένο περιβαλλοντικό κίνημα διοργανώνει εκθέσεις φωτογραφίας και δράσεις για τα παιδιά. «Φέτος συμμετέχουμε στην εκστρατεία “Δεν πληρώνω” για τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ναι μεν είμαστε μια περιβαλλοντική οργάνωση, όμως δεν μπορούμε σε περιόδους κρίσης να μην ασχολούμαστε με ζητήματα που αφορούν τους πολίτες», τονίζει η Κλαίρη Κουντούρη, μέλος της Green Attack Θεσσαλονίκης.

«Φίλοι του πρασίνου» (friendsofurbangreen.gr)

Οπως δηλώνει και το όνομά τους, οι «Φίλοι του πρασίνου» διεκδικούν ένα πράσινο περιβάλλον και μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Υπερασπίζονται τους ελεύθερους δημόσιους χώρους, ενώ κάνουν μια μεγάλη εκστρατεία για τα πρώην στρατόπεδα. Ταυτόχρονα, τα μέλη κάνουν σεμινάρια για το περιβάλλον, ενημερώνοντας κυρίως παιδιά και νέους. Την προηγούμενη χρονιά, σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας, οι «Φίλοι του πρασίνου» διοργάνωσαν τον πρώτο μαθητικό διαγωνισμό με θέμα το πράσινο σχολείο. Μάλιστα, τα δυο σχολεία που πήραν το πρώτο βραβείο θα γίνουν τα δυο πρώτα πιλοτικά πράσινα σχολεία της Θεσσαλονίκης. «Σήμερα μας δίνεται η τελευταία ευκαιρία για μια πράσινη πόλη και αυτή είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί», σημειώνει ο Γρηγόρης Νικολαΐδης.

«Επιτροπή Πρωτοβουλίας Πολιτών για την Προστασία της Παραλιακής Ζώνης στο Καραμπουρνάκι» (karabournaki.blogspot.com)

Η επιτροπή αυτή ανήκει στο «Δίκτυο Κινήσεων Θεσσαλονίκης», το οποίο περιλαμβάνει μια σειρά από συλλογικότητες και πρωτοβουλίες. Το δίκτυο ασχολείται μ' ένα εύρος ζητημάτων, από τα τραπεζοκαθίσματα μέσα στην πόλη μέχρι τη διεκδίκηση των πρώην στρατοπέδων. Η Επιτροπή για το Καραμπουρνάκι δημιουργήθηκε από κατοίκους της περιοχής οι οποίοι ανησυχούν για την παραλιακή ζώνη. «Η γνώμη μας είναι πως κάτω από τις οδούς Πλαστήρα και Σοφούλη δεν πρέπει να χτιστεί απολύτως τίποτα. Ηδη έχουμε συλλέξει τρεις χιλιάδες υπογραφές», τονίζει ο Γιάννης Καϊμακτσίδης.

«ΑΛΤρουϊστές» (altrouistes.blogspot.com)

Οι «ΑΛΤρουϊστές» αποτελούνται από εκείνους που αποφοίτησαν από το Λύκειο Τούμπας το 1977, ενώ οι δράσεις τους ξεκίνησαν πριν από δυο χρόνια. «Είμαστε μια ομάδα αποφοίτων που έχουμε κρατήσει επαφές από τότε που αποφοιτήσαμε. Αποφασίσαμε από κοινού, λοιπόν, να πάρουμε πρωτοβουλίες κοινωνικού, πολιτιστικού και οικολογικού χαρακτήρα», σημειώνει ο «ΑΛΤρουϊστής» Κυριάκος Αντωνίου. Η συγκεκριμένη ομάδα έχει οργανώσει μέχρι στιγμής 28 δράσεις. Αρκετές από αυτές αφορούν τη διανομή τροφίμων και ρούχων σε δομές και οργανισμούς που έχουν ανάγκη, όπως είναι το Παπάφειο και το Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων. «Αισθανθήκαμε ότι το κράτος απουσιάζει από σημαντικούς τομείς της τοπικής κοινωνίας και θελήσαμε να επέμβουμε», καταλήγει ο κ. Αντωνίου.

«Χάρισέ το» (Xariseto.gr)

Μην το πετάς, χάρισέ το! Αυτό είχαν στο μυαλό τους η Γεωργία Δημούδη και ο Μάκης Προδρόμου, όταν αποφάσισαν να δημιουργήσουν το «xariseto.gr». Η φιλοσοφία του συγκεκριμένου εγχειρήματος είναι να αποκτήσει κάποιος, χωρίς χρήματα, ένα αντικείμενο που κάποιος άλλος αποφάσισε να χαρίσει. Στην ηλεκτρονική σελίδα «xariseto.gr» υπάρχουν αγγελίες προσφοράς και ζήτησης, ενώ σε τακτά χρονικά διαστήματα διοργανώνονται χαριστικά παζάρια. «Χαρίζονται τα πάντα. Από βιβλία και ρούχα μέχρι ψυγεία, έπιπλα ή ακόμη και αυτοκίνητα. Σήμερα έχουμε περισσότερα από 22.000 μέλη. Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, μας έμαθε ακόμη περισσότερος κόσμος και υπάρχει μεγάλη κινητικότητα», εξηγεί η κ. Δημούδη.

Η ΑΠΟΡΡΟΙΑ

2011-01-30T11:48:00.001+02:00

Δεν διαλέγεις πότε θα γεννηθείς, σε ποια χώρα, από ποιους, πλούσιος ή φτωχός.
Οφείλεις, αν όχι ν' αποδεχθείς αυτό το γεγονός, τουλάχιστον να προσαρμοστείς, αν και μεταξύ μας δεν ξέρω την ουσιαστική διαφορά των λέξεων.
Και το λέω αυτό, γιατί η πλειοψηφία των ανθρώπων που γνωρίζω, παραπονιέται.
Για την τσιμεντούπολη, για την ηχορύπανση, για το μποτιλιάρισμα, για το περιβάλλον και πάει λέγοντας.
Υπάρχουν αυτά τα δεινά και μύρια άλλα τόσα. Είναι όμως απόρροια της εξέλιξης μας. Της εξέλιξης του ανθρώπου σε αυτόν τον πλανήτη.Της προσπάθειας του να βελτιώσει την ζωή του. Ξεκίνησε με το βέλος, το υνί, τον μοχλό, τον τροχό και έχει φτάσει στην σημερινή εποχή, όπου πατάει κουμπιά για να ζεσταθεί, δροσιστεί, μαγειρέψει, πλύνει, που επικοινωνεί σε μηδενικό χρόνο με όλον τον πλανήτη, ανοίγουν οι πόρτες στο διάβα του, πετάει από χώρα σε χώρα, σε άλλους πλανήτες........
Αντιλαμβανόμαστε όμως πως τα μέσα που έχουμε ανακαλύψει για να μας εξυπηρετούν, που τα κατασκευάσαμε για καλύτερη διαβίωση, σε πολλές περιπτώσεις μας δυναστεύουν.
Αντί να τα χειριζόμαστε μας χειρίζονται.
Αφενός γιατί επιθυμούμε το τελευταίο μοντέλο, αφετέρου γιατί επαφιόμαστε σε αυτά και δεν λειτουργούμε τα χέρια μας, τα πόδια, μάς φυλακίζουν σε φανάρια, μάς καθηλώνουν σε καναπέδες.
Δυστυχώς ή ευτυχώς οι επιστημονικές γνώσεις και τα τεχνολογικά επιτεύγματα δεν μπορούν ακόμη να μας ταξιδέψουν στο παρελθόν. Δεν μπορούμε ως εκ τούτου να βιώσουμε άλλες εποχές.
Έχουμε όμως υπόψιν μας πώς ζούνε οι Βουσμάνοι, οι Ινουί, οι νομάδες.
Αν δεν είναι ούτε αυτός ο τρόπος ζωής στα μέτρα μας, τότε αυτό που μας απομένει είναι ή να απολαύσουμε αυτό που δεν μπορούμε να αποφύγουμε , ή να αποφύγουμε ό,τι δεν μπορούμε να απολαύσουμε ή να γκρινιάζουμε και να παραπονούμαστε.
Εκτός αν κάποιους τους ευχαριστεί!!

2011-01-17T15:19:00.000+02:00

Δεν πληρώνω δεν πληρώνω, λέει το οργανωμένο; κίνημα πολιτών και καλά κάνει, δεν πληρώνω λέει και ο ομόεθνος του Ντάριο Φω του εμπνευστή του μηνύματος -κινήματος Σίλβιο Μπερλουσκόνι για τους δικούς του λόγους και προβάλλεται στις αρχικές ειδήσεις.
Μου προκάλεσε θλίψη.
Προσπάθησα να το δω με ιλαρότητα, σαν αντιστάθμισμα σε όλα αυτά τα θλιβερά που μας περιτριγυρίζουν, αλλά .....δεν.
Στις πρώτες σελίδες και το φιάσκο της αστυνομίας όπως αποκαλούν τα media, την σύλληψη της "κόρης πρώην στελέχους της R.A.F.
Φιάσκο του τύπου θα πω εγώ, που δεν διασταυρώνει στοιχεία.
Από την άλλη, αν το σκεφτείς, όλες οι ειδήσεις θα πρέπει να δημοσιεύονται και είναι στην κρίση μας να τις ιεραρχούμε και να τις αξιολογούμε.

Πολλά ενδιαφέροντα και ουσιαστικά κρύβονται στις μεσαίες σελίδες και καλά θα κάνουμε να τα αλιεύουμε.

Γιατί όπως είπε και ο Isaac Asimov:

"Αν η γνώση μπορεί να προκαλέσει προβλήματα, δεν είναι η άγνοια που θα μας βοηθήσει να τα λύσουμε."

THESSALONISTAS

2011-01-09T14:48:00.000+02:00

Thessalonistas μια λέξη που μάλλον θα ακουστεί αρκετά, φέτος.

Μια ομάδα νεοσύστατη, ενθουσιώδης, ανομοιογενής, δραστήρια.

Πολίτες ενεργοί, αποφασισμένοι για την αλλαγή μέσω της συμμετοχής.

Πρώτη δραστηριότητα της νέας χρονιάς και δεύτερη από την σύστασή τους,

οι Θεσσαλονίστας με κέφι και όρεξη αναλαμβάνουν να καθαρίσουν και αναδιαμορφώσουν αυτά που όφειλαν να είναι καθαρά και συμμαζεμένα.

Για μένα αυτό είναι και το παράδειγμα.

Τίποτε να μην θεωρούμε αυτονόητο,

να συνειδητοποιήσουμε ότι πολλά εξαρτώνται από τη συμμετοχή μας,

αν φυσικά μας ενδιαφέρει μια πόλη όμορφη,

βιώσιμη,

καθαρή,

ανθρώπινη.

ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

2010-12-19T10:02:00.001+02:00

Φθάσανε, ήρθανε και φέτος τα Χριστούγεννα.
Εν μέσω κρίσης.
Δεν τα νοιάζει.
Και δεν πρέπει.
Νοιάζει εμας που έχουμε συνδέσει και συνδυάσει τα Χριστούγεννα με τα δώρα.
Που έχουμε ταυτίσει το κόστος των δώρων με το μέγεθος των συναισθημάτων μας.
Τα δώρα ναι, αντικατοπτρίζουν τα όποια συναισθήματά μας, μα συμβολικά.
'Ετσι τουλάχιστον πιστεύω.
Οτιδήποτε χωρίς αξία, ένα άνθος, μια κάρτα με ευχές κάτι φτιαγμένο από τα χεράκια μας, όταν έχει περιτύλιγμα, τη έμπρακτη φροντίδα, τη δεδηλωμένη στοργή, το αποδεδειγμένο νοιάξιμο, την κάθε είδους συμπαράσταση, πλέον δεν κοστολογείται.
Πώς να αποτιμήσεις την πληρότητα, την ασφάλεια και σιγουριά που σου παρέχει η αγάπη με πράξεις;

Φαντάσου........

2010-12-09T17:37:00.000+02:00

Φαντάσου μια χώρα

που ποτέ δεν γκρινιάζει

κι ας αναστενάζει

Φαντάσου ένα έθνος

που τ άλλα δεν υποτιμά

κι ας περήφανα κοιτά

Φαντάσου μια πόλη

που δεν μιζεριάζει

κι αλάνες χαράζει

Φαντάσου μια ενορία

που δεν έχει αιτία

να ξεχωρίζει θρησκεία

Φαντάσου μια συνοικία

που δεν ξαγρυπνά

με την πόρτα ανοιχτά

Φαντάσου μια γειτονιά

όλη μιαν αγκαλιά

σε χρόνια χαλεπά

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ, ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ, ΠΡΟΣΦΟΡΑ

2010-11-27T11:49:00.000+02:00

"Ελεημοσύνη δίνουν αυτοί που έχουν."

Σ' ευχαριστώ Γιώργο για την πάσα. όπως λένε και οι δημοσιογράφοι.

Εν πρώτοις δεν μ' αρέσει η λέξη ελεημοσύνη, -θα πρέπει να το ψάξω;- θα προτιμούσα τη λέξη φιλανθρωπία ή αρωγή.

Έπειτα, οποιονδήποτε όρο και να χρησιμοποιήσουμε, δεν τον ταυτίζω αποκλειστικά και μόνο με οικονομική βοήθεια.

Είμαι όμως σίγουρη πως, αν εξαιρέσουμε τους άπορους, μπορεί ο καθένας μας να διαθέσει 5€ τον μήνα σε κάποια συσσίτια, καθιερωμένα πια σε πολλούς φορείς.

Αν πραγματικά θέλω να συμπαρασταθώ στα άτομα που πηγαίνουν σε αυτά, δεν θα πρέπει να με νοιάζει ποιος φορέας τα υλοποιεί.

Αν πιστεύω πως δεν αξίζουν της προσοχής μου, γιατί ευθύνονται τα ίδια για την κατάστασή τους, μπορώ να διαθέσω το ευτελές αυτό ποσό, στους γιατρούς χωρίς σύνορα, στο Ι.Ν.ΚΑ., σε περιβαλλοντολογικές ή οικολογικές οργανώσεις, ενάντια στον αναλφαβητισμό και πάει λέγοντας.

Έστω, ότι δεν μου περισσεύει φράγκο.

Υπάρχουν πάρα πολλά που μπορούμε να προσφέρουμε στον συνάνθρωπο και στην κοινωνία προσφέροντας από τον ελεύθερο χρόνο μας.

Από το πολύ απλό να διαβάζουμε λογοτεχνία στη Σχολή Τυφλών, (υπάρχει), να κρατάμε συντροφιά σε τακτά διαστήματα σε ηλικιωμένα ή ακινητοποιημένα άτομα στο σπίτι τους, (φιλικές κατ οίκον επισκέψεις λέγεται το πρόγραμμα), να συνοδεύουμε παιδιά από διάφορα ιδρύματα, (ορφανοτροφεία ή για ειδικές ανάγκες), σε εικαστικές και άλλες εκδηλώσεις της πόλης μας........ και σε πολλά και διάφορα ακόμα που χρειάζονται από λίγο έως περισσότερο ψυχικό σθένος.

Είναι γεμάτα τα νοσοκομεία μας από πάσχοντες με ανίατες αρρώστιες ή με κινητικά προβλήματα που δεν έχουν συγγενείς ή φίλους να διεκπεραιώσουν γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Πιστεύω πως έγινα κατανοητή, να μην μακρηγορώ περισσότερο, είμαι απόλυτα πεπεισμένη πως μπορούμε να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο, είτε μας περισσεύουν είτε όχι, αρκεί να το θέλουμε.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;

2010-11-21T13:28:00.002+02:00

Πέρυσι τέτοια μέρα άμα μου έλεγε κάποιος πως πρόκειται να μειωθούν συντάξεις, επιδόματα και όλα αυτά περί μνημονίου και τα τοιαύτα, θα τον έλεγα το λιγότερο φαντασιόπληκτο και μπορεί να έβαζα και στοίχημα ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να συμβεί.

Σήμερα δηλώνω ότι περιμένω τα χειρότερα.

Ό,τι και να μου πουν θα το πιστέψω.

Και χρεοκοπίες και επιστροφή στη δραχμή και το σενάριο (είχα λυθεί στα γέλια όταν το πρωτοάκουσα), πως κάπου στις Ινδίες τυπώνονται οι δραχμούλες μας...... για πιο οικονομικά.

Φως δεν βλέπω από πουθενά, το μυαλό μου τριγυρνάει στους ανέργους που όλο και πληθύνονται και στο τι θα κάνουν αυτές οι στρατιές του χρόνου τέτοιον καιρό, που δεν θα παίρνουν πια το επίδομα.

Η πενία τέχνες κατεργάζεται ναι, η κρίση οξύνει την κρίση θα συμφωνήσω, βλέπεις τη ζωή με άλλο μάτι- το δεξί;- μέσα από δεινά, μάλιστα, μα όλα αυτά δε γεμίζουν στομάχια δεν πληρώνουν νοίκια και κοινόχρηστα, άμεσα τουλάχιστον.

Γι αυτό και όταν άκουσα από μια φίλη ( γειά σου ρε Σέβη) πως λύσεις στο αδιέξοδο, θα επιχειρήσουν να δώσουν Γαβράς, Γλύκατζη-Αρβελέρ και Σερέφας στο Βασιλικό Θέατρο το Σάββατο το απόγευμα με συντονιστή την εφημερίδα Μακεδονία, έσπευσα ελπίζοντας.

Κάτι τέτοιο άκουσα και σε ανακοίνωση ραδιοφώνου.

Τελικά όμως το θέμα ήταν : Αν η Ελλάδα είναι τόπος καταγωγής ή τουριστικός προορισμός ή πέρα και πάνω από αυτά μία ιδέα.

Η κυρία Αρβελέρ, ο κ. Γαβράς και ο κ.Σερέφας καλέστηκαν να αναπτύξουν έναν μονόλογο για να απαντήσουν.

Ο Γαβράς έλαμψε (sic) δια της απουσίας του, ο Σερέφας επιχείρησε να διαβάσει ένα μονόλογο εν είδει θεατρικού κειμένου, όπως επεξήγησε, και, η κυρία Αρβελέρ μας τόνωσε το ηθικό ξεναγώντας μας στο ελληνικό μεγαλείο ανά τους αιώνας.

Πολύ καλά και άριστα όλα όσα ακούστηκαν, κούρασαν μερικά αυτιά οι αλληγορίες του γνωστού συγγραφέα (έτσι εξηγείται το επιχείρησε) και χάιδεψαν όλων οι αίνοι της διεθνούς εμβέλειας βυζαντινολόγου.

Δυστυχώς δεν είχαν σχέση με αυτά που εγώ περίμενα.

Άλλο θέμα ανέμενα, άλλο μου προέκυψε.

Δεν θα πω πως πήγε άχρηστο το απόγευμα μου, αναρωτήθηκα όμως πόσα χρήματα δαπανήθηκαν για αυτό και αν θα έχουν αντίκρυσμα στη χώρα μας.

Φοβάμαι μήπως, όσον αφορά την Ελλάδα , από το θέμα της ημερίδας απομείνει μόνο η ιδέα.

Επείγον και σημαντικό, κλικάρερτε.

INTIMACY

2010-11-17T13:12:00.002+02:00

Το τελείωσα το "οικείες απιστίες"

intimacy ο τίτλος στο πρωτότυπο,
που μεταφράζεται αν δεν κάνω λάθος οικειότητα.
Κατ εμέ, ατυχής η απόδοση.
Ο ήρωας δεν είναι βέβαια και κανένας πιστός, αλλά όπως το είδα εγώ, το κεντρικό "δίδαγμα" δεν είναι τόσο το ζήτημα της μοιχείας, ούτε ο θεσμός του γάμου, αλλά πόσο έτοιμοι είμαστε να έρθουμε κοντά με τον - την συμβία μας.
Αν και ο ίδιος ο συγγραφέας

σε μια συνέντευξη του λέει: «H διάλυση των οικογενειών είναι ένα από τα βασικά θέματα της εποχής μας. Όπως είναι και η θέση των παιδιών στη ζωή μας, η εξουσία που τους δίνουμε μέσα απ' αυτά που κάνουμε. Δεν πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που λέει απλώς "Ας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει". Είναι ένα μυθιστόρημα που μιλά για τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη να είσαι καλός πατέρας και συγχρόνως καλός σύζυγος. Μπορείς να είσαι και τα δύο; [...] Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ξεφύγουν, αλλά δεν μπορούν. Ίσως το βιβλίο αυτό τους κάνει ν' αναρωτηθούν πώς θα ήταν η ζωή τους αν τελικά ξέφευγαν...».
Αν τελικά, λέω εγώ, ξέφευγαν οι άνθρωποι αυτοί από το γάμο τους, με τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τις φοβίες και ανασφάλειες που έχει ο ήρωας αυτού του βιβλίου, θα έβλεπαν πως δεν ήταν ο γάμος το πρόβλημα τους, αλλά ο εαυτός τους.
Μέσα από τον μονόλογο του ήρωα, αυτό κατάλαβα.
Μπερδεμένο κουβάρι και οι σκέψεις του και και συναισθήματά του.
Στο βιβλίο φαίνεται πως τον τρομάζει η οικειότητα με τους άλλους, αλλά η πραγματικότητα είναι πως τον τρομάζει η γνωριμία του εαυτού του.
Εξαιρετικό το βιβλίο, καλογραμμένο, σαρκαστικό, έξυπνο, σημερινό.
Αντανακλά τα προσωπικά και κοινωνικά μας αδιέξοδα με ενδιαφέρουσα γραφή.

ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΟΙ ΓΑΜΟΙ

2010-11-06T09:47:00.003+02:00

Το ενδιαφέρον των ακαδημαϊκών ερευνητών εξάπτεται ολοένα και περισσότερο από τα ζευγάρια που είναι πολλά χρόνια παντρεμένα, υποβάλλοντας τα σε τεστ ή ακόμη και εγκεφαλογραφήματα, για να διαλευκανθεί το μυστήριο της αγάπης που αντέχει στο χρόνο.
Μέσω τηλεφωνικής έρευνας, συγκεντρώθηκαν 274 άντρες και γυναίκες σε μακροχρόνιες σχέσεις.
Προς έκπληξή των ερευνητών, διαπιστώθηκε ότι περίπου το 40% των συμμετεχόντων εξακολουθούσαν να είναι τρελά ερωτευμένοι με τον σύντροφό τους. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι υπόλοιποι ήταν δυστυχισμένοι. Πολλοί εξ αυτών αντλούσαν μεγάλη ικανοποίηση από τη σχέση τους και παρέμεναν ερωτευμένοι, απλώς όχι τόσο έντονα.
Σε άλλη μελέτη, 17 άνδρες και γυναίκες που ήταν τρελά ερωτευμένοι δέχτηκαν να υποβληθούν σε εγκεφαλογραφήματα, προκειμένου να διαπιστωθεί πώς απεικονίζεται στον εγκέφαλο ο διαρκής έρωτας. Οι συμμετέχοντες, που ήταν παντρεμένοι κατά μέσω όρο επί 21 χρόνια, έβλεπαν μια φωτογραφία του/της συζύγους. Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης, τους έδειχναν και φωτογραφίες δυο φίλων τους.
Σε σύγκριση με την αντίδραση τους όταν έβλεπαν τους φίλους τους, η θέα του/της συζύγου ενεργοποιούσε περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με τον έρωτα, με την ίδια ακριβώς ένταση που ενεργοποιήθηκαν και στους εγκεφάλους ζευγαριών που είχαν ερωτευθεί πρόσφατα όταν υποβλήθηκαν στην ίδια εξέταση. Ωστόσο, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι στα μεγαλύτερα ζευγάρια ενεργοποιούνταν και περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με το συναισθηματικό δέσιμο, γεγονός που υποδεικνύει ότι η ικανοποίηση και το πάθος στο γάμο μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς το ένα να αποκλείει το άλλο.
"Νιώθουν την ευφορία, αλλά παράλληλα νιώθουν την ηρεμία και την ασφάλεια που νιώθουμε όταν είμαστε συναισθηματικά δεμένοι με κάποιον" αποφάνθηκαν οι ερευνητές προσθέτοντας πως ήταν ενδεικτικό ότι φρόντιζαν τη σχέση.

Στην Έρη και σε όσους νιώθουν έτσι.

Χρόνια σου πολλά!!!!

2010-10-28T14:15:00.003+03:00

Με αφορμή το τηλεοπτικό σήριαλ"Το νησί", που είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Βικτώριας Χίσλοπ, λέγονται και γράφονται πολλά, τόσο για την Σπιναλόγκα, όσο και για την αντιμετώπιση την πασχόντων.
Θα θέσω μια διαφορετική άποψη.
Μπορεί να υπήρξε κολαστήριο το νησί, μα η πρωταρχική ιδέα, απ' ό,τι μας είπε ο ξεναγός μας όταν επισκεφθήκαμε το νησί, δεν ήταν να κατοικηθεί από τους Χανσενικούς ώστε να εγκαταλειφθούν στη μοίρα τους.
Την παρουσίασε ως μια ευφυέστατη κίνηση του Βενιζέλου, ώστε να αναγκαστούν οι ευκατάστατοι Τούρκοι που έμεναν εκεί, μετα την ανακήρυξη της Κρήτης σε αυτόνομη Πολιτεία το 1898, να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Από μαρτυρίες είναι πια γνωστά τα βάσανα, οι κακουχίες και οι δυσμενείς συνθήκες των αρρώστων εκεί.
Υποθέτω όμως πως η ζωή αυτών των ανθρώπων δεν θα τύχαινε καλύτερης μεταχείρισης, οπουδήποτε.
Εδώ, σήμερα, που θέλουμε να λεγόμαστε μια κοινωνία εκπολιτισμένη και ενημερωμένη, δεν δίνουμε το χέρι μας σε κάποιον που έχει ένα ασυνήθιστο σπυράκι, για να μην αναφέρω την αντιμετώπισή μας σε φορείς του Aids.
Η λέπρα ήταν μια αρρώστια που σε παραμόρφωνε αποκρουστικά.
Μια νόσος που δεν ξέραν αν ήταν κληρονομική, λοιμώδης, μεταδοτική.
Παρόλα αυτά δεν ήταν λίγοι εκείνοι που συμπαραστάθηκαν στους δικούς τους ή και γενικότερα στους αρρώστους.
Ας κρατήσουμε αυτούς σαν παράδειγμα, ας δώσουμε ελαφρυντικά στους υπόλοιπους και ας αναρωτηθούμε τι θα κάναμε εμείς.
Ως υγιείς. Γιατί ως νοσούντες ούτε να το διανοηθώ.

Η μανία για μητρότητα είναι ναρκισσιστική

2010-10-22T16:12:00.000+03:00

ΜΙΑ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΡΙΑ ΚΑΙ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΑ ΗΡΘΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Της ΝΤΑΝΙ ΒΕΡΓΟΥ

«Από τη Σιμόν ντε Μποβουάρ και τον αγώνα για το δικαίωμα στην έκτρωση και την προφύλαξη των γυναικών φτάσαμε σε μία εποχή που γυναίκες 40, 50 και 60 χρόνων σαν μανιακές κυνηγούν να βρουν το νόημα της ζωής μέσα από την απόκτηση παιδιού. Μόνο που η μητρότητα δεν είναι η διαδικασία. Είναι το μετά. Μετά, τι κάνουμε;».

Είναι τα λόγια της Τζούλια Κρίστεβα, καθηγήτριας Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris VII, ψυχαναλύτριας, μέλους της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας των Παρισίων, γλωσσολόγου, κοινωνιολόγου, μυθιστοριογράφου, ενεργού φεμινίστριας, μαθήτριας της Σιμόν ντε Μποβουάρ, που ήρθε στην Αθήνα για να συμμετάσχει στο Διεθνές Φόρουμ Ψυχανάλυσης. Χθες το απόγευμα μίλησε και στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα «Η γυναίκα στην ψυχανάλυση».
«Οι γυναίκες σήμερα κατακλύζονται από την επιθυμία για απόκτηση παιδιού», μας λέει. «Χρησιμοποιούν κάθε δυνατότητα που τους προσφέρει απλόχερα η επιστήμη. Παλεύουν με μανία, πολλές φορές ακόμα και να υπερβούν τη φύση. Εξαντλούνται. Είτε το παιδί έρχεται ως η μόνη επιτυχία μιας γυναίκας που νιώθει ότι έχει αποτύχει στη ζωή είτε ως μία ακόμα επιτυχία μίας καριερίστριας, η σημερινή τάση για απόκτηση παιδιού έχει κάτι από φρενίτιδα και κίνητρα καθαρά ναρκισσιστικά. Αλλά η μητρότητα είναι το μετά. Είναι το να μπορείς να σκέφτεσαι μπαίνοντας στη θέση του άλλου, του παιδιού. Αυτό μου είχε πει η Αγία Τερέζα της Αβιλα, στην οποία αφιέρωσα το νέο μου βιβλίο, όταν τη ρώτησα τι είναι η συμβολική μητρότητα. «Είναι να μπορείς να μπαίνεις στη θέση του άλλου, να δέχεσαι, να καταλαβαίνεις την ετερότητά του».

«Το πάθος για τη μητρότητα» είναι η νέα σας ερευνητική δουλειά. Τι αναζητάτε;

«Μιλάμε στην ψυχανάλυση για τον ρόλο του πατέρα και λιγότερο για τον ρόλο της μητέρας. Απουσιάζει η εικόνα της λαϊκής, σύγχρονης μητέρας, μια εικόνα της που να μην είναι θρησκευτική-Παναγία.
Η μητέρα συμβολικά είναι ένας "φάκελος", ένα "κουτί". Η σχέση μητέρας-παιδιού είναι σχέση αγάπης και μίσους. Ο δεσμός είναι πολύ ισχυρός, ενστικτώδης, βιολογικός, σωματικός, αδιαμεσολάβητος. Η μητέρα μεταδίδει τη γλώσσα και τις αξίες. Σέβεται την αυτονομία του παιδιού, είναι αλληλέγγυα, δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να είναι ο εαυτός του. Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται το παιδί να γίνει ξένος. Αν δεν το δει η μητέρα ως ξεχωριστή οντότητα, δεν θα μπορέσει το παιδί να γίνει ο εαυτός του. Χρειάζεται η μητέρα να κάνει επανεκκίνηση μετά τη γέννα, να υπερβεί το πάθος και να γίνει πηγή ελευθερίας. Η πλειονότητα των μητέρων τα καταφέρνουν. Ομως, με τις πιέσεις που βιώνουν στις μέρες μας, συχνά αποτυγχάνουν. "Το παιδί έρχεται από εμένα και είναι κομμάτι μου. Το λατρεύω", σκέφτονται. Στέκονται πάνω από το παιδί όχι ως αντικείμενο, αλλά ως ναρκισσιστικό έργο. Η ψευδαίσθηση αυτή των γυναικών με θυμώνει. Γι' αυτό έχουμε εγκληματικότητα, μητέρες που σκοτώνουν τα παιδιά τους. Αφού τα "έχουν", τα καταστρέφουν. Και δεν χρειάζεται να τα σκοτώσουν για να τα "σκοτώσουν". Τα σκοτώνουν ψυχικά. Ορισμένα γίνονται μέχρι και ψυχωσικά. Γι' αυτό θέλουμε την αποπαθοποιημένη -χωρίς πάθος- εικόνα της μητέρας. Ωστόσο, τα παιδιά καταφέρνουν να μιλήσουν, να πάνε σχολείο, μέχρι και πρόεδροι γίνονται... (γελάει). Δεν θα 'πρεπε όμως η μητρική αγάπη να βασίζεται στο κέρδος. Είναι αγάπη εξιδανικευμένη, που ενέχει την πλήρη παράδοση και αφοσίωση».

Ποιο το αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης σε γυναίκες, άνδρες, στην οικογένεια;

«Η οικονομική κρίση μας πληγώνει, μας εξευτελίζει και αφήνει ανοιχτή την τρομακτική απειλή της κατάθλιψης. Ο ψυχικός κλονισμός διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η γυναίκα, που έχει διανύσει αρκετά χιλιόμετρα μέχρι σήμερα, έχει ταυτότητα και δύναμη. Εκείνη δομεί την οικογένεια και την ανακατασκευάζει όταν χρειάζεται. Η γυναικεία αντοχή είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο. Ωστόσο, δεν υπάρχουν δομές να βοηθήσουν τη γυναίκα, να την καθοδηγήσουν, να τη στηρίξουν όταν εκείνη ανήκει σε ευπαθείς ομάδες, όπως οι γυναίκς που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές ή είναι μετανάστριες.
Η θέση του άνδρα, από την άλλη, έχει αποδυναμωθεί. Τα συμπτώματα αυτής της αποδυνάμωσης είναι η ανάπτυξη της ομοφυλοφιλίας και η καταφυγή σε πνευματικές πρακτικές (θρησκεία κ.ά.)».

Πηγή:Ελευθεροτυπία

2010-10-17T18:21:00.002+03:00

Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης tetradis@enet.gr.

Μπορεί να ακουστεί παράξενο, αλλά κατά τη γνώμη μου το σημαντικότερο γεγονός εδώ και πολύ καιρό στα ανθρώπινα είναι ο απεγκλωβισμός των 33 μεταλλωρύχων από τα 700 μέτρα βάθος του ορυχείου, όπου ήταν θαμμένοι.

Για να είμαι πιο ακριβής, δεν είναι ο απεγκλωβισμός το σημαντικό αλλά η ίδια η θέση αυτών των ανθρώπων εκεί κάτω και η στάση που κράτησαν επί 68 μέρες στα έγκατα της γης. Μια στάση που φαίνεται να μην έγινε κατανοητή από μια τάξη του πάνω κόσμου, η οποία χτίζει και δημιουργεί πρότυπα ανθρώπων που όλο και πιο πολύ δυσκολεύονται να ζήσουν σ' αυτόν τον κόσμο.
Δεν έχει αναδειχτεί το μείζον, φερ' ειπείν, ότι ο ένας και μοναδικός παράγοντας που έφερε πίσω σώους και αβλαβείς τους ανθρώπους δεν ήταν μήτε το σώμα τους ούτε η οικονομική τους επιφάνεια, ούτε η ομορφιά τους, ούτε η θέση τους στην κοινωνία. Αλλά η συναισθηματική δύναμη κάποιων από αυτούς. Αυτό που οι πολλοί άνθρωποι λένε ψυχή και που οι λίγοι υποψιάζονται ότι έχει να κάνει με την ενέργεια του σώματος σε σχέση με το περιβάλλον του.
Ας λέγεται όπως θέλει. Απ' όπου και αν ορμάται, δεν είναι τυχαίο που όλοι καταλαβαίνουμε για τι μιλάμε. Και μιλάμε για το ίδιο πράγμα.
Αυτή, λοιπόν, η ψυχή κάποιων από τους θαμμένους μεταλλωρύχους ήταν που κράτησε τα 700 μέτρα χώμα και βράχια από πάνω από τους υπόλοιπους και δεν έπεσαν να τους πλακώσουν όλους. Να τους πλακώσουν πραγματικά. Γιατί εκεί, στα πολύ δύσκολα, όπως και σε κάθε πολύ δύσκολα, αυτό που σώζει τους ανθρώπους ή τους καταστρέφει δεν είναι ούτε ο πλούτος, ούτε η ομορφιά τους, ούτε η μούρη τους στην κοινωνία. Είναι το τσαγανό που κουβαλάνε μέσα τους.
Αυτούς τους 33 του κάτω κόσμου τους έσωσαν εκείνοι που με τη στάση τους έγιναν παράδειγμα και στήριγμα για τους υπόλοιπους. Αυτοί, που και τους ακραία φοβισμένους και τους πανικόβλητους τους μετέτρεψαν σε γενναίους ανθρώπους. Γενναίους μέσα τους.
Ακούγεται έτσι σαν γελοιότητα και σαν να μην έχει επαφή με την πραγματική φύση των ανθρώπων ο τόσος τονισμός για την ανάγκη μέχρι και εξάμηνης ψυχολογικής στήριξης των πρώην εγκλωβισμένων, από επαγγελματίες του είδους. Οπως υπερβολή ακούγεται και η τόση υπερπροστασία, που διαχύθηκε αίφνης από τον μιντιόκοσμο γι' αυτούς, που μπήκαν στη στοά σαν άνθρωποι καθημερινοί και βγήκαν γίγαντες.
Αυτό που η σύγχρονη μαμοθρεφτολογία έχει αναδείξει σαν κυρίαρχο τρόπο, σαν οδηγό, σαν πρότυπο ζωής, έρχεται η ίδια η ζωή να το χλευάσει. Πόσο φτωχός ουσιαστικά είναι ο ψυχολόγος, που θα καθήσει απέναντι απ' το θηρίο. Ενα θηρίο που πάλεψε και νίκησε κάθε αρχέγονο φόβο. Και επιβιώνοντας επιβεβαιώθηκε σχεδόν απόλυτα.
Πόσο αμετροεπής θα ήταν ένας επιστήμονας που θα αναλωθεί σε ερωτήσεις αξιολόγησης, αντί να ρωτάει ευλαβικά να μάθει ο ίδιος, να δει, να καταλάβει πώς γίνεται η αδυναμία δύναμη. Και, τελικώς, πώς κερδίζει κανείς τον εαυτό του.

ΥΓ Για τρίτη φορά μέσα στο 2010 έκλεισε ο χώρος της Ακρόπολης από τους εργαζόμενους, που διαμαρτύρονται για τη μεταχείρισή τους από το ελληνικό κράτος. Οπου κράτος είναι όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Είναι να αναρωτιέται κανείς πόση βία έχουν υποστεί αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή τους ώστε να ξηλώνουν την κλειδαριά του αρχαιολογικού χώρου για να βάλουν μια δική τους.
Και πόση βία έχουν υποστεί για να κλειδώνουνε τον κόσμο, που έχει ταξιδέψει τον μισό πλανήτη για να δει τα μάρμαρα, απ' έξω, όχι για πρώτη φορά.
Πόση βία έχουν υποστεί, που να μη φτάνει απλώς το κλείσιμο των εκδοτηρίων των εισιτηρίων, ώστε να βλάπτεται πραγματικά μόνο ο αδικοπραγών, το κράτος;
Πόσες κυβερνήσεις από το 1997 και δώθε, τους τάζουν από τα αυτονόητα μέχρι λαγούς με πετραχήλια, για να κρατάνε ομήρους αυτούς, που στην ουσία φυλάνε ό,τι λαμπρότερο έχει πάνω της η γη του τόπου;
Πόσες κυβερνήσεις τους ψυθιρίζουνε στ' αφτί ταξίματα μέχρι παρανομίας για να τους έχουν να δουλεύουνε, φτηνό προσωπικό, αναλώσιμο στα διεστραμμένα καπρίτσια του κάθε νομοθέτη;
Κάτω απ' την Ακρόπολη παίζεται η φαρσοκωμωδία της σύγκρισης. Ο πολιτισμός που κάποτε αναδείχτηκε και ο πολιτισμός που υπάρχει. Το γελοίο είναι που ο ένας περηφανεύεται ότι είναι συνέχεια του άλλου. Ντροπή.

Οι απεγκλωβισμένοι μεταλλωρύχοι και η ιστορία τους είναι μια ευκαιρία να δει η κοινωνία τον εαυτό της στον καθρέφτη. Να διαπιστώσει για χιλιοστή φορά ότι οι άνθρωποι δεν χρησιμεύουν στον εαυτό τους αν πλάθονται για κουλουράκια. Αλλά για σίδερα.
Οι άνθρωποι δεν χρησιμεύουν στην κοινωνία τους αν προστατεύονται. Αλλά αν κινδυνεύουν. Οι άνθρωποι δεν δένονται μεταξύ τους με δεσμούς φιλίας, που είναι η πιο στενή σχέση ασφάλειας και ζεστασιάς, μέσα από την ανεμελιά. Αλλά μέσα από τη δοκιμασία. Οι άνθρωποι δεν απελευθερώνονται με την προστασία. Αλλά με την εγκατάλειψη.
Οι μεταλλωρύχοι της Χιλής βγήκαν από τα έγκατα της γης και μέσα στις αγκαλιές και τα δάκρυα των δικών τους ανθρώπων μπορούσε να δει κανείς τι άλλο τους κρατούσε ζωντανούς, γενναίους και αποφασισμένους:
Γυναίκες με μισοκούρελα και παιδιά ξυπόλητα και γριές και γέροι απεριποίητοι και φτωχοί. Πραγματικά φτωχοί. Αυτή η φτώχεια ήταν η περιουσία τους η ανεκτίμητη. Αυτή η φτώχεια ήταν ο πλούτος τους όλος. Που δεν μπορούσε να τον εξαγοράσει ο πλούτος του κόσμου όλου. Αυτό είχαν, και τη ζωή τους. Τίποτε άλλο; Την περηφάνια τους. Γι' αυτό που είναι.
Οι κάμερες συνόδευαν τους τελευταίους, που έφευγαν από τους μαχαλοκαταυλισμούς, με κάτι σακαράκες από τα διαλυτήρια αυτοκινήτων. Κάτι σκηνές από χαρτί φτιαγμένες. Με στρώματα τρυπημένα, και για σκεπάσματα κουρέλια ρούχων, πολύχρωμα, σαν την απροσποίητη χαρά, που έχουν οι άνθρωποι στις Ανδεις.
Αυτή ήταν η περιουσία των τριάντα τριών μεταλλωρύχων της πιο άγριας ερήμου σ' αυτό τον πλανήτη. Της Ατακάμα. Γι' αυτή και για τις ζωές τους λαχταρώντας επέζησαν. Γιατί ζωή χωρίς την αγκαλιά της αγαπητικιάς και της γυναίκας, του φίλου, του πατέρα και της μάνας, της κόρης, του γιου κι αυτών που αγαπάς, είναι ζωή σε φτώχεια τρισχειρότερη.
Φτώχεια για μια ανθρωπότητα που έχει εμπρός της τη ζωή να της θυμίζει πού είν' ο δρόμος. Κι αυτή, ανέμελη, σαν καλομαθημένη ανήλικη να ξεπουλάει τον εαυτό της για δυο χαρτονομίσματα ακόμα. Και δυο ακόμα. Και δυο ακόμα. Μέχρι πορνείας.

πηγή:Ελευθεροτυπία

scripta manent

2010-10-08T10:28:00.002+03:00

Τα γραπτά μένουν.
Μένουν και αναμένουν να τα επισκεφτείς ξανά και ξανά.
Μένουν ίδια μα και τόσο διαφορετικά σε κάθε επίσκεψη, σε κάθε επισκέπτη.
Αφορμή γι αυτές μου τις σκέψεις η δεύτερη ανάγνωση (στα 48 μου, έναντι της εφηβείας),του Υπόγειου του Ντοστογιέφσκι.
Τώρα εμβάθυνα.
Μάλλον τώρα αντιλήφθηκα το βάθος του υπογείου.
Προφανώς η πείρα, η αυτογνωσία, η ωριμότητα στάθηκαν σκαπάνη και φακός για αυτή την καταβύθιση.
Ένας μονόλογος το έργο,ένας μονόλογος εξομολογητικός , παράλογος, παραληρηματικός, ένα ψυχογράφημα-ανατομία της μοναξιάς, των παθών, της εκδικητικότητας, των αντικρουόμενων επιθυμιών, των αυτοκαταστροφικών επιθυμιών.
Από αυτές που παίδευαν τον συγγραφέα και τον βασάνιζαν στη ζωή του, μα, που στάθηκαν και το εφαλτήριο για τη μελέτη του στην ανθρώπινη ψυχή και έμπνευση για τα έργα του.
Ακόμη ένα έργο-σταθμός στην παγκόσμια βιβλιογραφία που διάβασα πρόσφατα, για πρώτη φορά όμως, -ποτέ δεν είναι αργά-, είναι ο Ξένος του Καμύ.
Άλλο ύφος, άλλη εποχή, άλλη προσέγγιση της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας μα εξίσου βαθύ.
Χθες ξεκίνησα τις "Οικείες Απιστίες" του Χανιφ Κιουρέισι , ένας μονόλογος και αυτό, πολύ σημερινό, πολύ στην εποχή μας και την καθημερινότητά μας.

Μα και τα θεατρικά έργα που παρακολούθησα πρόσφατα, μονόλογοι ήταν.
Το " La poupe", του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, τη "γυναίκα της Πάτρας" του Γιώργου Χρονά και το σεμινάριο βλακείας του Σάκη Σερέφα.
Τυχαίο; Έτσι νομίζω.
Τρία έργα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους και από άποψη και από σκηνοθεσία και από θέμα.
Το " La poupe" παίζεται ακόμη, τρέξτε να το δείτε, εξαιρετική η Άννα Κοκκίνου. Μέχρι την Κυριακή στο δημοτικό θέατρο Καλαμαριάς.
Κι επειδή κορεσμός δεν επήλθε ακόμη, λέω να πάω σήμερα σε ακόμη έναν μονόλογο, στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου με τη Νένα Μεντή σε μια ιδέα του Πέτρου Ζούλια.
Στο ραδιόφωνο ακούω τώρα την Γιασεμή Κηλαηδόνη να μιλάει για το Μαράν Αθά , ένα πνευματικό (όπως ακούω) μονόλογο 2,5 ωρών, σε σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη που θα παιχθεί αύριο και μεθαύριο στο θέατρο Άνετον.
Να μη τρομάζουμε λέει, θα έχει και διάλειμμα.
Από τα γραπτά ξεκίνησα και αλλού η ζωή με πήγε, ή μήπως όχι, γιατί και το τελευταίο θεατρικό απ ότι ακούω σε γραπτα κείμενα ενός μοναχού βασίζεται.
Τα χειρόγραφα επεξεργάστηκε ο Θωμάς Ψύρρας.

Ένας πραγματικά φθινοπωρινός Οκτώβρης

2010-10-06T11:20:00.000+03:00

Σε παρακινεί να μαζέψεις τα καλοκαιρινά, να κοιτάς από το παράθυρο τις στάλες και τις ομπρέλες να κυλούν, να αναπολείς το καλοκαίρι, να στοχάζεσαι τον Χειμώνα, το επέκεινα.

Μ' αρέσει να βιώνω τις μεταβατικές περιόδους.
Χαίρομαι που ζω σ' ένα τόπο που έχει εποχές.
Δεν ξέρω πόσες είναι πια, 2,3,4, όσες έστω έχουν απομείνει.
Αγαπώ, για να μη πω λατρεύω, την πόλη μου και την εξερευνώ και την ανακαλύπτω συνεχώς.
Θέλω να ενημερώνομαι για τις εκδηλώσεις της και προσπαθώ όσο μπορώ να συμμετέχω.
Και της πάει θαρρείς το φθινόπωρο της Σαλονίκης.
Φοράει τα γιορτινά της.
Εγκαινιάζεται με τη Διεθνή Έκθεση, γιορτάζει με τα Δημήτρια και κορυφώνεται με το εορταστικό της τριήμερο.
Οι περισσότεροι βέβαια Θεσσαλονικείς εκδράμουν εκείνες τις μέρες.
Μπορείς να πεις πως οι αργίες είναι τι δώρο της.

Ένα βιβλίο, ένα ταξίδι.

2010-10-02T11:23:00.002+03:00

Έτσι είθισται να λέγεται
και θα συμφωνήσω.

Ένα ταξίδι νου, καρδιάς, φαντασίας.

Ένα ταξίδι με μια αφετηρία, πολλούς προορισμούς,
ακόμα περισσότερους σταθμούς
και ίσως ίσως χωρίς τέρμα.

Το βιβλίο για μια συγκεκριμένη ομάδα

γίνεται όχημα για ταξίδια στη πολυφωνία,
στην πολυγνωμία, στην ομαδικότητα μα
πάνω απ όλα στην αποδοχή στο έτερο και στην ατομικότητα.

Για τη συγκεκριμένη ομάδα,
είναι το μέσο για να γνωρίσει τον κόσμο,
κυριολεκτικά

και μεταφορικά,

μα πάνω απ όλα το όχημα για να ένα ταξίδι στον εσώτερο εαυτό της,

κυριολεκτικά και μεταφορικά.

αποτυπώματα

2010-09-27T16:20:00.000+03:00

Γλυκά κι αν οι μέρες περνούν

θυμάρι κι αν μυρίζει το μέλι

για τα χνάρια που μέσα σου ζουν

γι αυτά μοναχά να σε μέλει

«Νεκρές γλώσσες»; Αστειεύεστε...

2010-09-23T17:42:00.000+03:00

«Τι απομένει από τις πρακτικές μας γνώσεις όταν φύγουμε από τα θρανία;

Τι απομένει από τον κύκλο του Οϊλερ και τις δευτεροβάθμιες εξισώσεις; Σχεδόν τίποτα. Και τι απομένει από τα Λατινικά και τα Ελληνικά; "Ολα εκείνα στα οποία οφείλουμε σήμερα αυτό που λέμε καλλιεργημένο πνεύμα" λέει ο συγγραφέας Χ. Κεραλί.
"Τα ιδρυτικά κείμενα της λογικής σκέψης, τη γέννηση των επιστημών και της πολιτικής, τη φιλοσοφική έρευνα που συχνά περνάει μέσα από την ετυμολογία, τη σχέση με τις ρίζες των περισσότερων λέξεων, τα γλωσσικά όπλα του Δικαίου, της Ιατρικής και εν γένει των επιστημών, την Αντιγόνη που έδειξε πως υπάρχουν υψηλότερες αξίες από τους ατελείς νόμους των ανθρώπων, όλους τους μεγάλους μας μύθους. Σίγουρα υπάρχουν εξαιρετικές μεταφράσεις του Ομήρου, του Θουκυδίδη, του Σοφοκλή. Ομως, τίποτα δεν συγκρίνεται με την εμπειρία να σκύβουμε πάνω στο πρωτότυπο".
Οι λεγόμενες "νεκρές γλώσσες" παραμένουν ζωντανές σε ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό. Κι αυτός ο πολιτισμός δεν πρόκειται να γίνει καλύτερος με τη δολοφονία των Ελληνικών και των Λατινικών πάνω στα σχολικά θρανία. Αντιθέτως, όπως είχε προβλέψει η Ζακλίν ντε Ρομιγί στο περιοδικό "Λε Πουάν" το 2007, αυτή η παιδαγωγική δολοφονία θα ανοίξει άλλη μια πόρτα στη σχολική βία και τη βαρβαρότητα.
Εγραφε η ελληνίστρια: "Αυτό που λατρεύω στα ελληνικά κείμενα είναι η συνάντηση με τη γέννηση της έλλογης σκέψης, η έκρηξη φωτός που πρωτοφάνηκε σε έναν κόσμο αμήχανο και σκοτεινό. Ο λόγος είναι το τείχος που προστατεύει από την κτηνωδία. Οποιος δεν γνωρίζει, όποιος δεν ξέρει να εκφραστεί, όπως πολλοί νέοι μας σήμερα, όποιος δεν έχει λόγο επαρκή για να ακουστεί, επειδή η σκέψη του είναι μπερδεμένη και σκοτισμένη, τότε δεν του απομένουν παρά οι γροθιές, το ξυλοκόπημα, η ωμή, ανόητη και τυφλή βία».

Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ Από τα «ΝΕΑ»

μια αλλιώτικη μέρα | μια μέρα χωρίς αυτοκίνητο

2010-09-20T19:09:00.000+03:00

Οι δράσεις της Parallaxi και του ‘’Θεσσαλονίκη αλλιώς’’ συνεχίζονται το Σεπτέμβριο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα χωρίς Αυτοκίνητο και την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας.
Η Parallaxi συνεργάζεται και αυτή τη φορά με τους σημαντικότερους φορείς της πόλης, επιμελητήρια, πανεπιστήμιο, ομάδες κλπ, και οργανώνει ένα ενδιαφέρον project που έχει σκοπό να δείξει τις εναλλακτικές προτάσεις λειτουργίας του κέντρου της πόλης.
Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010
(Παγκόσμια Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο):
Ολοήμερη πεζοδρόμηση του ιστορικού κέντρου της πόλης που περικλείεται από τις οδούς Αγγελάκη, Σβώλου, Ερμού, Βενιζέλου, Κορομηλά. Πρόκειται για μια πεζοδρόμηση 4 ωρών που θα ξεκινήσει στις 6 το απόγευμα και θα ολοκληρωθεί στις 10 το βράδυ.
Η πεζοδρόμηση των βασικών κεντρικών δρόμων του κέντρου της πόλης περιλαμβάνει μια σειρά από δράσεις που χωρίζονται θεματικά ως εξής:
Προξένου Κορομηλά - Ελεύθεροι χώροι για τα παιδιά με δράσεις σε όλο το μήκος του δρόμου.
Μητροπόλεως - Ο δρόμος των εναλλακτικών μετακινήσεων.
Ποδήλατα, πατίνια, ηλεκτροκινούμενα μέσα, segway, ακόμα και άμαξες σε μια μοναδική συνύπαρξη εναλλακτικών μέσων κυκλοφορίας στην πόλη.
Τσιμισκή - Ο δρόμος της μουσικής.
Μουσικές παρελάσεις, συναυλίες και happenings σε συνεργασία με τα καταστήματα του δρόμου.
Σβώλου και Ερμού - Οι δρόμοι της τέχνης.
Με εικαστικές υπαίθριες εκθέσεις, θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές προβολές στο δρόμο, τις στοές και τα ιστορικά του κτήρια.
Παράλληλα, προτρέπουμε τον κόσμο να γνωρίσει την πόλη περπατώντας:
εναλλακτικές οδικές ξεναγήσεις στο κέντρο της πόλης με ειδικούς ξεναγούς που θα οδηγήσουν τους περιπατητές στα σημαντικότερα μνημεία και τις άγνωστες πτυχές του κέντρου, αλλά και θα διηγηθούν ιστορίες του παρελθόντος και αφηγήσεις του παρόντος της πόλης μας.
Επίσης, σε συνεργασία με τον Εμπορικό Σύλλογο θα υπάρχουν εκπτώσεις στα καταστήματα που θα ανοίξουν εκτάκτως το απόγευμα της Τετάρτης 22 Σεπτεμβρίου και δυνατότητα αποστολής των εμπορευμάτων στο σπίτι την επομένη, δωρεάν επιβίβαση σε όλες τις λεωφορειακές γραμμές της πόλης σε συνεργασία με τον ΣΑΣΘ και τον ΟΑΣΘ από τις 4 το απόγευμα και μέχρι τα μεσάνυχτα, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στον κόσμο να κατέβει στο κέντρο με τη δημόσια συγκοινωνία, πειραματική εφαρμογή της θαλάσσιας συγκοινωνίας με καράβια που θα ξεκινούν από την Περαία και θα τερματίζουν στο Λευκό Πύργο.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
Διοργάνωση: Parallaxi / Θεσσαλονίκη Αλλιώς
Υποστηρικτής συντονισμού: SYMVOLI - Conference & Event Organisers

Ο δικός μας δήμαρχος!

2010-09-17T19:25:00.000+03:00

ΜΙΑ φορά κι έναν καιρό, κάπου μακριά από δω, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη: με βουνά από σκουπίδια, ατμοσφαιρική ρύπανση, κυκλοφοριακή συμφόρηση, δυστυχήματα, βία, ναρκωτικά, συμμορίες παντού.

ΕΥΤΥΧΩΣ, αυτή η πόλη έτυχε να έχει κι έναν ιδιαίτερο, ιδιόρρυθμο πρύτανη στο πανεπιστήμιο. Να φανταστείτε, μια φορά που γινόταν χάβρα στο μάθημά του -ήταν καθηγητής Μαθηματικών και Φιλοσοφίας- κατάφερε να επαναφέρει στην τάξη τους θορυβούντες σοκάροντάς τους: δεν τους επέπληξε, απλά κατέβασε τα βρακιά του και τους έδειξε τα αχαμνά του. Εκτοτε, όλοι τον σέβονταν...
ΔΕΝ ήταν μικρή η πόλη με τις συμμορίες, τα σκουπίδια, το κυκλοφοριακό χάος και τον ιδιόρρυθμο πρύτανη· είχε ξεπεράσει τα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Ενα πρωί, ο άνθρωπός μας πήγε στο πανεπιστήμιο και υπέβαλε την παραίτησή του. «Δεν μπορώ να διδάσκω μόνον εσάς», είπε στους φοιτητές του, «έχω καθήκον να διδάξω όλη την πόλη: έξι εκατομμύρια ανθρώπους! Γι' αυτόν τον λόγο θέτω υποψηφιότητα για δήμαρχος».
ΠΡΑΓΜΑ που έγινε. Ο άνθρωπός μας ντύθηκε... Σούπερμαν και βγήκε στους δρόμους για να διεκδικήσει την ψήφο των συμπολιτών του. «Είμαι υπερπολίτης», αυτοσυστηνόταν. Στην αρχή, κάποιοι προσπάθησαν να τον χλευάσουν. Φάγανε τα μούτρα τους! Ο δικός μας είχε τέτοιο χιούμορ, φαντασία και τρέλα, που κάτι τέτοιους τούς έκανε μια χαψιά. Ο κόσμος τον υπερψήφισε, γιατί έδειχνε ορίτζιναλ, είχε φάση και ήταν συμπαθής.
Η πρώτη του ενέργεια ως δημάρχου ήταν να προσλάβει είκοσι μίμους-κλόουν, τους οποίους έβγαλε στον δρόμο για να κράζουν όσους παρκάρανε παράνομα, κορνάρανε χωρίς λόγο, περνάγανε με κόκκινο κοκ. Τι συνέβη; Οι πολίτες, που είχαν γραμμένα εκεί όπου φαντάζεστε τα σήματα και τα φανάρια, άρχισαν να συμμορφώνονται στον ΚΟΚ. Απ' ό,τι φάνηκε, τους ενοχλούσε πολύ περισσότερο το κράξιμο από τα πρόστιμα...
Η συνέχεια ήταν εντυπωσιακή: ο δήμαρχός μας μοίρασε εκατομμύρια ταμπέλες που έγραφαν «thumbs up» ή «thumbs down» και ζήτησε απ' όλους να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν κάθε στιγμή τις πράξεις των συμπολιτών τους. Η πόλη ανταποκρίθηκε σ' αυτό το «παιχνίδι» και άρχισε το ομαδικό κράξιμο σε όλα τα κακώς κείμενα τις αυθαιρεσίες και στις γουρουνιές. Εν είδει διαρκών διαδηλώσεων... Και, ως εκ θαύματος όλα αυτορρυθμίστηκαν σιγά σιγά. Το ομαδικό κράξιμο πέτυχε τον στόχο του.
ΟΤΑΝ τα αποθέματα νερού «χτύπησαν κόκκινο», ο δικός μας δήμαρχος βγήκε στα τηλεοπτικά κανάλια και σε ζωντανή μετάδοση έκανε ντουζ ολοτσίτσιδος! Ενώ σαπουνιζόταν, έκλεινε την παροχή νερού για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούσαν να εξοικονομήσουν νερό. Αποτέλεσμα; Σε δύο μήνες, η κατανάλωση νερού στην πόλη μειώθηκε κατά 14%!
ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ τη «νύχτα των γυναικών», ενάντια στην εγκληματικότητα και τον φαλλοκρατισμό. Ετσι, 700.000 γυναίκες τις τρεις πρώτες νύχτες κάθε χρόνου ξεχύνονται στους δρόμους, γλεντώντας χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Οι άνδρες είναι υποχρεωμένοι να φροντίζουν τα παιδιά στο σπίτι.
ΤΣΑΚΙΣΕ την εγκληματικότητα! Οι ανθρωποκτονίες, από 80 ανά εκατό χιλιάδες κατοίκους το '93, μειώθηκαν το 2003 σε 22! Ζήτησε να ενισχυθεί με... εθελοντικούς φόρους το ταμείο του δήμου και ανταποκρίθηκαν 65 χιλιάδες πολίτες! Ιδρυσε και τους «Ιππότες της Ζέρβας»: μια ομάδα με τους πιο ευγενικούς και εξυπηρετικούς ταξιτζήδες στον κόσμο.
ΟΧΙ, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Antanas Mockus, που πρωτοεκλέχθηκε δήμαρχος το 1993 στην Μπογκοτά, την πρωτεύουσα της Κολομβίας. Και απέδειξε πως η γνώση δίνει δύναμη, αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας, χωρίς επιβολή και επίδειξη ισχύος. Μόνον έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές. Σήμερα, ο Antanas Mockus είναι πρόεδρος της Corpovisionari, μιας οργάνωσης που συμβουλεύει τις δημοτικές Αρχές.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ Σ

ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ

2010-09-06T18:41:00.000+03:00

Τελευταίες, τώρα μπορεί να είναι και προτελευταίες, δεν θέλω να σας γελάσω, επισταμένες και τεκμηριωμένες έρευνες, λένε πως το γρήγορο περπάτημα καίει λίπη,καταβροχθίζει χοληστερίνες, εξαφανίζει ζάχαρα και εν γένει μακραίνει και βελτιώνει το βίο.
Οπότε λέμε ναι στο βάδισμα και μάλιστα στο ταχύ.
Μα έλα σου που δεν έχει ο καθείς τον ίδιο διασκελισμό, για να μη μιλήσω για ρυθμό, οπόταν, αν θέλεις να ακολουθήσεις τις οδηγίες του ιατρού, σουλατσάρεις μοναχός και αν θες, κάνεις και διαλογισμό.

Εκτός αν είσαι τυχερός και βρεις στο διάβα σου άλλον με ίδιο τέμπο και συγχρονισμό, συνοδοιπόρο νάχεις στης συνταγής το γιατρικό, αυτί στου μυαλού σου τις φωνές και ακροατή στης καρδιάς σου τις σιωπές.

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2010-09-04T15:24:00.001+03:00

Μια όμορφη και ξεχωριστή βραδιά ζήσαμε χθες όσοι παρευρεθήκαμε στα εγκαίνια του "παρ' αθίν αλός", στο στρατόπεδο Κόδρα, στην Καλαμαριά.
Η γαλήνια και σαν βγαλμένη από όνειρο οργανική μουσική του εμπνευσμένου συνθέτη και καλλιτεχνικού διευθυντή του πολιτιστικού οργανισμού του Δήμου Καλαμαριάς, Καζαντζή Γιώργου, σε συνδυασμό με την προβολή video-art, μας ταξίδεψε.

Το γύρω του κόσμου όμως με τρεις φωνές μας χάρισε και ο Δήμος Νεάπολης τη Δευτέρα στο ξεκίνημα της Βαλκανικής Πλατείας.

Ένα μήνυμα ειρήνης σε μια μουσική συνάντηση της Μαρίας Φαραντούρη, της Έλλης Πασπαλά και της Σαββίνας Γιαννάτου, σε ένα πρόγραμμα με τραγούδια από την Ελλάδα, τη δημοτική και τη βυζαντινή παράδοση, τα ρεμπέτικα, το έντεχνο, τα Βαλκάνια, την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, ως τη Λατινική Αμερική.

2010-09-04T14:20:00.002+03:00

ΚΑΙ ΕΚΕΙ

2010-09-03T19:25:00.000+03:00

«Σικελός, 43 χρόνων, συνελήφθη από την αστυνομία της Κατάνης με την κατηγορία ότι έκρυβε επί ένα χρόνο σε καταψύκτη το πτώμα της θείας του για να εισπράττει τη σύνταξή της. Την καταγγελία έκαναν περίοικοι, οι οποίοι για αρκετό καιρό δεν έβλεπαν την 95χρονη γυναίκα να κυκλοφορεί στη γειτονιά. Η σύνταξη ξεπερνούσε τα 3.000 ευρώ, δεδομένου ότι επρόκειτο για χήρα στρατηγού».

Πηγή:Απογευματινή

2010-09-01T10:07:00.000+03:00

Αυτή και αν είναι αλλαγή σεζόν!!

Δεν μας τρομάζουν όμως εμάς τα πρωτοβρόχια, ξεπλένουν ρύπους!
Δεν μας πτοούνε τα μποφόρ, φρεσκάρουν τα μυαλά!
Πτώση θερμοκρασίας, αναθέρμανση σχέσεων!
Νέος μήνας, άλλη εποχή,νέοι ορίζοντες, άλλη προοπτική!

2010-08-26T12:56:00.000+03:00

Πέμπτη, δυό μέρες μετά το Αυγουστιάτικο φεγγάρι!
10 μετά το 15Αύγουστο.
Μέρες σταθμοί του θέρους, του έτους, στιγμές στίγματα σε μνήμες, αφετηρίες ή τέρματα σε ζωές.
Πολύς λόγος γίνεται για την πανσέληνο και μάλιστα του Αυγούστου.
Λόγος συνήθως εγκωμιαστικός και στον οποίο δεν δίνω πια ιδιαίτερη σημασία.
Διαβάζοντας όμως τον παρακάτω αρνητικό,......σκανδαλίστηκα.

"Τα απαγορευμένα φεγγάρια

Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη

24/8

Μαθαίνω πως πάνε για κατάργηση οι επίσημες φεγγαράδες σε Δήλο, Ακρόπολη και άλλα ιερά μέρη της χώρας, λόγω συνδικαλιστικών διαφωνιών με το προσωπικό φύλαξης. (ατέλειωτο χασμουρητό).
Το να προσπαθείς να κάνεις "κοπιράιτ" την αυγουστιάτικη Πανσέληνο είναι ό,τι ματαιότερο υπάρχει ως ιδέα. Η Δήλος και η Ακρόπολη δεν ενδιαφέρονται για το αν οι σεληνιακές φάσεις "σετάρουν" με τη διάθεσή μας. Είναι αρχαία πέτρινα θηρία, στέκουν αδιάφορα στις δικές μας φλωριές.

Οργανωμένες φεγγαράδες με κρατική "ούγια": δεν έχω τίποτα εναντίον τους, αλλά δεν έχω και τίποτα υπέρ τους. Μου θυμίζουν τα χειροκροτήματα στην Οία όταν ολοκληρώνεται η ατραξιόν του ηλιοβασιλέματος, τότε που δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω (από τα γέλια για το μάταιο του πράγματος).
Στο μεταξύ, πίσω από τη βιτρίνα των απαγορευμένων φεγγαριών εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες και ξένοι, νέοι, γέροι και παιδιά, κάνουν αυτοσχέδια μακροβούτια στα ασημένια νερά: κοινωνούν την Πανσέληνό τους άτακτα, χύμα, όπου γης πατρίς. Το φεγγάρι ανατέλλει πειρατικά, στα λιγότερα "ιν" σημεία, στην εθνική οδό, μετά τη στροφή για Ιλιον και λίγο πριν κόψεις δεξιά για Μπουρνάζι: μοιάζει υπερφυσικά μεγάλο και κίτρινο. Λίγο πριν, ο ήλιος έχει δύσει σαν να τον έχεις πασαλείψει εκρηκτικά, από το πιο απρόβλεπτο μέρος. Οκτώ το βράδυ: στο "Σείριο", το τράβελ-στοπ στα πενήντα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα, έχω πετύχει το πιο τεχνικολόρ ηλιοβασίλεμα στον πλανήτη. Η Πανσέληνος, αργά, λάμπει μέσα από το παράθυρο της μεζονέτας, φως εκτυφλωτικό, ενοχλητικό ("εεε, προσπαθώ να δουλέψω") και σε βγάζει με το ζόρι, μαζί με μια μπουκάλα κρασί, στην ταράτσα.
Το φεγγάρι κάνει βόλτα στης αγάπης μου την πόρτα. Το φεγγάρι κάνει κύκλο στης αγάπης μου τον κήπο και δεν δίνει δεκάρα για το αν συνδικαλίζεται το φέγγος του.
Μην το πιείτε - λουστείτε το".

Η καθιερωμένη πια αυτή νύχτα του φεγγαριού, των αρχαιολογικών χώρων, της μουσικής, έχει σηκώσει ανθρώπους από καναπέδες, τους έχει απογειώσει, ταξιδέψει, μαγέψει, συγκινήσει, συνενώσει , έχει εν κατακλείδι φυτέψει φτερά σε φαντασία, έρωτα δημιουργικότητα και πιστεύω πως θα ήταν φρόνιμο να μην τα ψαλιδίσουμε.

Από την άλλη τι να πεις γι αυτό τον Αύγουστο;;;;
Πολυτάραχος και θλιβερός όσο δεν παίρνει.
Φωτιές, πλημμύρες, ομηρίες, φόνοι, θεομηνίες, καταστροφές, άνθρωποι θαμμένοι ζωντανοί, άνθρωποι υπεράνθρωποι και υπάνθρωποι.
Είναι που μαθαίνουμε και όλα τα συμβάντα του παγκόσμιου χωριού μας και δεν τα σηκώνει ο νους μας.

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ! ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ! ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ, ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ!

2010-08-17T19:02:00.001+03:00

Όχι, δεν είναι αδιαφορία, όχι δεν είναι τεμπελιά, που δεν αξιώθηκα να γράψω ούτε μια σειρά, είναι που- ως γνωστό- το καλοκαίρι μου παίρνει τα μυαλά.
Μα φέτος, δεν είναι υπαίτιο μόνο το καλοκαίρι (και το περιηγητικό πνεύμα του συζύγου), αλλά και η δελεαστική πρόταση του ζεύγους Καπετανάκη, για μια επίσκεψη στο σπίτι τους στα προάστια της Καλαμάτας.
Παρόλο που γνωρίζω το πόσο περιποιητικοί και φιλόξενοι είναι, όπως και οι παλιοί φίλοι, εντυπωσιάστηκα από την οικειότητα και την άνεση που εκπέμπουν.
Πιστεύω πως είναι χάρισμα, να κάνεις στους επισκέπτες σου να νιώθουν πως δεν είναι επισκέπτες.

Κατόπιν υποδείξεως της παλαιότερης και πιο αγαπημένης συνblogger φίλης, της Καλημέρας μεταφέρω το βιντεάκι για την

Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Βοήθειας - 19/8/2010

που γυρίστηκε από προσωπικό ανθρωπιστικών οργανώσεων και από ανεξάρτητους κινηματογραφιστές από όλον τον κόσμο (πάνω από 50 συμμετέχοντες συνολικά) οι οποίοι εργάστηκαν εθελοντικά.

2010-07-17T11:14:00.005+03:00

Μήνες επί μηνών ταλανιζόμαστε με τις περικοπές επιδομάτων, δώρων, παροχών και τα γνωστά επί ασφαλιστικών, λέχθηκε και τι δε λέχθηκε περί αυτών απ όλους και απ όλα τα Μ.Μ.Ε., μα θορυβωδώς εσιώπησε, εκτός κι αν σφάλλω, επιφανής μερίδα δημοσίων υπαλλήλων. Συγγνώμη. Κρατικοί λειτουργοί ήθελα να πω.
Μέχρι πρότινος.
Μέχρι που τα μέτρα τους αγγίζουν.
Τώρα εννόησαν πως είναι αντισυνταγματικά και θα πολεμήσουν (με νύχια και δόντια;) για τη καταπολέμησή τους.
2 απορίες έχω.
1ον: Μόνο για την κάστα τους οι αγώνες;
2ον: Ποιο λάκκο κρύβει η φάβα για τον διαχωρισμό τους ως κρατικούς λειτουργούς αντί δημοσίων υπαλλήλων στην απογραφή;
Κρατικοί λειτουργοί, που απαιτούν υψηλό εισόδημα ώστε να είναι αδιάφθοροι.
Αυτά που είπε όμως ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΔΗΜ. ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ Λ. ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΘΕΣΜΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ σύμφωνα με άρθρο της Ελευθεροτυπίας με έβαλαν σε σκέψεις.

«Επίορκοι δικαστές» και επώνυμοι που «πάντα γλιτώνουν»

Ευθείες βολές κατά της Δικαιοσύνης για τη βραδύτητα στην εκδίκαση των υποθέσεων διαφθοράς, εκτόξευσε ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λ. Ρακιντζής.

«Γνωρίζω πολλά πράγματα, από μέσα» για τη Δικαιοσύνη, είπε ο Λ. Ρακιντζής. «Υπάρχουν αποφάσεις που δεν μπορώ να εξηγήσω», πρόσθεσε Μιλώντας χθες, ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, έκανε λόγο για «επίορκους δικαστές» και για «επώνυμους που δεν καταδικάζονται ποτέ, παρά απαλλάσσονται με βούλευμα».

Σήμερα η ίδια εφημερίδα γράφει:

Για να τελεσιδικήσει μια σοβαρή ποινική υπόθεση (Εφετείου), απαιτούνται κατά μέσο όρο 8-9 χρόνια.
Στα διοικητικά Δικαστήρια ο αντίστοιχος χρόνος είναι 8-10 χρόνια.
Στο Πρωτοδικείο Αθήνας εκδικάζονται 4 στις 10 υποθέσεις των πινακίων.
Η συνολική εκκρεμότητα υποθέσεων αγγίζει τις 350.000!
Στο Πρωτοδικείο Αθήνας όλες οι υποθέσεις προσδιορίζονται να δικαστούν 2 χρόνια μετά!
Συνολικά οι εκκρεμείς υποθέσεις σε όλα τα δικαστήρια της χώρας εκτιμάται ότι υπερβαίνουν το 1 εκατομμύριο!

Και ακόμη:

Διαφθορά, αδιαφάνεια, αναποτελεσματικότητα

Για φαινόμενα διαφθοράς, αδιαφάνειας και ανεπάρκειας δικαστών που, σε συνδυασμό με τον σφικτό εναγκαλισμό τους από την εκτελεστική εξουσία, έχουν οδηγήσει σε ατυχείς επιλογές ηγεσίας και έφεραν την ελληνική Δικαιοσύνη σε κατάσταση αμφισβήτησης και αναποτελεσματικότητας κάνει λόγο ο Ι. Παπανικολάου, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου έως τον Ιούνιο του 2010 και προϊστάμενος της Επιθεώρησης των Δικαστηρίων το κρίσιμο διάστημα 2008-2009.

2010-07-15T10:39:00.004+03:00

Μεσοκαλόκαιρο, ζέστη, κορμιά ιδρωμένα, μέλη κουρασμένα, διάθεση ευκολομεταβαλλόμενη.
Φραπεδιές, μπύρες, κουβεντούλες, καλαμπούρια, σχολιασμοί, διάβασμα, μπιρίμπα, θέατρο, βόλτες, θερινά σινεμά.
Χαλλαρή ζωή, δύσκολη ζωή, δραστήρια, αγχωμένη, ανέμελη, τσιτωμένη, διασκεδαστική, κουραστική, μονότονη.... μα προπάντων όπως χρειάζεται. Απρόβλεπτη.

2010-07-02T08:11:00.020+03:00

Βρέθηκα απρογραμμάτιστα για ένα δεκαήμερο στη Θράκη και στον Έβρο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι αυτήν την περιοχή, μα για πρώτη φορά πήγα στα Πομακοχώρια, Φέρρες, Σουφλί, Δαδιά και στο περίφημο Δέλτα που είναι μαγευτικό.

Ως γνωστό μετά από μια εξόρμηση, σε αυτό το blog ,δημοσιεύονται φωτογραφίες με κάποια σχόλια.

Συνήθως η δυσκολία είναι στο να επιλέξεις τις αντιπροσωπευτικότερες φωτογραφίες.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η δυσκολία ήταν στο σχολιασμό.
Τι να γράψεις για τον Έβρο χωρίς να αναφερθείς στη διέλευση των λαθρομεταναστών
Και τι να πεις για ένα θέμα που καίει και πονάει.
Να μιλήσεις για τις συνθήκες που αναγκάζουν ανθρώπους να εγκαταλείψουν πατρίδες για καλύτερη ζωή, για την εκμετάλλευσή τους από "συνανθρώπους" τους, για ελλειπή μέτρα φύλαξης συνόρων, για περιπτώσεις που μάνες χάνουν τα παιδιά τους ή για περιπτώσεις που πτώματα εκβράζονται σωρηδόν;

Η αίσθηση ανάτασης που εισπράττεις γνωρίζοντας δρυμούς και πανέμορφες περιοχές με πλούσια βλάστηση και σπάνια βιοποικιλότητα, σκιάζεται από τη σκληρότητα του ανθρώπου.

Μα και η Ελληνική πραγματικότητα με τα μνημόνια της που θα μας μείνουν αμνημόνευτα, τις βόμβες και τα κυριαρχικά δικαιώματα που κάνουν βόλτες και ενίοτε εκρήγνυνται, τα συνταξιοδοτικά της, τα ένσημα της που από βαριά και ασήκωτα για πούπουλα μετράνε, την ανεργία της, τα φ.π.α και τις φάπες της, σε κάνει να τραγουδάς "δεν είναι καλοκαίρι τούτο το φετινό κοντεύω να φλιπάρω και όλο μονολογώ".
Μα και ο καιρός συνηγορούσε σ΄αυτό, μιας και τα αεράκια δεν αφήσαν τίποτα όρθιο.

Ευτυχώς όμως ο κόσμος δεν το βάζει κάτω

και συνεχίζει μπάνια και αθλοπαιδιές.

Η Θράκη έχει τεράστιες παραλίες, με κοινοτικές κοινόχρηστες ομπρέλες και αποδυτήρια, με οργανωμένα μπαράκια, ωραιότατες παραλιακές ταβέρνες, καθαρή θάλασσα, αλλά δεν έχει τουρισμό.
Οι Θεσσαλονικείς μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν το "σαν τη Χαλκιδική δεν έχει" και να εκδράμουν και σε άλλες παραλίες, είτε προς Πιερία μεριά, είτε προς Καβάλα, Ξάνθη, τόσο για αποσυμφόρηση, όσο και για διακίνηση κινητηρίου δυνάμεως αλλά και για πιο οικονομικές διακοπές.

Η Παναγία η Κοσμοσώτηρα στις Φέρρες

Μια ιδέα από τα Πομακοχώρια

από το Σουφλί

από την Ξάνθη

και συγκεκριμένα

από

την παλιά

πόλη

και τίτλοι τέλους με

νέο κομμάτι της συλλογής.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ

2010-06-15T18:32:00.002+03:00

Το σκέψου θετικά, έχει εξελιχθεί πλέον σε σλόγκαν, μα όταν το πρωτοάκουσα εξεπλάγην.
Μα γιατί, σκέφθηκα, πώς θα σκεφτόμαστε, ότι θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι;
Ίσως επειδή πάντα σκεφτόμουν, πως, ότι στραβό και να έρθει θα προσπαθήσω να το ξεπεράσω, θα το παλέψω ρε παιδί μου, φανταζόμουν πως όλοι έτσι σκέφτονταν.
Βλέπω όμως ανθρώπους απαισιόδοξους που με έπαρση αυτοχαρακτηρίζονται σκεπτικιστές ή βαθιά σκεπτόμενοι , βαφτίζοντας ρηχούς και επιπόλαιους τους διαφορετικά σκεπτόμενους.
Ποιοι είναι τελικά οι αφελείς δεν μπορώ να πω και δεν είναι και η πρόθεση μου.
Δεν θέλω να μιλήσω σήμερα για τους πεσιμιστές, αλλά γι αυτούς που ψάχνουν πάντοτε να βρουν κάτι που θα τους στεναχωρεί.

Μια ομάδα είναι οι μελλοντοκαταστροφολόγοι.
Αυτούς που σε όλες τις δραστηριότητες προβλέπουν δράματα:
"Θα πάει σήμερα σώο το παιδί στο σχολείο ή θα το πατήσει αυτοκίνητο;
Θα πάει καλά η εγκυμοσύνη;
Να πάω στον μπακάλη αλλά να μη μου ανοίξουν το σπίτι."

Άλλοι ομάδα οι δια ψύλλου πήδημα αγχωμένοι.
Τους φαίνεται βουνό το πιο απλό:
"Φάτε επιτέλους να μαζέψω το τραπέζι.
Ξυπνήστε να πιούμε τον απογευματινό καφέ για να πλύνω τα φλιτζανάκια."

Υπάρχουν και οι δε ζω τα συμβάντα:
"Πότε θα μεγαλώσουν τα παιδιά να χαλαρώσω.
Άντε να παντρευτούν επιτέλους να ηρεμήσω."

Προσπαθώντας να ανακαλύψω τα βαθύτερα αίτια που καθοδηγούν τις σκέψεις και τα συναισθήματα τέτοιων ανθρώπων, παρατήρησα πως πολλά από αυτά τα άτομα παρουσιάζονται ως μεμψίμοιρα και κακόμοιρα, για να μη τους πιάσει το μάτι. Πολλές φορές τους ξεφεύγει, το λένε και μόνα τους.
Φυσικά υπάρχουν οι ανασφαλείς που οι καταστάσεις τους ξεπερνούν, ίσως οι πραγματικά κακότυχοι, μα υποψιάστηκα πως υπάρχει και μια μερίδα ανθρώπων, που το να νιώθουν δυστυχισμένοι, τους παρέχει ευχαρίστηση.
Η εικασία μου αυτή νομίζω πως τεκμηριώνεται με το παρακάτω άρθρο:

.......Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι αποκτούμε χημικό εθισμό σε ορμονικές εκκρίσεις από συγκεκριμένα συναισθήματα και έχουμε την τάση να αναζητούμε υποσυνείδητα τρόπους να ξαναδημιουργήσουμε αυτά τα συναισθήματα και να πάρουμε τις «ορμονικές δόσεις» μας, ακριβώς όπως κάνουμε με κάθε άλλη εθιστική ουσία. Στην πραγματικότητα αποκτούμε χημικό εθισμό σε συναισθήματα φόβου, θυμού, πόνου, πίκρας, μίσους ή ενοχής και έλκουμε και δημιουργούμε καταστάσεις, στις οποίες μπορούμε να βιώσουμε ξανά εκείνα τα οικεία συναισθήματα.

Αυτό στη συνέχεια οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο αναδημιουργίας αρνητικών συναισθηματικών καταστάσεων που ενισχύουν τις λανθασμένες πεποιθήσεις μας ότι κινδυνεύουμε ή ότι είμαστε θύματα ή ανάξιοι. Η υγεία, οι σχέσεις, η εργασία και η ευτυχία μας φθείρονται.

Εδώ δεν ξέρω αν ισχύει το ότι η αρνητική σκέψη έλκει αρνητικές καταστάσεις, σε αντιδιαστολή φυσικά με το "σκέψου θετικά για να συνωμοτήσει το σύμπαν", αντιλήφθηκα όμως, -όσο παράδοξο και να ακούγεται- ότι υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν βολικά νιώθοντας άβολα.

2010-06-12T14:59:00.004+03:00

Γουόλτερ Λάκερ, ένας από ρους σημαντικότερους ιστορικούς του καιρού μας.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ katoiko@enet.g

Οσο τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης αρνούνται ή διστάζουν να αντιμετωπίσουν από κοινού τα θέματα της ενέργειας και της εξωτερικής πολιτικής τόσο περισσότερο θα περιορίζεται η ισχύς της Ε.Ε. στην παγκόσμια σκηνή. Και είναι ήδη αρκετά αποδυναμωμένη, λέει ο Γουόλτερ Λάκερ, ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς του καιρού μας.Είναι κοινός τόπος ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση περνάει κρίση - σε αυτό το στάδιο είναι εφικτό να επιχειρήσουμε προβλέψεις σχετικά με τη μελλοντική εξέλιξή της;

«Η κατάσταση είναι οπωσδήποτε πολύ σοβαρή, αυτό δεν χωράει αμφιβολία. Ωστόσο μια κρίση μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Από τη μια μεριά, μπορεί να οδηγήσει τελικά σε μια πολύ πιο ισχυρή Ε.Ε. Να σας θυμίσω ότι ένας από τους ιδρυτές της είχε πει ότι μια ένωση κρατών μόνο μέσα από μια κρίση μπορεί να γεννηθεί. Με άλλα λόγια, πρέπει να συντρέχουν σοβαροί λόγοι ώστε να αποφασίσουν διαφορετικά κράτη να αντιμετωπίσουν ενωμένα μια, καθώς φαίνεται, κοινή πρόκληση. Σε περιόδους ομαλότητας, όταν τα προβλήματα δεν μοιάζουν απειλητικά, οι άνθρωποι δεν βρίσκουν κανένα λόγο να καθήσουν να συζητήσουν γύρω από τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας τους. Αλλά όταν ξεσπάει η κρίση...Από την άλλη, στην προκειμένη περίπτωση, δεν αποκλείεται να αποδειχτεί ότι τελικά η Ε.Ε. είναι υπερβολικά αδύναμη και υπερβολικά αναποφάσιστη. Θα έλεγα ότι είναι ακόμη πολύ νωρίς για να κρίνουμε, αλλά ας πούμε τουλάχιστον ότι δεν έχουν όλα χαθεί. Οχι ακόμη. Είμαι από εκείνους που θεωρούν ότι οι δύσκολες συνθήκες δημιουργούν και προϋποθέσεις για να συνειδητοποιήσουν, ίσως, οι ηγέτες και οι λαοί πως δεν αρκεί η νομισματική ένωση -ούτε ακόμη και η οικονομική συνεργασία- ότι χωρίς πολιτική ηγεσία η Ε.Ε. δεν θα έχει διάρκεια».

Κι αν δεν προχωρήσει η πολιτική ενοποίηση;

Εκτός από τους ηγέτες, πάντως, και οι πολίτες των ευρωπαϊκών κρατών στέκονται με αμφιθυμία απέναντι στο ενδεχόμενο εμβάθυνσης της ενοποίησης.

Αξίζει να αντιστραφεί αυτό το κλίμα;

«Ολα καταλήγουν σε μια πολύ απλή πραγματικότητα - ότι κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές αξίες. Υπάρχουν, λοιπόν, κι εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει λόγος να γίνουν κι άλλα βήματα προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνιστά πρόοδο. Υπάρχουν, άλλωστε, κάτοικοι ευρωπαϊκών κρατών που πιστεύουν ότι δεν έχουν ούτε κοινές αξίες ούτε κοινά συμφέροντα με κατοίκους άλλων ευρωπαϊκών κρατών και πολύ απλά τάσσονται εναντίον της Ε.Ε. Αρκεί, βέβαια, να γνωρίζουν ότι εκτός της Ε.Ε., ή εντός μιας αδύναμης Ε.Ε., περιορίζεται η ισχύς και της δικής τους χώρας. Καλό θα ήταν να έχουν συνείδηση αυτής της παραμέτρου. Και να αντιλαμβάνονται, επίσης, τις συνολικότερες επιπτώσεις που θα έχει αυτή η παράμετρος στα εσωτερικά της χώρας τους, δηλαδή και στη ζωή τους. Δεν αμφιβάλω ότι έχουν σοβαρούς λόγους να αντιτάσσονται στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αλλά οφείλουν να έχουν στο νου τους και ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες για την κάθε χώρα ξεχωριστά, σε περίπτωση που δεν προχωρήσει η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης».

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 12 Ιουνίου 2010

2010-06-07T11:41:00.005+03:00

Αλλιώς.
Έχει γίνει επίκαιρο το "αλλιώς" και φοριέται πολύ.
Εκτός από την πρόταση για την Θεσσαλονίκη "αλλιώς", διαφημιστές, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, μας προτρέπουν να αλλάξουμε.
Τι σημαίνει όμως το αλλιώς;
Προφανέστατα ότι το "έτσι" δεν μας ικανοποιεί θα ισχυριστούν πολλοί.
Υπάρχει όμως και η άλλη σκοπιά που λέει ότι όσο ευχαριστημένος και να είσαι από τον "έτσι" τρόπο σου, το άλλο, το διαφορετικό, το καινούριο, κάτι θα σου δώσει.
Υπάρχουν και αυτοί που ισχυρίζονται πως δηλώνεις ικανοποιημένος για να μη ξεβολευτείς.
Θέλει αρετή και τόλμη η γνωριμία με το έτερο.
Και αρκετοί συμπολίτες μας αποδείχτηκαν τολμηροί και ξεβολεύτηκαν και βγήκαν στους δρόμους προς πείσμα του καιρού ή και αν την "είδαν" και αλλιώς, απολαμβάνοντας τις καλοκαιρινές αυτές μπόρες.
Πολλά τα δρώμενα, έπρεπε να επιλέξεις, μερικά αναβλήθηκαν, άλλα ματαιώθηκαν, και, αν και το κυνήγι του θησαυρού μετακόμισε, υπήρξε το κυνήγι των εκδηλώσεων που άλλαζαν ώρες και θέσεις.
Μπορεί προς απογοήτευσή μου, να έχασα τον Λουκά και τον Σόλωνα όπως και τους Plaza ensemble σε αυτό το κυνήγι, αλλά αποζημιώθηκα συνδιασκεδάζοντας στο street party με εκατοντάδες συντοπίτες μου, κοιτώντας την πόλη από κει που της πρέπει, (της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι), γνωριζοντας τον λύκο και την καποέρια αλλιώς, τις ικανότητες στο σκειτμπορντ και γκραφιτι της νεολαίας μας, βιώνοντας το πλακόστρωτο ως αμμουδιά και πιάνοντας το πρώτο "αεροπλανάκι ποίημα" που απογειώθηκε από τα μπαλκόνια του Palace, το οποίο και μας αφιερώνω:

Βασίλης Ιωαννίδης, Μικρά ερωτικά (Έστρωσε η μέρα...)

Έστρωσε η μέρα
ένα φιλί
να περπατήσεις,
έστρωσε ο ήλιος
την χαρά
για να χαρείς,
κι ο δρόμος
απ' τα βάθη του
στα χείλη σου
να λάμψει

Από τη συλλογή Μικρά ερωτικά (1998)

Η οδός Ερνέστου Εμπράρ -που αγνοούσα- φωτισμένη αλλιώς.

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΛΛΙΩΣ

2010-06-04T07:07:00.013+03:00

5-6 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010

Γιορτάζοντας τα είκοσι χρόνια από τότε που εκδόθηκε η Parallaxi, οργανώνει στην πόλη ένα διήμερο παρέμβασης και προτάσεων, για το πως θα μπορούσε να είναι η Θεσσαλονίκη του μέλλοντος.

Το διήμερο πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις 5-6 Ιουνίου 2010 και συμπίπτει με την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος.

Ο βασικός κορμός του προγράμματος μέχρι τώρα:

Σάββατο
πρωί στο κέντρο της πόλης
11:00 μεταμόρφωση του κτηρίου της ΧΑΝΘ από τις ομάδες και τα προγράμματά της, την ταυτόχρονη αρχιτεκτονική παρέμβαση από τους VitaVerde
11:30 συναυλία κλασικής οθωμανικής μουσικής στον προαύλιο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης με το Σύνολο Οθωμανικής Μουσικής
11:30 & 12:15 θεατρικό δρώμενο από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στις αγορές Καπάνι και Λουλουδάδικα
12:00 – 18:00 ολοήμερο Street Party στην οδό Ρογκότη από τον Αρκτούρο για την προστασία του λύκου
12:00 – 18:00 Χαρούμενες Διαβάσεις στην οδό Ρογκότη από την Ένωση Πεζών
12:00 συναυλία των Performers the Quartet στη διασταύρωση των οδών Τσιμισκή & Ικτίνου
12:30 αυτοσχεδιασμός βασισμένος στην τεχνική του Noguchi Taicho από την Ακτίς Αελίου στην αγορά Μοδιάνο
13:00 χορευτικό δρώμενο Lindy Hop Green The Big Charleston, από τους Lindy Hop Greece με μάθημα τσάρλεστον στους περαστικούς της οδού Τσιμισκή
13:30 ποιητικό δρώμενο από το Σαιξπηρικόν με χάρτινα αεροπλανάκια από τα μπαλκόνια του ξενοδοχείου Palace στην οδό Τσιμισκή με ποιητές της Θεσσαλονίκης.
14:00-15:00 δρώμενο Κίνηση/Ακινησία από το Χοροθέατρο Αδράστεια στο φανάρι των οδών Τσιμισκή & Αριστοτέλους
14:30 Διάβαση/Σπουδή 30’ συναυλία των Νo Knock Entry στον υπαίθριο χώρο του ξενοδοχείου Excelsior στην οδό Μητροπόλεως
15:00 σαρανταπεντάλεπτη βόλτα με ποδήλατα των BikeRespect (αναχώρηση από την Πλατεία Αριστοτέλους 15:00)
17:00 συναυλία στην οροφή του Λευκού Πύργου από Sindos Concert Band
να ζωντανέψουμε το Ναυαρίνο
10:00 – 12:00 βιβλία στο δρόμο σε ένα πρόγραμμα για παιδιά από τις εκδόσεις Επόμενος Σταθμός στην παιδική χαρά και αφήγηση παραμυθιών
12:00 – 13:00 ένα χορευτικό παραμύθι με παιδιά που ζωντανεύουν παιχνίδια από τη Σχολή Χορού Άσπα Φούτση στην πλατεία
10:00 – 18:00 μετατροπή του πεζόδρομου της Ισαύρων σε «πράσινο πεζόδρομο» με αρχιτεκτονικές και σχεδιαστικές παρεμβάσεις σε όλο το μήκος
21:30 – 23:00 θερινός κινηματογράφος στην οδό Ισαύρων από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με προβολή των οικολογικών ταινιών που δημιούργησαν οι φοιτητές της Σχολής Κινηματογράφου Α.Π.Θ.

ραντεβού για το βράδυ
20:00 εργοτάξιο εξαιρετικών συναντήσεων στην Καμάρα: το Μικρό Θέατρο εμπνέεται από τον τόπο συνάντησης-ραντεβού, με άξονα την Καμάρα και δημιουργεί ένα θεατρικό δρώμενο με τους περαστικούς
22:30 δρώμενο του ομάδα χορού Vis Motrix στην στοά του Ούζου Μέλαθρον

η Βαλαωρίτου αλλιώς
όταν οι δρόμοι Βηλαρά, Καθολικών και Τύπου γίνονται πεζόδρομοι
21:00 δημιουργικοί πειραματισμοί με video projections από το Πείραμα σε τοίχο της οδού Τύπου με την ιστορία της μουσικής σκηνής της πόλης, εργαστήρια και έκθεση φωτογραφίας και κολάζ σε στοά επί της Βαλαωρίτου
21:00 μιούζικαλ ‘’Τα ροκ του Broadway’’ από τη Σχολή Ανδρέας Βουτσινάς στην οδό Καθολικών
21:30 δρώμενο από τους Art Minds με προβολή του ‘’Μια βραδιά Ντελίριο’’ του Δημήτρη Τσιαπκίνη στη βιτρίνα του Λαντόζ
21:45 εικαστικό χάπενινγκ Papier Masque από το Δυναμό Project Space στις οδούς Τύπου, Καθολικών και Βηλαρά
22:00 Manimal Circus, θεατρικό δρώμενο από την Ούγκα Κλάρα στην οδό Καθολικών βασισμένο στο έργο Ζωολογία του Μ. Ματσούρεκ
22:45 μουσική παρέλαση κρουστών από τους Paranue παντού
23:15 street party σε συνεργασία με τα μπαρ Παπαρούνα, Έλβις, Ladoze, Partizan

Κυριακή

παιχνίδι στο δάσος
10:30 – 13:30 Ένα πρωτότυπο Κυνήγι Θησαυρού με οικολογικό περιεχόμενο στην καρδιά του Σειχ Σου, στην περιοχή Μπάρμπα Γιώργη, κοντά στο Φιλίππειον. Σε συνεργασία με την ΕΡΤ3 και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, και με την φροντίδα της ΜΚΟ οργάνωσης Παιδιά Εν Δράσει που ανέλαβε να μυήσει τα παιδιά στο περι-αστικό δάσος της πόλης.

πρωί στη θάλασσα
Μια προσπάθεια αποκατάστασης της σχέσης της πόλης και των ανθρώπων της με το
Θερμαϊκό κόλπο και την έννοια της θάλασσας.

...στο νερό
11:00 – 15:00 σε συνεργασία με τον Ναυτικό Όμιλο Ανοιχτής Θάλασσας ανοίγουμε πανιά στο πέλαγος
11:00 – 15:00 προσομοίωση θαλάσσιας συγκοινωνίας που δεν εφαρμόστηκε ποτέ στο μήκος της παραλίας, με δωρεάν βόλτες του πλοίου Αργώ, ώστε να γίνει κατανοητή από τους πολίτες (αναχωρήσεις ανά μία ώρα από το Makedonia Palace με αφήγηση εν πλω της ιστορίας του λιμανιού και εξοικείωση με την ιδέα της θαλάσσιας συγκοινωνίας)
11:00 – 15:00 περιβαλλοντολογικές ενημερώσεις από τις οργανώσεις Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας Αρχιπέλαγος, Δίκτυο Μεσόγειος SOS, Έλιξ και Κέντρο Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης Europe Direct (Αμερικανική Γεωργική Σχολή) στην αυλή του Makedonia Palace

...στην παραλία
11:00 – 15:00 τα πάρκα της παραλίας γίνονται ένας φιλικός χώρος δράσεων: στο τέταρτο πάρκο της παραλίας δωρεάν μαθήματα γιόγκα, καποέιρα, σιάτσου, πιλάτες, αικίντο και φλαμένγκο
11:00 συναυλία της Παιδικής Χορωδίας Φίλων Μουσικής Θεσσαλονίκης στο Πάρκο των ήχων
12:00 τα παιδιά του 61ου δημοτικού σχολείου της Παναγίας Φανερωμένης εκθέτουν για τα παιδιά της Στοργής στο Πάρκο Φωκά
13:30 Το Μέγαρο Μουσικής στοκ κήπο της Μουσικής, συναυλία των Plaza Ensemble από τον Οργανισμό του Μεγάρου Μουσικής στο Πάρκο των Ήχων
12:00 – 15:00 φεστιβάλ γκράφιτι και σκέιτμπορντ σε συνεργασία με το Zero Gravity
η μουσική ζωντανεύει αναπάντεχους χώρους
11:00 συναυλία στην αυλή του Νοσοκομείου Άγιος Δημήτριος από τους Σύνολο Σαξοφώνων Sax Nouveau
12:00 συναυλία στην τραπεζαρία του Χαρίσειου Γηροκομείου από τους Tango Salonico
12:30 συναυλία στον κήπο της Σχολής Τυφλών από τους μαθητές του Ωδείου Βορείου Ελλάδος

με θέα τη θάλασσα
14:30 Χορός και οικολογία, χορευτικό δρώμενο της Σχολής Χορού Βίκυς Σιάνου στο πλακόστρωτο της παλιάς παραλίας στο ύψος του Θερμαϊκού
15:00 Αριστοτέλους Beach από τη Sfina - μετατροπή της παλιάς παραλίας σε πλαζ
17:00 συναυλία των Prefabricated Quartet πάνω σε πλοίο στο ύψος της Πλατείας Αριστοτέλους
20:00 Μετανάστες του Πολιτισμού συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Καλαμαριάς από τα μπαλκόνια του Electra Palace

...φινάλε για τώρα | αρχή για το αύριο ....
Αγίου Μηνά
18:00- 20:00 Μια βόλτα στην Ιστορία: στην οδό Αγίου Μηνά η Metropolis – Αρχιτεκτονική αναβιώνει το Hotel de Ville ανοίγοντας στο κοινό τις πόρτες των αρχοντικών ενός μαγικού δρόμου με μουσικές εκπλήξεις στο εσωτερικό των κτηρίων από το Σύλλογο Καθηγητών του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης.

Ερνέστου Εμπράρ
Στο δρόμο που φέρει το όνομα του ανθρώπου που σχεδίασε τη Θεσσαλονίκη του 20ου αιώνα, αλλά η πρότασή του εφαρμόστηκε ελάχιστα, μια παρέμβαση σε κτήρια και happenings με ομάδες της περιοχής που θα μεταμορφώσουν το δρόμο.
21:00 – 24:00
-προβολές πάνω σε κτήρια από το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης με φωτογραφίες από την ιστορία της πόλης
-Το Φωτιστικό σου αλλιώς, εικαστική φωτιστική εγκατάσταση με παλιά φωτιστικά από τους beforelight
-αρχιτεκτονική προβολή στα κτήρια ενός σχεδίου ανάπλασης της οδού Εμπράρ και της γύρω περιοχής από την αρχιτεκτονική ομάδα 3*
21:00 θεατρικό event έκπληξη της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης με ‘’Σκοτεινές ιστορίες μιας φωτεινής πόλης’’
22:00 – 23:30 Live συναυλίες των Sleepin Pillow και των Motel Selenik, και flamengo performance από το Flamenco Studio “Pelizco”

24:00 Φως και Θάλασσα από τους Φίλους των Δημητρίων στην παραλία στο ύψος της πλατείας Ελευθερίας

2010-05-30T09:57:00.023+03:00

Χθες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στον άξονα του πεζόδρομου της Δ. Γούναρη από τη θάλασσα ως τη Ροτόντα και τους παράπλευρους χώρους όπως την πλ. Ναυαρίνου, τις οδούς Ζεύξιδος, Ικτίνου, από τις 11 το πρωί έως τις 11 το βράδυ, έλαβαν χώρα, μουσική, θέατρο, χορός, ποίηση, παιχνίδι, φωτογραφία, εικαστικά, εγκαταστάσεις, περφόρμανς, αρχιτεκτονική, προβολές, breakdancers, τσίρκο, κεραμική, οικολογία, προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας, bazaar ρούχων και αντικειμένων, διασώστες, αναπλάσεις, πικνίκ στο γρασίδι και άλλες εκδηλώσεις παραδοσιακής και σύγχρονης δημιουργίας διοργανωμένες από Urban Festival.
Υπήρξαν και δυο ξεναγήσεις προσφορά του Συνδέσμου Ξεναγών Θεσσαλονίκης στο Γαλεριανό Συγκρότημα, μια απο τις οποιες παρακολουθησα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που πηγαίνω σε ξεναγήσεις της ιδιαίτερης πατρίδας μου και μάλιστα το επιδιώκω, γιατί πιστεύω πως έχουμε το συνήθειο να γνωρίζουμε τα αξιοθέατα άλλων πόλεων και χωρών και να παραμελούμε της πόλης και της χώρας που κατοικούμε.
Ξεναγός μας ήταν η κυρία Τριβέλλα Άννα που με εντυπωσίασε όχι μόνο με τις γνώσεις της αλλά και με την εκφορά του λόγου της και την άρθρωσή της αλλά και με το πλούσιο λεξιλόγιό της.
Τόπος συνάντησης η Ροτόντα από όπου ξεκίνησε και η ξενάγηση.

Η Ροτόντα από εξω

από μέσα

από κάτω

και με εστίαση στα ψηφιδωτά της
που είναι προγενέστερα της Ραβένα όπως πληροφορήθηκα χθες.

άποψη της Ροτόντα από την Καμάρα

η ίδια η Αψίδα του Γαλερίου

και τα ανάγλυφα που δεν στεκόμαστε να προσέξουμε

παράδειγμα αγνοούσα τις αναπαραστάσεις των ελεφάντων

και ένας αθώος που κατηγορείται για φθορά μνημείων

και προχωρώντας παρακάτω στην πλατεία Ναβαρίνου,

προς το ανακτορικό συγκρότημα του Γαλερίου, που δεσπόζει στην πλατεία Ναυαρίνου της Θεσσαλονίκης και απέσπασε ένα σημαντικό ευρωπαϊκό βραβείο από τον φορέα Europa Nostra, ο οποίος επιβραβεύει την ποιότητα των εργασιών της συντήρησης και της ανάδειξης μνημείων τα οποία (μνημεία) είναι μέρος της σύγχρονης ζωής.

Είχαν προηγηθεί ο Άγιος Παντελεήμονας, ο Λευκός Πύργος, η Βίλα Μπιάνκα και ο Μύλος.

όπου με την ζωντανή περιγραφή της ξεναγού μας,

φανταστήκαμε το ανάκτορο με τον Γαλέριο, τους αξιωματούχους και αυλικούς του.

Ένα οικοδόμημα της πλατείας που γλίτωσε της αντιπαροχής αξίζει πιστεύω να συμπεριληφθεί σε αυτή την επιμορφωτική βόλτα.

ΠΩΣ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΕΝΩΝΕΙ ΟΤΑΝ "ΚΑΤΙ ΠΑΙΖΕΙ"

2010-05-28T07:25:00.010+03:00

Όταν πρωτοάκουσα πέρυσι το φθινόπωρο από τον 9,58 στην εκπομπή "Κάτι παίζει" από τους παρουσιαστές Ελένη Κουρτίδου και Θανάση Γωγάδη τη ιδέα ενός θεατρικού με sms, είπα σαν ιδέα καλή, αλλά να δούμε πώς θα γίνει και εφικτή.
Και έγινε με τον τίτλο "Δεν αντέχω άλλο, έρχονται συνέχεια" και μάλιστα με επιτυχία.
Και η επιτυχία για μένα δεν έγκειται μόνο στη μοντέρνα σκηνοθεσία του Γιάννη Παρασκευόπουλου και στις υποκριτικές ικανότητες των ηθοποιών που υποστήριξαν το έργο, αλλά βασικά στην ενεργή συμμετοχή τόσων ακροατών.
Το έργο ξεκίνησε τονίζοντας την αποξένωση και τη μοναξιά των ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις, τελείωσε όμως μέσα από τα ένθερμα και ενθουσιώδη χειροκροτήματα σε μια συνένωση.

Οι δυσκολίες που προκύπτουν από κάτι τέτοια εγχειρήματα, κατά τη γνώμη μου φυσικά, είναι η δυσκολία ανάπτυξης χαρακτήρων και η μη συνοχή της υπόθεσης.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση αντιμετωπίστηκαν με ευρηματικότητα και η παράσταση έβγαζε και νόημα και γέλιο και συγκίνηση, μα προπάντων μηνύματα.
Μη ξεχνάμε άλλωστε πως συρράφτηκε από 2000 sms!
Οι ανασφάλειες, ο φόβος του θανάτου, η υποβάθμιση των αξιών, ο έρωτας, η έλλειψη επικοινωνίας σχολιάστηκαν από τους συν-συγγραφείς με πίκρα, με θλίψη, με ειρωνεία, με χιούμορ, αλλά το συλλογικό πνεύμα και η ομαδικότητα ήταν για μένα αυτά που στο τέλος επικράτησαν.

Το έργο θα παίζεται σήμερα και αύριο στη Πειραματική Σκηνή της Μονής Λαζαριστών, στις 9, με ελευθερη είσοδο.

2010-05-26T10:41:00.001+03:00

Β' ΜΕΡΟΣ

Ακολουθούν φωτογραφίες του Μιχάλη, κατ' απαίτηση του φιλοθεάμονος κοινού.

Η βεράντα

και η θέα από την βεράντα

και ένας θεατής

εξωτερικό του σπιτιού

από άλλη γωνία

εσωτερικό

θυμίζει κάτι;

αποζητάει άραγε ανθρώπινη παρουσία;

δε νομίζω

εσείς;

και μια υποβρύχια από την ξηρά για να μην υστερούμε

μια για διαγωνισμό βιοποικιλότητας

και κλείνουμε με το απλό και υπέροχο γεράνι

Ο παράδεισος είναι το ιδιόκτητο νησί Περιστέρι ή Περιστερά στον όρμο της Βουρβουρού.
Πληροφορίες προς ενοικίαση στο
kseretaki.planairtravel@galileo.gr

2010-05-25T15:42:00.011+03:00

Το δώρο της γιορτής μου

ήταν ένα τετραήμερο παρέα με οικεία και αγαπημένα πρόσωπα,

σε ένα μαγευτικό μέρος

λιτό
φιλόξενο

και λειτουργικό
με αμμουδιές ανείπωτης ομορφιάς

και με βυθό
που αφήνω τις φωτογραφίες του, ασχολίαστες,

εκτός από αυτήν,

όπου μια ανθρώπινη απροσεξία, γίνεται με τη ματιά του καλλιτέχνη, έργο τέχνης.

Σε αυτή δε, δεν έβαλε την πινελιά του,
ο καλλιτέχνης, αλλά τον καφέ του!
Και η τελευταία αφιερωμένη

στην Αναστασία εν είδει υπενθύμισης.

Υ.Γ. Όλες οι φωτογραφίες είναι δια χειρός και προπάντων βλέμματος Παντελή.

ΙΣΩΣ ΟΝΕΙΡΟ

2010-05-17T13:48:00.004+03:00

Όνειρο μόνο στα όνειρα βλέπω

φαντασίας ταξίδια εγώ δεν έχω
τα πόδια αχ, στη γη ριζωμένα
τα φτερά μου κρατάν διπλωμένα

Χαρά σ όποιον στη χώρα
του Πουθενά κοιμάται
τους δράκους φοβάται
το νου δε λογάται

Τα έρμα θε ν' αφήσω
σειρήνες να γνωρίσω
στο τόξο το ουράνιο
γελώντας να γλιστρήσω

μ' αρώματα να ζωγραφίσω
σ αόρατο καμβά
τον πίνακα να βλέπουν
μόνο μάτια ανοιχτά

2010-05-14T10:08:00.005+03:00

Μέσα στα πολλά που γίνονται στη πόλη μας, σε πείσμα των καιρών και αυτών που επιμένουν πως οι τέχνες μαραζώνουν, αξίζει να αναφέρουμε και τις πρωτοβουλίες του νέου (όχι και τόσο πια) διευθυντή του Κ.Θ.Β.Ε.
Ο κύριος Χατζάκης, ανέλαβε τα καθήκοντά του ανακοινώνοντας πολλές καινοτόμες ιδέες που τώρα μία-μία πραγματοποιούνται.
Στη μεγάλη σκηνή της Μονής Λαζαριστών πρότεινε να ανεβαίνουν παραστάσεις από το νεοελληνικό ρεπερτόριο και η μικρή να είναι ένας χώρος για "πειραματισμούς".

Το πρώτο πείραμα " Ο Υμπί Βασιλιάς ",στέφθηκε με τρομερή επιτυχία και μάλιστα -πράγμα σπάνιο- δόθηκε και παράταση.

Τώρα από τις 6 Μαΐου ως τις 17 Ιουνίου το Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών γίνεται ο χώρος έκφρασης αλλά και ο τόπος συνάντησης νεανικών ομάδων και σχημάτων που ασχολούνται με το θέατρο, το χορό, τη μουσική, την τέχνη του δρόμου, το hip hop, τα ακροβατικά, το graffiti, τα εικαστικά, το video art, τη δημιουργική γραφή, τη φωτογραφία, τις καλλιτεχνικές εφαρμογές με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών και οποιαδήποτε άλλη μορφή σύγχρονης έκφρασης και δημιουργίας.
Κατά τη διάρκειά του Χώρου Δράσης, 28 σχήματα εναλλακτικής έκφρασης και δημιουργίας θα καταθέσουν νέες προτάσεις με φρέσκια ματιά και ρηξικέλευθες ιδέες σε ένα πολύχρωμο φάσμα δράσεων και επιλογών. Ανάμεσά τους ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο που γράφτηκε από 2000 sms ακροατών του 9,58 fm της ΕΡΤ 3 που ανεβαίνει από την Πειραματική Σκηνή του ΚΘΒΕ, έξι εκρηκτικές ομάδες streetdance που παρουσιάζουν εντυπωσιακές χορογραφίες εμπνευσμένες από γνωστά θεατρικά έργα, τρεις θεατρικές ομάδες που δραστηριοποιούνται μέσα σε οργανισμούς απεξάρτησης με στόχο την κοινωνική ένταξη, ένα μουσικοθεατρικό δρώμενο με σκηνές απ’ την ζωή των τσιγγάνων Ρομά από τον Πολιτιστικό Μορφωτικό Σύλλογο «Ελπίδα» από το Δροσερό Ξάνθης αλλά και πολλά αναπάντεχα happenings. Κάθε μέρα μέλη της Φωτογραφικής Λέσχης 'Όψεις' του Δήμου Σταυρούπολης θα αποτυπώνουν με το φακό τους σκηνές από τις παραστάσεις, τις εκδηλώσεις, τις πρόβες και τα παρασκήνια του 'Χώρου Δράσης'.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ

Είδα το θεατρικό έργο του Σαρτρ, "Τα Γρανάζια" από τους: "Αμφιθεατρικοί - Θεατρική Ομάδα ΠΑΜΑΚ", μια αξιόλογη παράσταση, με κάποιες ερμηνείες πολύ δυνατές και ευρηματική σκηνοθεσία. Αν έπαιρναν την πρωτοβουλία να "μαζέψουν" λίγο το κείμενο, πιστεύω πως η παράσταση θα ήταν ακόμη καλύτερη.

Χθες ήθελα να πάω να δω " Τα Σύνορα" από τη θεατρική ομάδα Θεσσαλονίκης του «Πανελληνίου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση» , που το συνιστούσε και η Κλαίρη, αλλά είχαμε κανονίσει να δούμε τον "Βαφτιστικό " του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, ανεβασμένο από την Ορχήστρα του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης.

Τα παιδιά εκτός του ότι έπαιξαν με εκπληκτικό κέφι, αποδείχτηκαν και εξαιρετικά ταλαντούχα, με φωνές όχι μόνο χαρισματικές αλλά και καλλιεργημένες και δουλεμένες. Αντιγράφω ένα κομμάτι από το πρόγραμμα:" Ένα έργο γραμμένο στα 1918, σε μία περίοδο κρίσης του ελληνισμού, ορισμένα από τα αίτια της οποίας αποτυπώνονται στο έργο: παραγοντισμός, αναξιοκρατία, απάτες και πατριδοκαπηλία είναι κάποια από τα θέματα του κωμικού αυτού έργου, που θάβονται συνήθως κάτω από τους νοσταλγικούς ήχους της υπέροχης μουσικής. Στη σημερινή συγκυρία της κρίσης, ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ευκλείδης, μαζί με τους φοιτητές της ειδίκευσης μονωδίας του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, επιχείρησαν να αναδείξουν τα επίκαιρα στοιχεία του έργου: Έκαναν μια ανάγνωση αντι-νοσταλγική, που τονίζει τα κωμικά στοιχεία του και δίνει νέα φρεσκάδα σε ένα έργο γεμάτο με τους χυμούς της νεότητας."

Την μουσική προετοιμασία, τη διεύθυνση της χορωδίας της ΔΕΗ, καθώς και της χορωδίας και της ορχήστρας του ΤΜΕΤ έχει ο Γιάννης Σγούρας.
Η επιμέλεια της παραγωγής ανήκει στον καθηγητή μονωδίας του ΤΜΕΤ, κ. Σώτο Παπούλκα.

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ευκλείδης
Μουσική διεύθυνση-μουσική προετοιμασία: Γιάννης Σγούρας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μέλα Γεροφώτη

Βιβίκα: Μάρια Ντεβιτζάκη
Κική: Μέλα Γεροφώτη
Χαρμίδης: Απόστολος Ζωΐδης
Ζαχαρούλης: Γιάννης Κοντέλλης
Συνταγματάρχης: Αλέξανδρος Ευκλείδης
Μαρτής/Γ' τσιγγάνα: Παναγιώτα Σωφρονιάδου
Κορτάσης: Στέργιος Ίλτσος
Α' τσιγγάνα: Παναγιώτα Ασημάκη
Β' τσιγγάνα: Μαργαρίτα Κεβρεκίδου

Χορωδία της ΔΕΗ
Χορωδία και Ορχήστρα του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης

2010-05-10T10:25:00.004+03:00

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη ζωντανή με δράσεις και εκδηλώσεις όχι μόνο ποικίλες αλλά και διαφορετικού ενδιαφέροντος.
Το Σάββατο το απόγευμα, στην Αριστοτέλους έλαβε χώρα μια εκδήλωση εμπνευσμένη από τον τρόπο διαμαρτυρίας στην Αργεντινή.

Επιτόπιο ρεπορτάζ έκανε ο "συνάδελφος" Κώστας ο επονομαζόμενος και Ψύχραιμος.

Δείτε το εδώ!

Σήμερα στο Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας ΝΟΗΣΙΣ, στις 19.00 έχει:Το καφέ της επιστήμης - 20 χρόνια Hubble

Διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble: 20 χρόνια μοναδικής συνεισφοράς στην εξερεύνηση του Σύμπαντος

Με τη συνεργασία του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης, του Βρετανικού Συμβουλίου και του Κέντρου Διάδοσης Επιστημών και Μουσείου Τεχνολογίας ΝΟΗΣΙΣ συνεχίζεται η πραγματοποίηση των «Καφέ της Επιστήμης» και, όπως πάντα, σας προσκαλούν να απολαύστε τον καφέ σας και να συζητήσετε με τους ειδικούς, επιστημονικά ζητήματα που προκαλούν το ενδιαφέρον μας.
Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 χρόνων λειτουργίας του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble, ο Κώστας Κόκκοτας, καθηγητής Φυσικής ΑΠΘ, καθηγητής Θεωρητικής Αστροφυσικής στο Τίμπινγκεν (Γερμανία) και Adjoint Professor στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Georgia (ΗΠΑ), θα μας παρουσιάσει μία αναδρομή στη συνεισφορά του Hubble, με τα «μάτια» ενός θεωρητικού αστροφυσικού, και θα συζητήσει μαζί μας για τα ανοιχτά προβλήματα που η επόμενη γενιά αστρονομικών οργάνων καλείται να απαντήσει.
Η εξερεύνηση του Σύμπαντος παρουσιάζει μια μοναδική «άνθηση» τα τελευταία 30 χρόνια. Τεράστια τηλεσκόπια νέας τεχνολογίας κατασκευάζονται ή σχεδιάζονται σε διάφορα σημεία του πλανήτη, ενώ περί τις 2 δεκάδες διαστημικά τηλεσκόπια παρατηρούν αδιάλειπτα το σύμπαν. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble αποτελεί ένα μοναδικό και πρωτοπόρο όργανο μελέτης του ουρανού που κυριάρχησε στην αστρονομία τις δύο τελευταίες 10-ετίες, συλλέγοντας πληροφορίες για τις πιο απόμακρες περιοχές του Σύμπαντος, αλλά και επικεντρώνοντας τις σπάνιες διακριτικές του ικανότητες στα πλέον μυστηριώδη φαινόμενα και σημεία του.
Μετά το τέλος της ομιλίας, θα παρουσιαστεί μία εντυπωσιακή φωτογραφία του Hubble, που απεικονίζει μια περιοχή δημιουργίας νέων αστέρων στο νεφέλωμα της Τρόπιδος και πρωτοδημοσιεύτηκε στις 23 Απριλίου 2010. Πρόκειται για μία επετειακή φωτογραφία διαστάσεων 2,4 ×1,5 μ, που η ESA διέθεσε σε 100 επιστημονικά ιδρύματα σε όλη την Ευρώπη και η οποία θα εκτίθεται στην είσοδο του Πλανηταρίου.

Είσοδος Ελεύθερη

Την Τετάρτη 12 Μαΐου 2010, ώρα:19.00 στο Γερμανικό Ινστιτούτο Γκαίτε:

Ο Tom Chivers συναντά τον
Σάκη Σερέφα και τον
Don Schofield

ο Βρετανός ποιητής Tom Chivers θα επισκεφτεί τη Θεσσαλονίκη, όπου θα πραγματοποιήσει ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής για τους 3ετείς και 4ετείς φοιτητές του Τμήματος Αγγλικής του ΑΠΘ και θα συμμετάσχει σε μια δια-πολιτισμική ποιητική βραδιά με τη συμμετοχή του Έλληνα συγγραφέα/ποιητή Σάκη Σερέφα και του Αμερικανού ποιητή Don Schofield.
Οι τρείς ποιητές θα διαβάσουν αποσπάσματα της δουλειάς τους στα Αγγλικά και τα Ελληνικά, και θα ξεκινήσουν μια συζήτηση με το κοινό σχετικά με την ποιητική πρακτική, όπως αυτή επηρεάζεται και διαμορφώνεται από το αστικό περιβάλλον και την καθημερινή εμπειρία ζωής στις χώρες καταγωγής των τριών λογοτεχνών.

Την Παρασκευή 14/5 στις 7μ.μ., το βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία και ο Πολυμέρης σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου Η ελεύθερη οικονομία της κλεπτοκρατίας .

Ανταλλαγή απόψεων και ιδεών θα προκαλέσουν οι:
- Γιάννης Πανούσης, Καθηγητής στο Τμήμα Επικοινωνίας & Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
- Κώστας Λογοθέτης, Δικηγόρος, πρ. Εισαγγελέας
- Αθανάσιος Μπελίδης, Δρ. Οικονομικών Επιστημών, Καθηγητής ΤΕΙ
- Στέλιος Κριτσίλης, Οικονομολόγος, Σύμβουλος Επιχειρήσεων
και ο συγγραφέας

Πρωτοπορία Θεσσαλονίκης, Λ. Νίκης 3, Λιμάνι, 2310 226190

Κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας 10-16 Μαΐου, ένας νέος θεσμός δημιουργείται από τo Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης και τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Στόχο έχει να αναδείξει την καινοτομία και την δημιουργικότητα σε μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας.
Κεντρική Εκδήλωση:

Πέμπτη 13 Μαΐου στο Βασιλικό Θέατρο
Θέμα: Καινοτομίες και Διαδίκτυο: μοχλός ανάπτυξης της πόλης

2 Θεματικές εκδηλώσεις στο Αμφιθέατρο της Αποθήκης Δ στο Λιμάνι
14 Μαΐου 2010
Go Digital

Το Διαδίκτυο ως μοχλός ανάπτυξης του εμπορίου και των επιχειρήσεων
Social Media & blogging: Νέοι τρόποι επικοινωνίας με παρουσιάσεις επιτυχημένων παραδειγμάτων από την Ελλάδα

Το Σαββατοκύριακο θα αφήσουμε εδώ το παλιό μας φωτιστικό....

Το φωτιστικό σου...αλλιώς

Αν ο πολυέλαιος της γιαγιάς σας κάθεται αραχνιασμένος στο πατάρι, αν το φωτιστικό οροφής τρίζει απειλητικά, αν το πορτατίφ στο γραφείο σας αναβοσβήνει εκνευριστικά…
τότε ήρθε η ώρα να τα δείτε αλλιώς!
Η ομάδα beforelight, στο πλαίσιο της δράσης «Η Θεσσαλονίκη αλλιώς» για τον εορτασμό των είκοσι χρόνων του περιοδικού «Παράλλαξη», σας προτρέπει να ανακυκλώσετε τα παλιά σας φωτιστικά και να ρίξετε φως στο σκοτάδι της πόλης...
Το Σάββατο, 15 και την Κυριακή, 16 Μαΐου από τις 12.00 το πρωί μέχρι τις 18.00 το απόγευμα φέρτε μας στη συμβολή των οδών Εμπράρ και Ολυμπίου Διαμαντή 30, στα Άνω Λαδάδικα, πορτατίφ, καπέλα, φωτιστικά δαπέδου και οροφής, φαναράκια και ό,τι άλλο εκπέμπει φως και δεν σας χρειάζεται.
Και μετά, την Κυριακή, 6 Ιουνίου ελάτε στη γιορτή που θα πραγματοποιηθεί στην οδό Ερνέστου Εμπράρ για να δείτε τα φωτιστικά σας και τη Θεσσαλονίκη…αλλιώς!

.......Και θα πάρουμε τους δρόμους του κρασιού στις ανοιχτές πόρτες.

2010-05-07T09:26:00.003+03:00

Ο εαυτός μας, ο εαυτούλης μας, η ζωή που θέλουμε να ζήσουμε, η ζωή που καλούμαστε να συμμετέχουμε, η ζωή που μας επιβάλλεται, η ζωή που άλλοι κατασκευάζουν για "το καλό μας".

Ο εαυτός διαμορφώνει τη ζωή μας ή η ζωή τον εαυτό μας;

Είμαστε αυτά που σκεφτόμαστε, αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε, ή αυτά που πράττουμε;

Αν και κατά πόσο σκεφτόμαστε ελεύθερα;

Και αν ναι, τι ωφελεί να σκεφτόμαστε ελεύθερα αν δεν μπορούμε να δράσουμε;

Επειδή όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, επαγωγικά, είμαστε αυτά που κάνουμε.

Η ζωή μας σχετίζεται πολύ περισσότερο με τη δράση παρά με τη σκέψη.

Η ελευθερία της σκέψης είναι πολύ σημαντική, αλλά δεν επιφέρει αλλαγές στον κόσμο μας.

Η δράση αντίθετα μπορεί ν αλλάξει τον κόσμο που κατασκευάζουν άλλοι, σε ένα κόσμο που θα θέλαμε να ζήσουμε.

2010-05-04T21:06:00.002+03:00

Όταν ακούω το τετριμμένο και αναμασημένο πια "να είσαι ο εαυτός σου", λέω μέσα μου, αμάν πια αυτή η "αμερικανιά".
Για να είμαστε ο εαυτός μας, θα πρέπει και να τον γνωρίζουμε και αμφιβάλλω πολύ γι αυτό.
Δεν θα υπήρχαν ψυχολόγοι και δεν θα άκμαζε τόσο η φαρμακοβιομηχανία των αντικαταθλιπτικών και ψυχοφαρμάκων αν νοούσαμε και κατανοούσαμε τις ενδόμυχες επιθυμίες μας, τα βαθύτερα μας κίνητρα, τα αρνητικά μας συναισθήματα.
Κατασκευάζουμε ένα προσωπείο που νομίζουμε ότι είναι κοινωνικά αποδεχτό και παγιδευόμαστε σε αυτό.
Δεν τα ξέρουμε όλα, δεν τα μπορούμε όλα, δεν αγαπούμε τους πάντες, δειλιάζουμε, φοβόμαστε, υστερούμε σε πολλά.
Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δεν έχουμε αξίες και ιδανικά, δεν συναισθανόμαστε και προσφέρουμε, πως δεν έχουμε τις προτιμήσεις μας και τα γούστα μας.
Αυτό που θέλω να πω και ίσως αυτό που με ενοχλεί, είναι όταν βλέπω επιτήδευση έκφρασης, τυπολατρία και γενικά μια εξεζητημένη εμφάνιση και συμπεριφορά.
Νομίζω πως αυτά μάλλον κρύβουν ανασφάλειες παρά δείχνουν ανωτερότητα, όπως ίσως είναι το επιδιωκόμενο.
Ευτυχώς ο άνθρωπος έχει πολλές πτυχές, ίσως και πολλές προσωπικότητες, μα δυστυχώς σαν τον Προκρούστη κάνει ότι μπορεί να κόψει τις προεκτάσεις που τον κάνουν ξεχωριστό.
Να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, μου αρέσει σαν έκφραση. Τονώνει και την αυτοπεποίθηση.
Να είσαι ο εαυτός σου, όπως εγω το αντιλαμβάνομαι, σημαίνει ότι έχεις πάντα επίγνωση των αντιδράσεων σου, δεν ενεργείς ανεξέλεγκτα ή σπασμωδικά εν βρασμώ ψυχής επι παραδείγματι.
Ποιοι πραγματικά είμαστε το εκδηλώνουμε σε δύσκολες και ακραίες καταστάσεις, τότε που η κρούστα σπάει.
Αυτό που περνάμε τώρα, σίγουρα δεν είναι κρίση αξιών, δεν μπορούμε να το επικαλούμαστε τώρα πια, μα πιστεύω ή θέλω να πιστεύω πως θα τις ανασύρει.

Ο ΜΑΙΟΣ

2010-04-30T16:43:00.004+03:00

Ο Μάιος μας έφτασε
εμπρός βήμα ταχύ
να τον αποφύγουμε
μπας και γλιτώσουμε δραχμή!

Στης Άνοιξης το τέλος
και στης κρίσης την ακμή
το μαγιάτικο στεφάνι
το περνάμε για τροφή

Η φύση επρασίνισε
και τα λουλούδια ανθίζουν
τόκοι επιτόκια και spread
τον Γκρέκο ταλανίζουν

Ως γνωστό ο τράχηλος του
ζυγό δεν υπομένει
μα του Ταμείου τα λουριά
ζητά και περιμένει

Οι ξένοι και οι έτεροι
για πάντα όλα φταίνε
διαφθορά και λάδωμα
σε μας τίποτε δε λένε

Διπλες ταρίφες τα ταξί
και διπλολογαριασμοί
φοβίσανε τον Φράγκο
και άντε να δούμε φράγκο

Ήλιος, θάλασσα κι ελπίδα
τέχνη και φιλοσοφία
αλλάξανε μάλλον πατρίδα
και μας έμεινε η πενία

Τον Δία μας τον Ξένιο
να θυμηθούμε πάλι
τα ήθη το φιλότιμο
για όρθιο κεφάλι

2010-04-28T17:39:00.002+03:00

Αμερικανίδα υιοθέτησε Ρωσάκι, το μετάνιωσε και το έστειλε πίσω ασυνόδευτο, με μια επιστολή στη τσέπη του, που "δικαιολογούσε" την πράξη της.
Ισχυριζόταν πως το παιδί έχει ψυχολογικά προβληματα.

Στους Αγιους Θεοδώρους Κορινθίας ηλικιωμένος κατηγορείται πως έριξε βραστό νερό σε 13χρονο, γιατί ενοχλήθηκε από τις φωνές του.
Ο ίδιος ισχυρίζεται πως ήταν ατύχημα.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σωματικής Τιμωρίας των Παιδιών ανακοινώθηκαν έρευνες που αναφέρουν πως πανευρωπαϊκώς η σωματική τιμωρία είναι ανεκτή από την κοινωνία. Μεταξύ 70% και 99% οι ενήλικοι που απάντησαν στις έρευνες είπαν ότι είναι αποδεκτό να χτυπούν τα παιδιά τους.

ΑΠΟΡΙΕΣ

2010-04-25T11:17:00.004+03:00

Πόσο κρατάει μια ανάσα;
Τι σου κόβει την ανάσα;

Πόση γλύκα έχει το φιλί;
Πόση πίκρα τα σφιγμένα χείλη;

Τι σου παίρνει τα μυαλά;
Τι σου κόβει τη μιλιά;

Για ποια μάτια πεθαίνεις;
Ποια καρδιά ανασταίνεις;

Γιατί αργοδιαβαίνει η στιγμή;
Γιατί πετά ο χρόνος;

Τι, γιατί, πόσο, ρωτάς
μήπως άδικα αγωνιάς;