Λέμε πως η γλώσσα του σώματος αποκαλύπτει περισσότερα από τα λεγόμενα.
Λέμε πως δεν έχει τόση σημασία αυτό που λες, όσο ο τρόπος που το λες.
Ο τρόπος που τα λες άραγε τι αποκαλύπτει;
Παρατηρώ πως ο ήπιος, ήρεμος τρόπος συνομιλίας, τείνει να εκλείψει.
Επιθετικότητα, ειρωνεία, αναίδεια και γενικότερα αγενείς τρόποι και προσφωνήσεις κυριαρχούν τόσο στις τηλεοπτικές συζητήσεις όσο και στις φιλικές συγκεντρώσεις.
Θαρρείς και το μόνο ζητούμενο είναι η επιβολή της προσωπικής άποψης του καθενός, έναντι όλων των άλλων.
Αναρωτιέμαι μήπως κρύβεται κάτι βαθύτερο πίσω από αυτή τη συμπεριφορά.
Γιατί να χρειάζεται να υψώνω τον τόνο της φωνής μου για να συνομιλήσω;
Γιατί τόσες εμφάσεις και χειρονομίες;
Μήπως για να πείσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό;
Μήπως για να εκτονώσουμε καταπιεσμένα συναισθήματα;
Μήπως για να καλύψουμε τυχόν ανεπάρκεια;
Αν περηφανευόμαστε για την εθνική μας κληρονομιά, εκτός από τα αρχιτεκτονικά και φιλοσοφικά επιτεύγματα, είναι και τα συμπόσια, και, είναι παγκοσμίως γνωστό πως οι πρόγονοί μας παρ' όλο το (νερωμένο) κρασάκι που κατανάλωναν, κρατούσαν χαμηλούς τόνους και αποχωρούσαν τη ροδοδάχτυλη αυγή ικανοποιημένοι και σοφότεροι από αυτά..
Λέμε πως δεν έχει τόση σημασία αυτό που λες, όσο ο τρόπος που το λες.
Ο τρόπος που τα λες άραγε τι αποκαλύπτει;
Παρατηρώ πως ο ήπιος, ήρεμος τρόπος συνομιλίας, τείνει να εκλείψει.
Επιθετικότητα, ειρωνεία, αναίδεια και γενικότερα αγενείς τρόποι και προσφωνήσεις κυριαρχούν τόσο στις τηλεοπτικές συζητήσεις όσο και στις φιλικές συγκεντρώσεις.
Θαρρείς και το μόνο ζητούμενο είναι η επιβολή της προσωπικής άποψης του καθενός, έναντι όλων των άλλων.
Αναρωτιέμαι μήπως κρύβεται κάτι βαθύτερο πίσω από αυτή τη συμπεριφορά.
Γιατί να χρειάζεται να υψώνω τον τόνο της φωνής μου για να συνομιλήσω;
Γιατί τόσες εμφάσεις και χειρονομίες;
Μήπως για να πείσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό;
Μήπως για να εκτονώσουμε καταπιεσμένα συναισθήματα;
Μήπως για να καλύψουμε τυχόν ανεπάρκεια;
Αν περηφανευόμαστε για την εθνική μας κληρονομιά, εκτός από τα αρχιτεκτονικά και φιλοσοφικά επιτεύγματα, είναι και τα συμπόσια, και, είναι παγκοσμίως γνωστό πως οι πρόγονοί μας παρ' όλο το (νερωμένο) κρασάκι που κατανάλωναν, κρατούσαν χαμηλούς τόνους και αποχωρούσαν τη ροδοδάχτυλη αυγή ικανοποιημένοι και σοφότεροι από αυτά..
5 σχόλια:
Πολύ καλό το άρθρο σου και εύστοχες οι επισημάνσεις σου.
Δυστυχώς,το ζητούμενο είναι πια η επιβολή της προσωπικής άποψης και η μη δεκτικότητα σε κάτι διαφορετικό από αυτό που πιστεύουμε,που ξέρουμε που μπορούμε.
Φυσικά και θέλουμε να εκτονώσουμε τα καταπιεσμένα συναισθήματα, γι αυτό φωνάζουμε και χειρονομούμε, αλλά παράλληλα θέλουμε να δικαιολογήσουμε (ίσως την ανεπάρκειά μας αλλά και) τα λάθη μας, που δεν θέλουμε να παραδεχθούμε ότι κάναμε ή και να τα παραδεχθούμε, πρέπει να ρίξουμε το φταίξιμο σε άλλον, όχι σε μας. Δηλαδή χαμηλή αυτοεκτίμηση, στα πλαίσια γενικότερης αυτοκριτικής λόγω ηλικίας (σε πολλούς), στα χρόνια που έφυγαν ανεκμετάλλευτα και στο μέλλον που δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε αυτά που θέλαμε ή που θέλουμε ακόμη.
Όλα όμως τα παραπάνω (για να μην είμαι σκληρός στην κριτική μου) οφείλονται και στον αναβρασμό - αβεβαιότητα της εποχής.
Ίσως ανακάτεψα πολλά, αλλά εσύ θα τα ξεδιαλύνεις και θα κάνεις την σωστή «κριτική-σχόλιο».
Γιώργο,
κατ' αρχάς σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και κατά δεύτερο να σου πω πως δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σου.
Είδες το θέμα πολύπλευρα, δεν τα ανακάτεψες και.... θα σε στενοχωρήσω;, η κριτική σου δεν μου φάνηκε σκληρή.
Σίγουρα η αβεβαιότητα της εποχής επιδρά αρνητικά, όμως αν δεν με απατά η μνήμη μου, είχαμε συμφωνήσει πως η ψύχραιμη ματιά και το καθαρό μυαλό στις δύσκολες στιγμές χρειάζονται.
Όποιος μπορεί και παραμένει ψύχραιμος μπράβο του.
Και εσύ είσαι από τους τυχερούς που η "μη ψυχραιμία" (...κατά το "μη πόλεμος") δεν εισβάλλει "ύπουλα" (και χωρίς να το θέλεις) στο σπίτι σου.....
Όσο για την κριτική μου, για μερικούς ...αν την ακούγανε... θα ήταν σκληρή, διότι πολύ λίγοι θέλουν και μπορούν να ακούν πράγματα, που δεν τους αρέσουν, έστω κι αν είναι αλήθεια.
ΥΓ. ...πράγματι όπως εσύ επισήμανες πρώτη, πολυ-συμφωνούμε τώρα τελευταία !!!
Ο καλός ο καπετανιος, και της ψυχραιμίας και της καλής συζήτησης, στη φουρτούνα φαίνεται.
Και, μιας το ανεφερες, νομίζω θα σε ενδιαφερει για αυτό σου το λεω, άκουσα λοιπόν πρόσφατα πως το κρασί στην αρχαιότητα ήταν πιο δυνατό για αυτό και το αραίωναν-δηλ. τελικά στην ουσία επιναν κρασί με παρόμοια περιεκτικότητα σε αλκοολ με το σημερινό. Θα ρωτησω, θα ψάξω και θα σου πω όσες λεπτομερειες θα μάθω, φιλιά!
Αναστασία,
αναγνωρισμένη καπετάνισσα,
δεν μου κάνει εντύπωση που για μια ακόμη φορά αντιλαμβάνεσαι τι μ' ενδιαφέρει και τι όχι, αυτό που με εκπλήττει είναι που δεν κανονίσαμε ακόμη, πού και πότε θα ομιλήσουμε δια τον κεκραμένο και άκρατον οίνο.
φιλιά νηφάλια
Δημοσίευση σχολίου