Είναι αξιοθαύμαστο το πώς η πένα μπορεί να αποδώσει τους ίδιους προβληματισμούς με διαφορετικό ύφος.

 Πόσοι είναι άραγε κοντά στα 50;

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, εγώ και ο Ισίδωρος Ζουργός πάντως είμαστε σχεδόν μισό αιώνα άνθρωποι και μας ενώνει το ίδιο σκηνικό:  Η κληρονομιά ενός εμφυλίου και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης, του χρηματιστηρίου, της ολυμπιάδας, της μίζας και δε συμμαζεύεται.
Εκείνους όμως τους ενώνει και η συγγραφή.

Ο Πρώτος έγραψε "Τα παιδια του Κάιν"

και ο Ζουργός το "Ανεμώλια". 

Και τα δυο αναφέρονται σε φιλίες που ξεκινούν στα θρανία και φθάνουν στην λεγόμενη κρίση της μέσης ηλικίας.
Και τα δυο έχουν παλινδρομήσεις στο χρόνο και στα συναισθήματα,  αιχμηρές  και καυστικές κρίσεις για τα πεπραγμένα και  τα τεκταινόμενα και αναφορές  στα ψαλιδισμένα όνειρα και ιδανικά, με επίκεντρο πάντα τις σχέσεις παντός είδους, φιλικές, κοινωνικές, επαγγελματικές, ερωτικές συμφεροντολογικές .
Συμπτωματικά διάβασα το ένα βιβλίο μετά το άλλο και μοιραία ήρθε η σύγκριση.
Είναι αξιοθαύμαστο το πώς η πένα μπορεί να αποδώσει τους ίδιους προβληματισμούς με διαφορετικό ύφος.
Το "Ανεμώλια" μόλις το τελείωσα, (είμαι ακόμη επηρεασμένη από την αύρα του), όταν πήρε το βραβείο Αναγνωστών ήμουν κάπου στη μέση του βιβλίου και σκέφθηκα πως ήταν δίκαιη η κρίση των βιβλιόφιλων.
Η λόγος του Ζουργού είναι μεστός και καίριος χωρίς περιττές περιγραφές, μεταδίδοντας τα συναισθήματα και τις μεταπτώσεις των ηρώων του ανάγλυφα.
Κλείνοντας  το μυθιστόρημά του ο συγγραφέας αναρωτιέται  ποιους τάχα να  ενδιαφέρουν κοινές ιστορίες, κοινών ανθρώπων.

Ξέρει πολύ καλά όμως πως μετέφερε τις ιστορίες των επικών ηρώων σε σημερινή κλίμακα.